سومین سقوط✍️ عبدالصمدمهیمنیدوم فروردین سال ۱۳۶۲ بودحدود ۲۰۰ نفر از بچه های گرگان که داوطلبانه به جبه

سومین سقوط✍️ عبدالصمدمهیمنیدوم فروردین سال ۱۳۶۲ بودحدود ۲۰۰ نفر از بچه های گرگان که داوطلبانه به جبهه جنوب اعزام شده بودیم به همراه همه نفرات گردان حمزه از لشکر ۲۵ کربلا بعد از یکماه حضور در خط مقدم جبهه جفیر، به منظور استراحت و آمادگی و شرکت در عملیات روزهای بعدش ( عملیات والفجر یک) دو هفته ای را در اردوگاه شهید بیگلو اهواز چادر زدیم تا دستور از فرماندهی و زمان حرکت بسمت منطقه عملیاتی برسد. فرمانده گروهان با تقاضای مرخصی یکروزه ی من و پنج نفر دیگر از بچه‌ها که همه ی ما بین ۱۶ و ۱۷ سال سن داشتیم موافقت کرد و قرار شد بریم اهواز ، حمام و نظافتی و حال هوایی عوض کنیم و فردایش برگردیم اردوگاه. صبح اول وقت شش نفری پشت وانت تدارکات اردوگاه که زامياد قرمز رنگی بود، نشستیم و از اردوگاه شهید بیگلو بسمت اهواز براه افتادیم، همان ابتدای حرکت متوجه شدیم راننده حسابی ناشیه ، چون بدون توجه به ما با سرعت از همه ی چاله چوله های جاده خاکی تا آسفالت عبور کرد ( ته دلم گفتم از خط مقدم و خمپاره بعثی ها سالم در رفتیم اما فکر نکنم این راننده امروز ما را سالم برسانه اهواز) با فنرهای خشکی که اون زامياد داشت، حتی اگر با سرعت کم هم حرکت می کرد کسی که عقب نشسته بود کمر درد می گیرفت وای بحال اینکه راننده، خرکی و با سرعت زیاد از روی همه ی چاله چوله‌ها هم رد بشه.( ضمن اینکه هم دیده و زیاد شنیده بودیم بسیاری از مجروحین خط مقدم که در حال انتقال به عقب و بهداری بودند به علت سرعت زیاد و واژگونی وانت یا آمبولانس به شهادت رسیده بودند). راننده زامیادی که ما سوارش بودیم با سرعت در حال نزدیک شدن به اهواز بود، همه بچه‌ها بجز من در کف عقب جای بار ماشین نشسته و به بدنه اتاق تکیه زده بودند تا از تکان تکان و ضربه جلوگیری بشه، تنها من لب اتاق روی چرخ عقب سمت راست نشسته و با دستانم اتاق ماشین را محکم چسبیده و در حال عبور از مقابل پایگاه شهید باهنر ۵ کیلومتری اهواز بودیم که علی موسی رو به من گفت: صمد بشین پایین اونجا خیلی خطرناکه! داشتم با خنده جواب می دادم که : نترس من جام خوبه؛و هنوز جمله من تمام نشده بود که یک چاله عمیق جلوی ماشین پدیدار شد و راننده با سرعت باورنکردنی چرخ جلو را رد کرد اما چرخ عقب سمتی که من نشسته بودم با شدت افتاد داخل اون چاله و چشمتان روز بد نبینه من و همه بچه‌ها با هم شش نفری رفتیم رو هوا ! راننده هم بی‌خیال از اینکه چی به سر ما آمده به راهش ادامه داد، در یک لحظه همه به هوا پرت شدند و محکم کف وانت روی همدیگه پخش شدند بجز من که سر جایم برنگشتم و با فاصله قابل توجه از بغل سمت راست به کف جاده سقوط کردم و از ناحیه کمر و باسن روی فانسخه‌ بسیار کلفتی‌ که به کمرم بسته بود حدود پنجاه متر روی آسفالت کشیده و دو دور هم دور خودم چرخیدم! وانت در حرکت و منم کف آسفالت بدنبالش سُر می خوردم،اتفاق خنده‌دار در عین حال حادثه خطرناکی رخ داده بود همون لحظه راننده اهوازی پیکان جوانان آبی رنگ که خدا پدرش را بیامرزد و پشت سر ما در حرکت بود، با مهارت کشید کنار و کمی جلوتر توقف کرد، راننده از ماشین پیاده شد منو سوار ماشینش کرد که به بیمارستان برساند ، همان لحظه راننده زامياد با سر و صدای بچه‌ها که با فریاد خبردارش‌ کرده بودند، چند صدمتر جلوتر توقف کرد،خوشبختانه کار خدا بود که نه سر ،نه صورت ،نه دست ،نه پاها و نه هیچ کجای بدنم آسیب ندید ، از راننده پیکان جوانان تشکر کردم و مجددا سوار عقب وانت زامياد بهمراه دوستانم رفتیم اهواز ویک روز خاطره انگیز بهمراه تجربه سمبوسه‌های تند دکه داران حوالی پل قدیمی کارون را تجربه کردیم. ناهار و شام و خواب در ایستگاه صلواتی و فردایش هم برگشتیم اردوگاه.دوران پُر شور و حال جوانی ما با خاطرات بسیار شیرین و تجربه خطرات ناخواسته و دست و پنجه نرم کردن با مشکلات پیش رو‌ گذشت و هم اکنون در پایان دهه ششم زندگی به آینده‌ای روشن مردم و جوانان سرزمینم امیدوارتر از گذشته هستم‌.عبدالصمدمهیمنیگرگان۲۴ آبان ۱۴۰۴@fasletazehgorgan