👆👆👆گروه خشن...اگر قرار باشد از بین تمام فیلم‌هایی که دیده‌ام فقط یک فیلم را انتخاب کنم، بدون شک آ

👆👆👆گروه خشن...اگر قرار باشد از بین تمام فیلم‌هایی که دیده‌ام فقط یک فیلم را انتخاب کنم، بدون شک آن فیلم «گروه خشن» ساختۀ درخشان سام پکین‌پا است؛ فیلمی تلخ، پرهیجان و غم‌انگیز درباره سردسته گروهی راهزن که دورانش تمام شده، اما هنوز پای اصولش ایستاده؛ اصولی که هرچند خشن و بیرحمانه‌اند، اما بین اعضای گروهش همچنان معنی و ارزش دارند.در میان انبوه شخصیت‌های اصلی و فرعی فیلم، شاید ژنرال ماپاچه منفورترین چهره باشد؛ فرماندهی فاسد و پوشالی که زورش فقط به مردم فقیر و روستایی می‌رسد، اما جلوی نیروهای پانچو ویلا شکست می‌خورد و فرار می‌کند. ما شاید در اوایل فیلم هنوز عمق حقارت او را ندانیم ــ حقارتی که بعدها در شیفتگیِ مضحکش به مسلسل و آن رفتار وحشیانه‌اش با «انجل» برملا می‌شود ــ اما پکین‌پا خیلی زودتر، نحوه شکل‌گیریِ قدرت او را به ما نشان می‌دهد.این واقعیت تلخ را می‌شود از نگاه پسرکی فهمید که وسط نبرد، تلگرافی را به دست ژنرال می‌رساند و با شور و تحسین او را تماشا می‌کند. پکین‌پا دقیقاً در همین‌جا دست روی سازوکار «قهرمان‌سازی جعلی» می‌گذارد؛ ماپاچه شجاعتی از خودش نشان نمی‌دهد، بلکه فقط برای این‌که شکوه توخالی‌اش را به رخ کودک بکشد، فریادهای هم‌رزمانش را نادیده می‌گیرد و چند لحظه بیشتر زیر آتش جنگ می‌ماند. یک نمایش ارزان برای خرید تحسین یک کودک.پکین‌پا با این صحنه با ظرافت نشان می‌دهد که چطور یک «مرد پوشالی» -پیش از آن‌که چهره واقعی‌اش رو شود- در ذهن یک کودک به یک قهرمان بدل می‌شود. آن کودک چیزی از ماهیت واقعی ژنرال نمی‌داند و فقط همین ژست چندثانیه‌ای در یادش می‌ماند. تلخی ماجرا همین‌جاست: این‌که تاریخ و آینده یک سرزمین چطور بر پایه همین تصاویر تحریف‌شده و ژست‌های دروغین شکل می‌گیرد و دست‌به‌دست به نسل‌های بعد می‌رسد.اوج تلخی فیلم جایی است که پکین‌پا این دایره را کامل می‌کند: پایک در نهایت به دست کودکی کشته می‌شود؛ نسلی تازه که در سایۀ امثال ماپاچه رشد کرده است. این صحنه به‌سادگی نشان می‌دهد که مسموم شدن ذهن‌ها و شکل‌گیری اسطوره‌های دروغین، سرانجام چه تاوان سنگینی برای همگان به همراه خواهد داشت.گروه خشن/ The Wild Bunch، کارگردان سام پکین‌پا/ سال ساخت 1969م/ 1347ش.@farsh_nevesht