#شعر_امروز_ایران شعر《آتش‌بس》از کتاب《فرزین‌بند》..ای صدای بلند!کودکِ بیداریِ پس از فاجعه!سیلِ گونه!با صدای بلندبه ما بگو چگونه، تو را دفن کرده‌ایمو رعب این سالِ به سال نرسیده در چيست؟مادرت کیست؟□[بولدوزر، استخوان می‌گرید وگورستانبه دل‌کندنی، محو تماشاست]□سربازِ خواب، به پرچم سفید!گلوله‌ی در قفا مانده!رویای جا مانده!از واهمه‌‌ی آن نی که نزدیآن سکوت ابدیچیزی برایمان بخوان ازمنقار بی‌برگ آغشته به زیتونآن‌ شام گونه‌گوندیس پر از خونچیزی بگو و خلاص [دستان التماس ]□[از مگسک می‌پرد پلکتا ماشهبه ترحم چند سطر، مماشات کندمادر از عبور خیابان غروب شودو کودک در حجمه‌ی این همه کابوسبیداری مرموزی را مرور کند]#فرزین_پارسی_کیا@shere_emrooze_iran