▪️هفتاد روز از زمستان، هشتاد روز از بهاراین بخش دوم گفتگویی است که در روز پنجشنبه ۱۱ دی‌ماه ۱۴۰۴ ضبط شد. قرار بود گفتگو در دو قسمت در روزهای ۱۷ و ۱۸ دی‌ماه، طبق جدول زمانیِ از پیش تعیین‌شده در کانال یوتیوبِ راه گوش منتشر شود. دومین شب انتشار با اولین شب فاجعهٔ دی‌ماه مصادف شد. فاجعه‌ای که به «رویای آزادی» بی‌ربط نبود. چهل‌ونُه روز بعد از آن، جنگ چهل‌روزه آغاز شد. صد روز پس از مصاحبه، وقتی آتش‌بس موقت برقرار شده بود، ایران و جامعهٔ ایران دیگر آن‌چیزی نبود که در ۱۱ دی‌ماه بود. بسیاری چیزها به طرز بی‌برگشتی تغییر کرد. امروز، از آن تاریخ نزدیک به شش ماه می‌گذرد. رویای آزادی در موقعیت ایران خون‌آلود شده است. زخم کشته‌شدگان دی‌ماه با نکبت جنگ تازه شد. جنگ زخم‌های عمیق دیگری بر پیکر جامعه زد. تنها در اولین ساعاتش ۱۲۰ کودک بی‌گناه کشته شد؛ ۱۲۰ رویای مجسم، ۱۲۰ آینده غیرممکن شد.نمی‌دانم این گفتگوی ما، امروز، با آنچه در این مدت در ایران رخ داده است، برای مخاطب چه معنایی دارد. از پیش و ابتدای این مباحثه، کوشش من انذار به شناختن نسخهٔ جعلی «آزادی» بود، که دست‌های پیش‌کش‌کننده‌اش از لباس‌های متفاوتی بیرون می‌آید. کسی که حوصله‌اش بکشد و بتواند این دو بخش و نیز بخش پایانی گفتگوی پیش از آن دربارهٔ «اپرای داستان شهریار» را بشنود این را خواهد فهمید. معتقدم انذارم به‌جا بوده و هست، اما اعتراف می‌کنم فکرم به کشتار دی‌ماه نمی‌رسید و هنوز هم رقص بمباران یا گریهٔ آتش‌بس را نمی‌فهمم. هرچند دیگر وجود چنین ظرفیتی در جامعهٔ ایرانی را نادیده نخواهم گرفت.امروز و اینجا، در بازنشر این ویدئو هیچ قصد دیگری جز ناتمام رها نکردن یک مطلب ندارم. غربال‌به‌دستان در راه‌اند. برای چنان روزی صورت کامل یک بحث لازم است.فرشاد توکلی۲۲ خرداد ۱۴۰۵موسیقی و رویای آزادی: موقعیت ایران (قسمت دوم)▪️@farshadtavakoli2