امروز دقیقاً صد و بیست سال گذشت از روزی که مظفرالدین‌شاه در کاخ صاحبقرانیه _مجموعه‌ی تاریخی نیاوران فعلی- فرمان مشروطه را صادر کرد. مسیری طولانی از آن روز در جامعه‌ی ایران طی شده‌است. اما به نظر می‌رسد هنوز در درک مفهوم اصلی مشروطه که قانون بوده‌است، نقص داریم و اگر بتوانیم آن را دور بزنیم، خوشحال هم می‌شویم. فهم و انتخاب خیر عمومی در مقابل نفع شخصی شاید یکی از مهم‌ترین نقاط کوری باشد که برای رسیدن به توسعه باید درموردش به اجماع عمومی برسیم. کارهایی خیلی ساده می‌تواند زندگی ما را ذره‌ذره آرام‌تر کند. کاری مثل دقت به ایجاد نکردن ترافیک در اطراف مدارس در زمان تعطیلی. اگر می‌توانم پیاده به دنبال فرزندم بروم اگر هم مسیرم دور است ، ترجیحاً از وسایل نقلیه عمومی استفاده کنم که هوا کمتر آلوده شود. اگر این هم ممکن نبود چند چهارراه جلوتر ماشین را پارک کنم تا مقابل مدرسه ترافیک نشود و کسانی که درحال عبور هستند، کلافه نشوند. این، کار کوچکی است که از دست من ‌ِ مادر برمی‌آید. شاید به نظر کوچک باشد اما در جهت نفع جمعی است.بهترین قوانین جهان هم بدون اجرا توسط مردم، فایده‌ای ندارند. توسعه، امری یکباره و جادویی نیست. هیچ ملتی با امضای یک فرمان تاریخی به زندگی بهتر نرسیده‌است. توسعه و پیشرفت از ذهن من و شما و از خانه‌های ما شروع می‌شود. وقتی به اطرافیان و فرزندان‌مان اجازه‌ی گفتگو و شنیده‌شدن بدهیم و با رفتارمان ارزش و اهمیت قانون را اثبات کنیم. #مشروطه#نقش_من#توسعه#ریحانه_قاسم‌رشیدی @farhangkoodak