▪️#پیشنهاد_خواندن علت، مسئولیت، تقصیریادداشتی از محمدرضا نیکفرآن که کشته جنایتکار و مجرم است و تقصیر تا ابد بر گردن آنی است که جان مردم را به لب رساند. تقصیر و جرم در نگاه به «گذشته» آشکار می‌شود و حساب وارسی و بازرسی‌اش، با تورق تاریخِ روزآروزِ رنج‌دیدگان، بالاخره، روزی، فرا خواهد رسید. با این حال، در پرسش از «آینده» و اینکه «چه باید کرد؟» و «چه کسی مراقب باشد که آینده دوباره به نکبتی از جنس اکنون آلوده نشود؟»، همه مسئولیم. «مسئولیتِ» آینده با همهٔ ماست. محمدرضا نیکفر، در این یادداشت، بر این دقیقه تمرکز کرده است.در فرازی از یادداشت می‌خوانیم: پایان وحشتناک، به از وحشت بی‌پایان. گروهی فکر می‌کنند پس از این پایان، دوران سرخوشی مطلق آغاز خواهد شد. توکل می‌کنند به نیت خیر نتانیاهو و ترامپ. در سال ۱۳۵۷ در مذهبی‌‌ترین شهرهای ایران مردم آن گونه توکل نمی‌کردند که اکنون در بخش‌هایی از فضای رسانه‌ای ایرانی می‌کنند. دوره‌ی وکالت‌دهی و توکل است. بساط عقل تعطیل است. معرفی مقصر و خواست مجازات او موجه است و اقتضای عدالت. اما فراموش نکنیم که در سال ۱۳۵۷ در همه‌ی خیابان‌های ایران این شعار طنین‌افکن بود: «تا شاه کفن نشود، این وطن وطن نشود.» شاه، کفن شد، اما وطن، وطن نشد.▪️@Farshadtavakoli2