از عشقفقط از تو می نویسم ، که تو از جنس دعاییفقط از تو که به شعرم ، به سکوتم آشنائیفقط از تو می نو

از عشقفقط از تو می نویسم ، که تو از جنس دعاییفقط از تو که به شعرم ، به سکوتم آشنائیفقط از تو می نویسم ، تو کلام مهربانیز شکفتن تو گویم ، ز بهار جاودانیفقط از تو می نویسم ، توکه زادهٔ بهشتیروی برگ لاله شعری ، ز نهاد گل نوشتیتو که رنگ آسمانی ، خبر از ستاره داریتو که خورشیدی ودرخود ، همه تن شراره داریفقط از تو می نویسم ، روی آگاهی فرداروی تکرارنفس ها ، روی بیداری شب هاروی خط روشنایی ، روی امتداد دنیاروی گونه های ساحل ، روی پیشانی دریافقط از تومی نویسم ، روی بازوی درختانروی خشم آبشاران ، روی عطر کوهسارانروی ذوق بچگانه ، روی حس شاعرانهروی اندوه شبانه ، روی آرامش خانهفقط از تومی نویسم ، تو که شعر سبز باغیز نسیم از دل دریا ، تو گرفته ای سراغیتو که همرنگ بهاری ، تو که همراز طلوعیتو که پایان دلم را ، چو بهانهٔ شروعیبه تن ساقهٔ مریم ، تو همان سبز روانیتو به گوش برکهٔ شب ، نفس صبح جوانیتو که حس رویش گل ، به شکفتن آشناییبه خزان سینهٔ من ، رخ غنچه می نماییفقط از تو می نویسم ، فقط ازتو نور جاریتو تبلور شکفتن ، به تن سبز بهاریتو که امنیت ساحل ، برای چشم غریقیتو که باغ زندگی را ، همچو باران شفیقیفقط از تو می نویسم ، روی مخمل شنیدنروی آهنگ سرودن ، روی اشتیاق دیدنروی تنهایی دریا ، روی پلک خستهٔ شبروی بال ذهن طوفان ، نفس شکستهٔ شبروی خط سبز جنگل ، تن مرطوب درختانگونه های شستهٔ گل ، بوته های سرخ خندانفقط از تو می نویسم ، که توآغاز زمانیکه تو پیدایش باران ، توزمین و آسمانی۱۳۷۹#فریبا_سعادت@faribasaadat