صندلی خالیتصور کنید امروز صبح وارد یک کلاس می‌شوید...همه‌چیز مثل همیشه است؛صدای بچه‌ها، باز شدن کتاب‌ها، حضور معلم...اما یک صندلی خالی است.زنگ اول می‌گذرد.زنگ دوم می‌گذرد.و آن صندلی هنوز خالی است.معلم می‌گوید: «غیبت کرده.»مدرسه می‌گوید: «غیبت غیرموجه.»و شاید بعد از مدتی، در پرونده‌اش نوشته شود: ترک تحصیل.اما من می‌خواهم امروز یک سؤال دیگر بپرسم:چه کسی پرسید چرا؟چه شد که یک نوجوان، آرام‌آرام از مدرسه فاصله گرفت؟چه شد که دیگر دلش نخواست صبح‌ها از خواب بیدار شود، کیفش را بردارد و وارد همین کلاس شود؟آیا فقط «درس نخواندن» بود؟یا پشت آن صندلی خالی، یک داستان وجود داشت؛داستان فشار، فقر، شکست، طردشدن، تنهایی، اضطراب، یا احساس دیده‌نشدن؟ما معمولاً وقتی یک دانش‌آموز ترک تحصیل می‌کند، تازه متوجه غیبت او می‌شویم؛اما شاید او مدت‌ها قبل از ترک مدرسه،از نظر عاطفی از مدرسه فاصله گرفته بود.و اینجاست که موضوع امروز ما فقط «ترک تحصیل» نیست.موضوع، نوجوانانی است که گاهی در میان خانواده، مدرسه و جامعه، دیده نمی‌شوند.نوجوانی که شاید هر روز در کلاس نشسته،اما کسی نپرسیده واقعاً حالش چطور است.و گاهی یک صندلی خالی، فقط یک صندلی خالی نیست؛نشانه این است که ما یک نفر را، پیش از آنکه از کنارمان برود، ندیده‌ایم.امروز می‌خواهم درباره همین «دیده‌نشدن» حرف بزنم؛درباره ترک تحصیل، آسیب‌های روانی و مسئولیت ما در قبال نوجوانانی که هنوز فرصت دارند مسیر زندگی‌شان را تغییر دهند.بیایید به جای اینکه فقط بپرسیم:«چرا این دانش‌آموز ترک تحصیل کرد؟»از خودمان بپرسیم:«چه زمانی کمک خواست و ما صدایش را نشنیدیم؟»شاید گاهی نجات یک دانش‌آموز،نه با یک برنامه بزرگ،نه با یک بخشنامه،بلکه با یک جمله ساده آغاز شود:«من تو را می‌بینم.حرفت برای من مهم است.بیا با هم درباره‌اش حرف بزنیم.»چون هیچ صندلی خالی‌ای،نباید برای ما فقط یک «غیبت» باشد.گاهی پشت آن صندلی،آینده یک انسان نشسته است.