به عبارت دیگر، نباید دو مفهوم زیر را با یکدیگر یکسان در نظر گرفت:تنش مجاز ناشی از کنترل نشست؛ که هدف آن محدود کردن تغییرشکل و نشست پی در شرایط بهره‌برداری است.ظرفیت باربری نهایی خاک؛ که به ایمنی در برابر گسیختگی برشی خاک مربوط می‌شود.بنابراین اگر عددی به‌عنوان تنش مجاز پی صرفاً از تحلیل نشست‌های بلندمدت به دست آمده باشد، نمی‌توان بدون بررسی مبنای آن، همان عدد را مستقیماً برای کنترل ترکیبات بار زلزله به کار برد.۲. کنترل تنش متوسط در فونداسیون‌های گسترده انعطاف‌پذیردر فونداسیون گسترده، توزیع فشار تماس بین پی و خاک لزوماً یکنواخت نیست. این توزیع به عواملی مانند فاصله ستون‌ها، ضخامت و سختی پی، سختی خاک و ضریب عکس‌العمل بستر وابسته است. بنابراین باید توجه داشت که فشار خاک در تمام نقاط زیر پی الزاماً مقدار یکسانی ندارد.اگر پی نسبتاً انعطاف‌پذیر باشد، ممکن است در اطراف ستون‌ها، دیوارها یا محل انتقال بار، تنش‌های موضعی بیشتری ایجاد شود و در نواحی دیگر تنش کمتری به وجود آید. در چنین حالتی، استفاده از حداکثر تنش موضعی به‌عنوان معیار اصلی برای مقایسه با تنش مجاز ناشی از نشست، می‌تواند تصویر مناسبی از رفتار کلی پی ارائه نکند.در کنترل‌هایی که مبنای آن‌ها نشست کلی یا تحکیمی است، آنچه اهمیت بیشتری دارد، سطح بارگذاری مؤثر و تنش متوسط وارد بر خاک است؛ زیرا نشست خاک در مقیاس کل پی و بر اساس توزیع بار و شرایط لایه‌های زیرین ارزیابی می‌شود.بنابراین، در چنین فونداسیون‌هایی، هنگامی که کنترل مورد نظر مربوط به نشست است، باید تنش متوسط زیر پی با دقت مورد توجه قرار گیرد و صرفاً بر اساس یک مقدار حداکثر موضعی درباره قابل قبول بودن یا نبودن پی قضاوت نشود.