منابع رومی در جزئیات اختلاف دارند و روشن نیست که قتل او از ابتدا برنامه‌ریزی شده بود یا نتیجه درگیری ناگهانی در جریان مذاکره بود.بعدها روایتی مشهور شکل گرفت که پارت‌ها، برای تمسخر حرص و ثروت‌اندوزی کراسوس، طلای مذاب در دهان او ریختند. این داستان بسیار مشهور است ، اما از نظر تاریخی قطعی نیست و احتمالاً بیشتر یک روایت نمادین و ادبی است تا گزارشی دقیق از نحوه مرگ او.سر او نیز بنا بر روایت پلوتارک برای اُرد دوم، شاه اشکانی، فرستاده شد؛ آن هم در زمانی که دربار اشکانی مشغول تماشای نمایشی یونانی بود. همین صحنه بعدها به یکی از نمادین‌ترین تصاویر شکست غرور روم در برابر اشکانیان تبدیل شد.از همین نقطه می‌توان میان کاره و حمله ایالات متحده به ایران مقایسه‌ای محتاطانه اما معنادار ساخت.البته آمریکا روم نیست، ایران معاصر نیز امپراتوری اشکانی نیست و جنگ مدرن را نمی‌توان به نبردی در بیش از دو هزار سال پیش فروکاست. مقایسه درست، مقایسه سلاح‌ها یا فرماندهان نیست. مسئله، شباهت در منطق قدرت است؛ لحظه‌ای که یک قدرت برتر، توانایی تخریب دشمن را با توانایی کنترل جنگ، جامعه و نظم منطقه‌ای اشتباه می‌گیرد.ایالات متحده از نظر توان هوایی، اطلاعاتی، فناوری نظامی، قدرت اقتصادی و دامنه جهانی عملیات، برتری عظیمی بر ایران دارد. همان‌گونه که روم از نظر منابع، سازمان و نیروی انسانی بر اشکانیان برتری داشت. اما تاریخ نظامی بارها نشان داده است که داشتن قدرت بیشتر، الزاماً به معنای توانایی تبدیل آن قدرت به نتیجه سیاسی مطلوب نیست.پرسش اساسی این نیست که آیا آمریکا می‌تواند مراکز نظامی، زیرساخت‌ها یا تأسیسات حساس ایران را هدف قرار دهد. پاسخ این پرسش روشن است. پرسش واقعی این است که آیا می‌تواند جنگ را در همان محدوده‌ای نگه دارد که خود طراحی کرده، واکنش ایران را مهار کند، امنیت متحدانش را تضمین کند، جریان انرژی را حفظ کند و در پایان، نظمی باثبات‌تر و مطلوب‌تر از نظم پیش از جنگ بسازد.در کاره نیز مسئله این نبود که روم قدرت نداشت. مسئله این بود که سورنا اجازه نداد قدرت روم در شکلی که رومیان می‌خواستند به کار گرفته شود. ایران نیز برای مقابله مستقیم و متقارن با ارتش آمریکا ساخته نشده است. قرار نیست هواپیما در برابر هواپیما، ناو در برابر ناو یا ارتش کلاسیک در برابر ارتش کلاسیک بجنگد. منطق راهبردی ایران، دست‌کم در چند دهه گذشته، انتقال جنگ از حوزه برتری آمریکا به حوزه آسیب‌پذیری آن بوده است.پایگاه‌های ثابت آمریکا در منطقه، تأسیسات نفت و گاز کشورهای عربی، مسیرهای کشتیرانی، تنگه هرمز، شبکه‌های اقتصادی و حتی ثبات سیاسی دولت‌های متحد واشنگتن، همگی بخشی از این میدان آسیب‌پذیرند. آمریکا ممکن است در آسمان برتری داشته باشد، اما نمی‌تواند جغرافیای خلیج فارس را از میان بردارد. نمی‌تواند فاصله کوتاه میان خاک ایران و مراکز حساس انرژی منطقه را تغییر دهد. نمی‌تواند هزاران کیلومتر خطوط ساحلی، پالایشگاه‌ها، بنادر، پایگاه‌ها و مسیرهای تجاری را به‌طور کامل در برابر موشک‌ها، پهپادها، مین‌ها یا عملیات پراکنده ایمن کند.در این معنا، معادل امروزی تیراندازان سواره اشکانی صرفاً موشک یا پهپاد نیست. شباهت اصلی در شیوه تحمیل جنگ است. همان‌گونه که اشکانیان از ورود به نبرد مطلوب روم خودداری کردند، ایران نیز می‌کوشد جنگ را از یک عملیات هوایی محدود به مسئله‌ای منطقه‌ای، اقتصادی و سیاسی تبدیل کند. هدف چنین راهبردی الزاماً نابودی ارتش آمریکا نیست. همان‌گونه که هدف سورنا نیز فتح روم نبود. هدف این است که هزینه جنگ از محدوده‌ای که قدرت برتر برای خود محاسبه کرده فراتر برود.در چنین وضعیتی، هر پایگاه آمریکایی که قرار بود نماد بازدارندگی باشد، می‌تواند به هدف حمله تبدیل شود. هر بندر و پالایشگاهی که قرار بود ستون ثبات اقتصادی متحدان آمریکا باشد، می‌تواند به نقطه فشار تبدیل شود. تنگه هرمز که قرار بود زیر سایه ناوگان آمریکا باز و امن باقی بماند، می‌تواند به ابزار چانه‌زنی و تهدید بدل شود.اینجا همان تناقضی شکل می‌گیرد که در کاره نیز دیده شد. آرایش منسجم و فشرده لژیون‌های روم قرار بود از آنان محافظت کند، اما در عمل آنان را به هدفی بزرگ برای باران تیر تبدیل کرد. شبکه گسترده پایگاه‌ها و متحدان آمریکا نیز از یک سو منبع قدرت آن است، اما از سوی دیگر، دامنه آسیب‌پذیری آن را افزایش می‌دهد.هرچه حضور آمریکا گسترده‌تر باشد، نقاط بیشتری برای دفاع وجود دارد. هرچه شمار متحدان وابسته به چتر امنیتی واشنگتن بیشتر باشد، مسئولیت آمریکا برای محافظت از آنان نیز سنگین‌تر خواهد شد. در نتیجه، قدرتی که جنگ را آغاز کرده، ممکن است خیلی زود بخش بزرگی از توان خود را نه صرف ادامه حمله، بلکه صرف دفاع از پایگاه‌ها، محافظت از کشتیرانی، آرام کردن بازار انرژی و اطمینان دادن به متحدان هراسان کند.