فرازی از: «صبا: ایده یا ایماژ؟»«این‌بار، می‌خواهم سعی و دعوت کنم از چشم‌انداز دیگری به صبا نگاه کنیم. او را از حالت یک «مُدِ روز»، و یا با استفاده از زبان تجاری رایج، از حالتِ یک «برَندِ/Brand» موفق، یک کالای بفروش یا کم‌مناقشه ـ اگر نه بی‌مناقشهٔ ـ دانشگاهی خارج کنیم و دوباره او را مورد پرسش قرار دهیم. استفاده‌ام از زبان تبلیغات تجاری البته که تصادفی نیست. در واقع، این اصطلاحات واسطه‌هایی هستند تا از طریق‌شان به آنچه معمولا از او به دست می‌ٔهیم اشاره کنم: یک تصویر، یک کلیشه و، دست آخر، مرجعیتی کالایی‌شده؛ که تنها می‌توان آن را تقلید و تکرار و یادآوری کرد. در بیانی ساده، تبدیل کردن او به صِرفِ یک ابژهٔ فایده، ابژهٔ لذت، ابژهٔ سود ــ هرچند با انبوهی توضیحات نظری از تاریخ و هنر؛ که تنها کارشان این است که مخاطبان را قانع کنند ما دغدغهٔ فرهنگ و هنر داریم و با یک سودجوی معمولی متفاوتیم زیرا این فایده و لذت و سودْ فاخر و فرهنگی و نخبه‌گراست. با این حال، این توضیحاتِ نظری نافی این واقعیت نیست که چنین صبایی بیشتر به کارِ زندگی روزمرهٔ ما می‌آید تا فهمِ آن واقعیتِ زیسته در بین سال‌های ۱۲۸۱ تا ۱۳۳۶.»@Farshadtavakoli2