کجای این شب تیره...رضا احمدیاری از دوستان بامعرفت و خوش‌ذوق دوران دانشگاه است؛ اهل سنندج، خوش‌سیما، پرانرژی و سرشار از خلاقیت.از همان سال‌های نخست دانشگاه، استعداد چشمگیری در طراحی داشت و دل در گرو انیمیشن و کاریکاتور. گاهی طراحی بروشور فیلم‌ها را به او می‌سپردیم؛ قلمش حال‌وهوای خاصی داشت و به هر ایده یا تفکری جان می‌بخشید. هنوز به یاد دارم روزی را که مرحوم رسول ملاقلی‌پور تصویر خود را روی کاتالوگی که برایش آماده کرده بودیم دید و با لبخندی آمیخته به شگفتی گفت: «یعنی من این شکلیم؟!»آقا رضا پس از پایان دوره کارشناسی، مسیرش را تغییر داد و رشته ارتباط تصویری را برگزید. همان روزها که در تهران مشغول تحصیل بود، برای بازار فرش نیز طراحی می‌کرد و چند نمونه از آثارش را دیده بودم؛ آثاری که از پختگی، ذوق و مهارت او حکایت داشت. امروز او از چهره‌های موفق عرصه انیمیشن است؛ هنرمندی که افزون بر ساخت چند سریال و فیلم کوتاه و دریافت جوایز متعدد از جشنواره‌های مختلف، با عشق و تعهد، دانش و تجربه خود را در اختیار جوانان مستعد سنندج قرار می‌دهد.دیروز، پس از چند ماه بی‌خبری، استوری تلخی منتشر کرده بود. در جریان بمباران اسفندماه، خانه‌شان به دلیل نزدیکی به چند نهاد، آسیب جدی دیده بود. با او تماس گرفتم تا احوالش را بپرسم. مانند همیشه آرام، صبور و استوار بود. با مهارتی که در روایت و تصویر دارد، لحظه‌های آن روز و صدای انفجار را چنان زنده برایم توصیف کرد که گویی خود در میان آن صحنه‌ها ایستاده بودم. هرچه بیشتر می‌گفت، صحنه‌ها روشن‌تر در ذهنم جان می‌گرفت و بی‌اختیار چشمانم تر می‌شد.روایت آقا رضا، فقط روایت ویرانی یک خانه نبود؛ حکایت مردمانی بود که سهمشان از روزگار، جنگ، اضطراب، آوار و خاطره‌های تلخ است، اما هنوز چراغ امید را در خانه‌هایشان خاموش نکرده‌اند. این روزها بیش از هر زمان دیگری باور می‌کنم که استحکام یک سرزمین را نه دیوارهایش، بلکه انسان‌های نجیب و صبوری می‌سازند که با وجود همه رنج‌ها، ناملایمات و زخم‌هایی که بر جانشان نشسته است، همچنان پای خانه، خانواده و سرزمینشان می‌ایستند.به قول نیما یوشیج:به کجای این شب تیره بیاویزم قبای ژندهٔ خود راتا کشم از سینهٔ پر درد خود بیرونتیرهای زهر را دلخون.وای برمن!  @farsh_nevesht