رنگوبرگی از خاطرات عبدالصمدمهیمنییک روز گرم تابستان سال ۱۳۵۶ صبح زود بار و بندیل و کوله‌ها را بستیم به اتفاق بچه های محل که همه در سن نوجوانی بین ۱۱ تا ۱۳ سال سن داشتیم از کوچه بادگیر به خیابان ایرانمهر بالا و با عبور از کوچه نانوایی به قصد شب مانی در اتاقک های چوبی مجاور امامزاده ابراهیم واقع در جنگل رنگو راه افتادیم،شاید اولین باری بود که مستقل از برادران و خانواده داشتیم برای شب مانی به جنگل می‌رفتیم،من و تقی پرنده ( تقی امیری ) و عبدی وثوق و ممد آبلیمو (محمددرستی) و حمید قاسمی و رامین پسر عموم( رامین مهیمنی) مقداری تخم مرغ و نان و یقلوی‌ و مختصری تنقلات برداشتیم و از کنار کوره‌های آجر پزی در مسیر جاده قدیم با عبور از درک و آرام صفایی و سر چشمه رنگو توقف کوتاهی و برای شب مانی بسمت امامزاده رفتیم،اون زمانا جنگل رنگو با انبوه درختان و حیوانات وحشی خیلی طرفدار داشت و در ضمن رمز آلود و برای ما کمی ناشناخته هم بود؛ در بین راه چند نفر از خادمین امامزاده و علاقمندان به جنگل رنگو از جمله علی گلابی و حاج حسین رستمی و علی طاهری که داوطلبانه مشغول لوله کشی و تعمیر موتور دیزلی جهت انتقال آب به امامزاده‌ بودند را دیدیم، علی گلابی دایی ممد بود و به همین خاطر ما را خیلی تحویل گرفتند و در یکی از اتاقک های چوبی به ما جای خواب دادند، اما مشکل آب هم چنان باقی بود بعد از یکی دوساعت بازی و سرگرمی دور آتیش بزرگتر‌های امامزاده رنگو از ما خواستند که برای مصرف خودمان برویم و از چشمه آب بیاوریم،بین چشمه تا امامزاده جنگل انبوه و حدودا ۲۰ دقیقه‌ای راه داشت اما اون زمان برای ما خیلی طولانی به نظر می‌رسید، نفری یک سطل حلبی برداشتیم، یادم نیست روشنایی داشتیم یا نه اگر هم بود شاید در حد یک چراغ قوه کم نور، از قدیم داستان خرس‌های رنگو و مفقود شدن آدم‌ها در این جنگل زبانزد همه گرگانی‌ها بود اون شب هم نوبت داستان ما رسیده بود ، بالاخره به هر وضعی بود شش نفری رفتیم سرچشمه رنگو تاریک تاریک و سکوت و فقط صدای آب رودخانه و چشمه بود، با ترس و وحشت نفری یک سطل آب برداشتیم و تلو تلو خوران بسمت امانزاده راه آفتادیم جنگل هر لحظه تاریک و تاریک تر و سکوت ترسناکی هم داشت، تقی که می‌خواست نشان بده ترسی از تاریکی نداره از همون اول زد زیر آواز و هر چرت و پرتی بلد بود برا خودش می‌خواند، حمید نترس تر از ما بود به تقی گفت؛ تقی تا خرس‌ها را سمت ما حواله ندادی صدات را بیار پایین، اما تقی حالیش نبود و توی اون تاریکی چشماش داشت از حدقه درمی‌آمد، من در فکر بودم اگر خرس بما حمله کرد چطوری فرار کنم، رامین از همون اول با اشاره می گفت لابلای درختاها چندتا چشم دارن ما را می‌پان و مدام دنبال ما هستند! در همین شیش و بش بودیم که از چند طرف صدای خرناس بسیار وحشتناک با تکان تکان خوردن شدید درختان بلند شده و دو سه دقیقه ای ادامه داشت! هر شش نفر ما حسابی ترسیده بودیم فریاد و داد و بیداد و کمک خواستن ما از اهالی امامزاده رنگو هم اثری نداشت و انگار صدای ما بجایی نمیرسید! کم کم با دیدن آتیش دور‌ امامزاده لرزان لرزان به اتاقک‌های چوبی نزدیک شدیم و با هیجان زیاد به بزرگترها اطلاع دادیم که ما بعد از چشمه وسط جنگل در محاصره خرس‌ها گیر افتاده بودیم، چرا هرچی فریاد زدیم شما به کمک ما نیامدید؟علی گلابی رو به ما گفت شما رفتید آب بیارید پس کو آب تان؟ همه به سطل ها نگاه کردیم تازه فهمیدیم در اون لحظات سر و صدای خرس‌ها سطل‌های آب تلو تلو خورده بیشتر آبی که داخلش بوده به زمین ریخته، کمی که گذشت داود دیانی و باقر درستی از پُشت درخت‌ها وارد جمع شدند و با خنده اطرافیان تازه فهمیدیم ما سر کار بودیم و اون سر و صدا و خرناس‌ها و تکان درختان کار این دونفر بود که حسابی زهله ما را آب کرده بودند.یادش بخیر دوران خوبی بود، بسیاری از اون آدما از بین ما رفتند و خاطرات خوبشان برای ما باقی مانده یاد و نامشان گرامیعبدالصمدمهیمنی۲۱ مهر۱۴۰۴گرگان@fasletazehgorgan