«آقا اجازه؟!...»صدا می‌ریزد از هر گوشه چشمتطنینِ آسمان در گوشه چشمترسولِ آفتابی شعرِ بی تابزرگِ بی ح

«آقا اجازه؟!...»صدا می‌ریزد از هر گوشه چشمتطنینِ آسمان در گوشه چشمترسولِ آفتابی شعرِ بی تابزرگِ بی حسابی در دلِ ماهنوز از شعرِ بابا نان و داراپُر از نور است قلب پاکِ ساراامین و اکرم و درسِ صداقتمدادی کوچک و مشقِ محبتهنوز از یاد تو نرم است دل‌هاطلاتم‌خانه‌ای گرم است دل‌هاصدایت رنگِ گچ دارد معلمبه لوح تیره‌ی قلبی که دائمبرای از تو گفتن قصه داردبنابراین بگو شعرم بباردببارد واژه‌های بی‌نظیریالهی درد و دلتنگی نگیریالهی غصه هایت گم شود تادلت آسوده باشدمثلِ داراالهی بی غم و دلشاد باشیهمیشه در دل و در یاد باشیالهی تا نفس در سینه دارینبینی غصه‌ای، اشکی نباریبه یاد خنده‌های بی اجازهکمی هم درد دل، آقا اجازه؟!دو بیتی از خودم اینجا بگویماجازه می‌دهی آقا بگویم؟دلم می‌خاست شاعر باشم آقادلم می‌سوخت عابر باشم آقابمانم با غزل معنا کنم نوروَ یا با مثنوی بر پا کنم شورمعلم، دفتر غمگینِ کاهیپُر از شعر است حالا دلْ‌بخاهی!به یاد تو قلم در دست دارمبه شوق خاطراتت می‌نگارمتمام شعر من تقدیمِ نامتمنم پیوسته شاگردِ کلامت#فاروق_تیموریان«اردیبهشت۱۳۸۷سروده شد»لینک کانال سروده‌های شاعرشب؛http://t.me/farooghteymorian