🔶خانه دوست کجاست؟ناصر یونسی عراقیدر آغوش گرفتمش، بوسیدمش،گرمای تابستان در گونه‌هایش بود، سیب سرخی ش

🔶خانه دوست کجاست؟ناصر یونسی عراقیدر آغوش گرفتمش، بوسیدمش،گرمای تابستان در گونه‌هایش بود، سیب سرخی شده بود با عطر گل‌های وحشی. تاب در آغوش ماندن را نداشت. روی زمین به نرمی پرواز می‌کرد و می‌خندید و مرا با خود می‌کشید. کلاس اول، شاگرد اول شده بود. با صد آفرین. باید برایش جایزه‌ای می‌خریدم. خودش گفته بود جوجه می‌خواهد. از این جوجه‌های یک‌روزه رنگی‌رنگی که زود می‌مردند، نه. بزرگ‌تر می‌خواست. شال و کلاه کردیم تا سبزه میدان. قفس‌ها پر از جوجه‌های دو سه ماهه پردرآورده و از آب و گل درآمده. دستش را گرفتم، نزدیک قفس‌ها رفتیم، ذوق‌زده و با هیجان همه را می‌پایید. گفتم: «کدام را می‌خواهی؟» موهای بلوطی رنگش به عرق پیشانی چسبیده بود. مردد بود. بوی فضله مرغ‌ها و هوای پر از پر مرغ فرصت ماندن بیشتر نمی‌داد. قول مردانه گرفتم از فروشنده که خروس نباشد و مرغ باشد. خریدیم. همان روز در حیاط بزرگ خانه با آجر و توری لانه خوبی درست کردیم. تمام مدت در کنارم ذوق‌کرده می‌چرخید. مانده غذای روزانه شد غذای مرغک و دو سه ماهه برای خودش مرغ قابلی شد. و سرگرم و شور کودکی برای نگهداری و آب و دانه به موقع. ظهر، خسته روی صندلی اتوبوس سرویس اداره لم داده بودم که به سر کوچه رسید. از شیشه اتوبوس دیدمش که شادمانه منتظر بود، تعجب کردم تا به‌حال نیامده بود ، بی‌قرار این پا و اون پا می‌کرد. پیاده شدم. پروازکنان به طرفم آمد. در آغوش گرفتمش، بوسیدمش، تاب در آغوش ماندن را نداشت. روی زمین به نرمی پرواز می‌کرد و می‌خندید و مرا با خود می‌کشید. جلوتر از من می‌رفت و برمی‌گشت. ماجرایی را نصفه‌نیمه تعریف می‌کرد. دیدن آن همه شادی در تمام وجودش به من هم سرایت کرد. کار و خستگی و گرسنگی را فراموش کردم. غرق دریای روشن و پرتلألو وجودش شدم. زمان کند شده بود.فاصله کوتاه خانه طولانی و ناتمام شده بود. او می‌دوید و من می‌دویدم. ولی نمی‌رسیدیم. تندتر از من، جلوتر از من، ولی بالاتر و بزرگ‌تر. تمام کوچه در درخشش ذره‌ذره وجودش روشن شده بود. بودایی که به بودا رسیده بود. عارفی بود که از شهودی رجعت کرده بود. جانش پر از لبخند شده بود. او می‌گفت و می‌دوید و من می‌دویدم تا به خانه رسیدیم. کیف دستی را زمین گذاشتم و به نزد خانم حنا رفتیم. با غرور روی پوشال زیرش، نشسته بود و با افتخار سر بالا گرفته و باد در گلو غرغر می‌کرد. با انگشت کوچکش خانم حنا را نشان داد. به چشمانش که می‌درخشید نگاه کردم، سرش را بوسیدم، دستانش را بوسیدم تا از آن شادی نیروانایی به من هم برسد. چشمانش برق جهان را داشت. به شادی محض رسیده بود بغلش کردم، آرام بگیرد، بیرون پرید. روی زمین برایش ابر بود و وسیع. به دامان مادرش شتافت. خبر را اول بار به مادرش گفته بود و او را خوشحال کرده بود. ولی تاب حجم شادی را نداشت. تا ایستگاه دویده بود تا این شادی را تقسیم کند و انفجار شادی را در همه کوچه پخش کند. دنیای لذت‌بخش کودکان از ما بزرگ‌تر و جلوتر است، ناب‌تر و زلال‌تر.https://ble.ir/faslnamehrazan@faslnamehrazan