«آیا دین با فقر موافق است؟»🖍 بهروز مرادیاکنون که فقر در جامعه دامن‌گستر گردیده، به‌جز برخی صوفیان د

«آیا دین با فقر موافق است؟»🖍 بهروز مرادیاکنون که فقر در جامعه دامن‌گستر گردیده، به‌جز برخی صوفیان درویش‌مسلکِ بی‌خبر از محتوای قرآن، صداهای بسیاری از جانب قبیله‌ی تزویرگران و مسخ‌کنندگان دین نیز در تکریم فقر به گوش می‌رسد تا فلاکت و بیچارگی را مشروعیت دینی ببخشند. ✳️ آیا اسلام با فقر موافق است؟پاسخ به این پرسش را از قرآن جویا می‌شویم:✅ قرآن در چندین مورد، بی‌تفاوتی نسبت به فقر را با دوزخی‌شدن پیوند داده است.به عنوان مثال در سوره‌ی مدثر آیات ۴۷-۴۰ بر این نکته تأکید گردیده که در روز رستاخیز از دوزخیانِ جرم‌کننده می‌پرسند که چه چیز آنها را به دوزخ درافکند؟ آنها ازجمله می‌گویند که نیازمند گرسنه را اطعام نمی‌کردند. قابل توجه اینکه چنین کسانی از نظر قرآن مجرم‌اند.یا در سوره‌ی حاقه آیات ۳۱ تا ۳۷ در این رابطه ازجمله چنین می‌خوانیم:"سپس در دوزخش اندازید، سپس در زنجیری که طولش هفتاد زراع است به زنجیرش کشید، چرا که او به خداوند عظیم ایمان نمی‌آورد و به اطعام نیازمند گرسنه ترغیب نمی‌نمود و... ."در سوره‌ی ماعون، قرآن عدم تلاش برای فقرزدایی را نشانه‌ی بی‌دینی دانسته است.این آیات بر اهمیت رفع گرسنگی و فقر از زندگی انسانی تأکید نموده و نیز این حقیقت را آشکار می‌سازند که بی‌تفاوتی نسبت به گرسنگی و فقر در جامعه آدمی را دوزخی  می‌کند. بدون تردید مسئولیت مبارزه با فقر متوجه همه‌ی انسان‌هاست، اما امر مسلم آن است که آن‌هایی که برای رفع گرسنگی مردم و تأمین معیشت خلق دارای مسئولیت سیاسی و اجرایی می‌باشند، اما مسئولیت خود را به‌خوبی انجام نمی‌دهند، یا به‌جای تلاش برای رفع فقر و برپایی جامعه‌ای عاری از گرسنگی، منافع خود را در گرسنه نگاه‌داشتن مردم و فقیرسازی خلق و به ضعف‌کشاندن انسان‌ها تعریف می‌کنند و منابع مملکت را غارت می‌کنند، خداوند چنین کسانی را وعده‌ی دوزخ داده است، حتی اگر چنین کسانی از زیادتی سجده بر پیشانی‌‌شان مهر نقش بسته باشد. ✅ این بدین خاطر است که معنوی و اخلاقی زیستن و متقی و مؤمن بودن و نیکوکار و درستکارشدن در جامعه‌ای که گرسنگی و فقر و محرومیت در آن رفع نشده باشد، در هاله‌ای از غیرممکن‌ها فرو می‌رود.✅ حضرت محمدص، فقر را؛ «روسیاهی هر دو جهان» نامیده است:الفقر سوادالوجه فی‌الدارین(فقر؛ [مایه‌ی] روسیاهی در هر دو سراست.)براستی آن جامعه و آن نظام اجتماعی تولیدکننده‌ی فقر که مردمش در چنین فقری برای زنده‌ماندن دست‌وپا می‌زنند، هم در این جهان و هم در جهان پس از مرگ روسیاه است، بویژه آنان که حق مردم را برای بهره‌مندشدن از یک زندگی شرافتمندانه و سالم پایمال کرده‌اند، روسیاه دوعالم‌اند.✅ آموزه‌های قرآنی و پیامبر والامقامش تأیید می‌کنند که هر گاه شکم آدمی سیر نباشد، بعید است دلش از نور ایمان پر شود. (هرگاه فقر در خانه‌ای داخل شود، ایمان از در دیگر خارج شود).او همچنین فرمود:"نزدیک بود که فقر، کفر باشد"کادَ الفَقْرُ ان یَکُونَ کُفْراً(نهج‌الفصاحه:٢١۵٧) پس فاصله‌ای میان فقر و کفر نیست، چراکه هرگاه فقر بر زندگی مسلط شود، احتمال آنکه فرد حق‌ها را رعایت کند، به حداقل می‌رسد و این همان کفر است. ✅ همچنین امام علی‌ع نیز فرمود: الفقر الموت الاکبر (فقر؛ مرگِ بزرگتر است).مرگِ بزرگتر یعنی مرگ بزرگتر از مرگ جسمانی، یعنی مرگ روح و شخصیت و روان و قلب و وجود، چراکه فقر نمی‌گذارد آدمی زندگی کند و بهترینِ خودش بشود.کلمه‌ی ٣٢٠ از نهج‌البلاغه نیز در تقبیح فقر چنین گفته است:اِنَّ اللهَ سُبحانَهُ فَرَضَ فی‌ اَموالِ الأَغنیاءِ أَقواتَ الفُقراءِ فما جاعَ فقیرٌ اِلاّبِما مَنعَ غنیٌّ."خداوند سبحان، آذوقه‌ی فقرا را در اموال اغنیا قرار داده است. هیچ فقیری گرسنه نمانده مگر به سبب آنچه که ثروتمندی از او دریغ داشته است."✅ فقر ابعاد متنوعِ وجودِ آدمی را تعطیل می‌کند و همه‌ی زندگی آدم را در وضعیت استیصال در پی لقمه نانی دوان و روان می‌سازد و شخصیت فرد را در پی این دویدن‌ها به حقارتِ سرفرودآوردن در مقابل هر ظالمی می‌آلاید و درنتیجه روح و روان و شخصیت و باطن و معنویت و ارزش‌ها و خوبی و نیکی را در فرد می‌کشد، پیش و بیش از مرگ جسمانی او.✅ فقر فرصت‌های معنوی‌ْزیستن را از آدمی دریغ می‌کند، او را گروگان شکمش می‌کند و خار و ضعیفش می‌سازد و نمی‌گذارد عزت‌نفسی در وجود او شکل بگیرد و حرمت روح آدمی را می‌شکند. ✅ فقر مانع شکل‌گیری شخصیتی مستقل و آزاد در فرد می‌گردد و پروژه‌ی خداوند را برای پرورش‌یافتن و بالیدن و شکفتنِ انسان را سد می‌کند و آدمی را از دغدغه‌ی حق دور می‌سازد.به‌همین‌خاطر است که دین با تمام وجود با فقر می‌ستیزد و درصدد کنار زدن آن است تا انسان و جامعه بتوانند معنوی و اخلاقی بزیند. ١٢ شهریور ١۴٠۵ 🌿@drBehrouzMoradi