‌من تکیه داده‌ام به دری تاریکپیشانی فشرده ز دردم رامیسایم از امید بر این در بازانگشتهای نازک و سردم راآن داغ ننگ خورده که می‌خندیدبر طعنه‌های بیهده، من بودمگفتم: که بانگ هستی خود باشم اما دریغ و درد که "زن" بودم#فروغ_فرخزاد 💌 @fasle_5om