به بهانه‌ی قطعی آب!این "ما"ی بدون مزیت رقابتی!مزیت رقابتی مفهومی بود که در چند دهه‌ی پیش نقل محافل اقتصادی و سیاسی بود. زمانی مزیت رقابتیمان را نیروی کار ارزان و منابع فراوان، ارزان طبیعی می‌دانستیم!برق و گاز و حتی آب فراوان داشتیم و کنار زاینده رود کارخانه فولاد تاسیس کردیم!نیروی کار ارزان ( در مقایسه با دنیا)، جوان و تحصیلکرده و با انگیزه داشتیم. در دهه‌ی ۷۰ هم امیدمان زنده شد که با دنیا در صلحیم.نفت و مواد معدنیمان تمام نشدنی به نظر می‌رسیدند. شرکت‌های بزرگ و بنیادین بورسی ما از صنایع معدنی و نفت و گاز و پتروشیمی بودند.حالا همان مزیت‌ها را تبدیل به نقطه ضعف و تهدید کرده‌ایم.نیروی کار در حال مهاجرت است.ریسک سیاسی افزایش یافته است.صنایع بزرگ زمین‌گیر شده اند و یا درگیر کمبود برق و آب و گاز هستند و یا نیاز به تکنولوژی جدید دارند و با تداوم تحریم‌ها کاری از پیش نمی‌‌برند.من از صنعت توریسم هم چشم پوشی می‌کنم! صنعتی که بسیاری از کشورهای آسیایی کوچک را متحول کرده و همین همسایه ما ترکیه را نجات داده است!بالا و پایین این کشور دریاست، به آب‌های آزاد دسترسی دارد، روی کمربند مواد معدنی دنیا قرار دارد، نفت و گاز فراوان دارد، تاریخ دارد، فرهنگ دارد، طبیعت دارد و در واقع همه چیز دارد و انگار هیچ چیز ندارد. برق ندارد. گاز ندارد و حالا هم آب ندارد!کدام توسعه‌ای بر بستر این کمبودها و فشارها قرار است اتفاق بیفتد؟ما چه مدلی از توسعه را در پیش گرفته‌ایم که هم پیشرفت نکردیم و هم منابعمان تمام شده است!@emacoabbasi