دومین سقوط✍️عبدالصمدمهیمنیفروردین سال ۱۳۵۶ من یازده ساله و رامین پسر عمویم ۱۲ ساله و برادرم عبدالسلا

دومین سقوط✍️عبدالصمدمهیمنیفروردین سال ۱۳۵۶ من یازده ساله و رامین پسر عمویم ۱۲ ساله و برادرم عبدالسلام ۱۳ ساله هم سن و همبازی و در گذر از دوران نوجوانی‌ فارغ از غم دنیا بودیم که با توصیه پسر خاله ام مسعود که اهل کار و مطالعه و کتاب و طبیعت بود، مامان اجازه داد یک اتاق در طبقه دوم منزل در اختیار ما باشد تا برای درس و مشق و مطالعه ی کتاب‌های‌مناسب سن ما استفاده شود.مسعود که در نجاری و نقاشی ساختمان مهارت داشت ظرف چند روز رنگ‌آمیزی و کتابخانه مرتبی برای ما ساخت و برنامه هفتگی خودسازی و مطالعه کتاب بعلاوه یک روز طبیعت گردی در آخر هر هفته را برای ما فهرست کرد و مکتوب چسباند به کتابخانه و ما ملزم شدیم بعد پایان مطالعه هر کتاب در جلسه توجیهی خلاصه و برداشت خودمان از آن کتاب را تشریح کنیم و جمعه‌ها برنامه پیمایش گروهی در جنگل‌های اطراف گرگان هم برقرار بود.برای من که عاشق بازی با بچه‌های محل بودم نشستن در خانه و مطالعه و تشریح کتاب خیلی سخت بود،اما چاره ای نبود باید با رامین و عبدالسلام همراه می‌شدم با این حال از هر فرصتی برای بازیگوشی استفاده می کردم.یک شب که مسعود در حال معرفی کتاب‌های‌ صمدبهرنگی بود من به بهانه دستشویی آمدم بیرون و روی نرده آهنی تلار طبقه دوم شروع کردم آویزان شدن با شکم و تاب تاب خوردن قبل ترها هم اینکار خطرناک را زیاد انجام می‌دادم و باعث ناراحتی مامان می‌شدم، اما هیچ وقت پاهام از زمین کنده نمی‌شد نمی‌دانم چی شد که یه هو بالا تنه ام بسمت پایین سرازیر و در یک لحظه نتوانستم خودم را کنترل کنم و از ارتفاع ۴ متری با سر شیرجه بسمت کف حیاط خانه و با یک پشتک با کمر افتادم روی سکوی داخل حیاط. صدا و لرزش شدید نرده ها‌ و سقوط من همه را وحشت زده کرد و مسعود بلافاصله از طبقه دوم خودش را رساند پایین حیاط روی سر من گفت: آخرش کار خودت را کردی؟ و شروع کرد کمر و دست و پا و گردن من را معاینه کردن!اما معجزه‌ رخ داده بود! من از ارتفاع چهار متری با سر سقوط کرده و از سمت کمر باشدت روی موزاییک‌ سکوی حیاط خانه به زمین خوردم! اما یک خراش کوچک هم برنداشتم،فقط کمی کوفتگی و درد کمر داشتم، از شکستگی هم هیچ خبری نبود.آن شب مامان کمرم را چرب کرد و تا صبح بالا سر من مراقب بود.فرداش آثار درد و کوفتگی کم شد و یکی دو روز بعد همه چی به حالت اول برگشت.طی سالهای گذشته هر از گاهی به آن‌ حادثه سقوط خطرناک و نجات معجزه واری که برای من رخ داد فکر می‌کردم اما الان در آستانه شصت سالگی بیشتر از هر زمانی باور دارم که دعای خیر مادرم در مواقع خطر مراقبت من بوده هرچند برخی این باور من را خرافات بدانند.تا داستان سقوط بعدی فعلا خدا نگهدارعبدالصمدمهیمنی۲۳ آبان ۱۴۰۴گرگان@fasletazehgorgan