حمیده چوبک...نه قلعه الموت را از نزدیک دیده‌ام، نه خانم حمیده چوبک را می‌شناسم و نه تخصصی در باستان‌

حمیده چوبک...نه قلعه الموت را از نزدیک دیده‌ام، نه خانم حمیده چوبک را می‌شناسم و نه تخصصی در باستان‌شناسی دارم؛ اما وقتی می‌بینم این بانوی گرانقدر پس از اعلام ثبت جهانی این منطقه، اشک شوق می‌ریزد و چنین از صمیم دل شادمان است، احساس می‌کنم پشت این لحظه، سال‌ها تلاش، رنج، پیگیری و دلسوزی نهفته است.در مقابل، این شور و شعف را در چهره بسیاری از مدیران میراث فرهنگی که در ردیف نخست نشسته‌اند نمی‌بینم. گویی برای برخی، این رویداد تنها یکی از جلسات کسل‌کننده اداری است؛ انگار ذهنشان بیش از آنکه درگیر این افتخار ملی باشد، متوجه اتمام جلسه و پرداختن به حواشی است.پ.ن: تصویری مشابه از امیر فقید قطر پس از انتخاب این کشور به‌عنوان میزبان جام جهانی ۲۰۲۲ در ذهنم مانده است؛ شادیِ عمیق کسی که نتیجه سال‌ها تلاش و پیگیری را در یک لحظه تاریخی لمس می‌کند. اشک شوق و شادی امروز سرکار خانم حمیده چوبک نیز یادآور همین لحظه‌هاست؛ لحظه‌هایی که حاصل دلبستگی و تلاش برای اعتلای نام یک سرزمین است.@farsh_neveshtحمیده چوبک...نه قلعه الموت را از نزدیک دیده‌ام، نه خانم حمیده چوبک را می‌شناسم و نه تخصصی در باستان‌شناسی دارم؛ اما وقتی می‌بینم این بانوی گرانقدر پس از اعلام ثبت جهانی این منطقه، اشک شوق می‌ریزد و چنین از صمیم دل شادمان است، احساس می‌کنم پشت این لحظه، سال‌ها تلاش، رنج، پیگیری و دلسوزی نهفته است.در مقابل، این شور و شعف را در چهره بسیاری از مدیران میراث فرهنگی که در ردیف نخست نشسته‌اند نمی‌بینم. گویی برای برخی، این رویداد تنها یکی از جلسات کسل‌کننده اداری است؛ انگار ذهنشان بیش از آنکه درگیر این افتخار ملی باشد، متوجه اتمام جلسه و پرداختن به حواشی است.پ.ن: تصویری مشابه از امیر فقید قطر پس از انتخاب این کشور به‌عنوان میزبان جام جهانی ۲۰۲۲ در ذهنم مانده است؛ شادیِ عمیق کسی که نتیجه سال‌ها تلاش و پیگیری را در یک لحظه تاریخی لمس می‌کند. اشک شوق و شادی امروز سرکار خانم حمیده چوبک نیز یادآور همین لحظه‌هاست؛ لحظه‌هایی که حاصل دلبستگی و تلاش برای اعتلای نام یک سرزمین است.@farsh_nevesht