✅ در این "بازروایی"، برخی رویدادها بزرگ‌نمایی و برخی جنبه‌ها حذف یا کم‌اهمیت جلوه داده می‌شوند و مع

✅  در این "بازروایی"، برخی رویدادها بزرگ‌نمایی و برخی جنبه‌ها حذف یا کم‌اهمیت جلوه داده می‌شوند و معمولاً جزئیاتِ پیچیده‌تر نادیده گرفته می‌شوند. روایت رنج، برای جذابیت، قابل‌هضم‌بودن و انتقال سریع، از پیچیدگی تهی می‌شود و به کلیشه‌های آشنا تبدیل می‌گردد.  قربانی نیز یا "قهرمان بی‌نهایت مظلوم" یا "شئی ترحم‌انگیز" و یا "مقصر سرنوشت خود" معرفی می‌شود.✔️ تبدیل رنج به "کالای روایی"، بدترین نوع تغییر روایت است. به این معنا که روایت رنج، از یک تجربه‌ی زیسته، به محتوای قابل انتشار تبدیل می‌شود. به عنوان مثال، تصویر کودکی که از یک حمله‌ی هوایی جان سالم به در برده، بارها پخش می‌شود. اما هیچ‌وقت از او نمی‌پرسند که چه احساسی دارد، چه آرزویی دارد، چه کسی را از دست داده، و حالا در چه شرایطی زندگی می‌کند. او فقط یک «نماد» است تا نفرت از دشمن یا همدردی با قربانی را برانگیزد. در نتیجه، قربانی، نه‌تنها صدای خود را از دست می‌دهد، بلکه به‌تدریج از "خودروایی" خود نیز بیگانه می‌شود. یعنی داستان زندگی خود را آن‌گونه که دیگران تعریف کرده‌اند، می‌پذیرد و "خود واقعی" اش گم می‌شود.زمانی که روایت شخصی رنج، به "کالا" تبدیل می‌شود، کرامت قربانی نیز خدشه‌دار می‌شود. او دیگر «انسانی با رنج‌هایش" نیست، بلکه ماده‌ای می‌شود برای تولید احساسات در دیگران.❗️ج) و بالاخره "کالایی شدن رنج"، سومین سنخ از مصادره‌ی رنج است.در این نوع مصادره، رنج از یک "تجربه‌ی انسانی زیسته" به کالایی تبدیل می‌شود که ارزشِ مبادله‌ای پیدا می‌کند. یعنی رنج، دیگر صرفاً یک درد یا یک روایت نیست؛ بلکه به چیزی تبدیل می‌شود که می‌توان آن را خرید، فروخت، بازاریابی، بسته‌بندی و مصرف کرد. در این فرآیند، رنج‌دیده (سوژه) به شیءِ نمایش و مخاطب به مصرف‌کننده‌ی رنج تبدیل می‌شود. رنج به "موردی" برای جلب توجه، همدلی یا کمک‌های مالی تبدیل می‌شود.✅ به عنوان مثال:  کوین کارتر، عکاس خبری اهل آفریقای جنوبی، در مارس ۱۹۹۳ در سودان، عکس کودکی را ثبت کرد که به علت قحطی شدید، دچار گرسنگی مزمن و شدید شده و بشدت لاغر و نحیف روی زمین افتاده است. کرکسی هم آن‌سوتر منتظر بود تا او را شکار کند. کارتر ۲۰ دقیقه منتظر ماند تا کرکس بال‌هایش را باز کند تا ترکیب‌بندی بهتری داشته باشد، اما این اتفاق نیفتاد و او عکس را گرفت و سپس کرکس را فراری داد . این عکس در ۲۶ مارس ۱۹۹۳ در روزنامه نیویورک تایمز منتشر شد و سیل انتقادات را به همراه داشت. بسیاری عکاس را به دلیل اولویت دادن به عکاسی به جای کمک به کودک، به بی‌اخلاقی متهم کردند . روزنامه سنت پترزبورگ تایمز نوشت: "مردی که لنز خود را برای ثبت قابی درست از رنج او تنظیم می‌کند، ممکن است به همان اندازه یک شکارچی باشد؛ کرکسی دیگر در آن صحنه" .این عکس که در سال ۱۹۹۴ جایزه معتبر پولیتزر را به دست آورد، یکی از تلخ‌ترین مثال‌های "کالایی‌شدن رنج" است. رنج این کودک به محصولی رسانه‌ای تبدیل شد که برای سازمان‌های خبری درآمد و برای کارتر شهرت و جایزه به ارمغان آورد .❓ این عکس همچنین پرسش بنیادینی را مطرح کرد که در قلب مصادره رنج قرار دارد: آیا ثبت و نمایش رنج برای آگاهی‌بخشی، در نهایت به نفع رنج‌دیدگان است یا از آنها بهره‌برداری می‌کند؟ادامه دارد.....🖋 علی زمانیان، ۱۳ شهریور  ۱۴۰۵@kherade_montaghed