آخر شاهنامه...آب ها از آسيا افتاده است,دارها بر چيده, خون‌ها شسته‌اند.جاي رنج و خشم و عصيان بوته‌ها پشكبن های پليدي رسته اند.مشت‌های آسمان كوب قويواشده ست و گونه گون رسوا شده ست.يا نهان سيلي زنان, يا آشكاركاسهٔ پست گدائی ها شده ستخانه خالی بود و خوان بی آب و نانوآنچه بود, آش دهن سوزي نبود.اين شب ست, آری, شبي بس هولناک؛ليك پشت تپه هم روزي نبود...تصویر و صدا از: صفحه اینستاگرام bookclub_daghdaghak@farsh_nevesht