.«بالاخره یه روزی قشنگ حرف می‌زنم» یا Me Talk Pretty One Day, David Sedaris مجموعه‌ای از جستارهای غ

.«بالاخره یه روزی قشنگ حرف می‌زنم» یا Me Talk Pretty One Day, David Sedaris مجموعه‌ای از جستارهای غیرداستانی دیوید سداریس است که در سال ۲۰۰۰ منتشر شد.نسخه‌ی فارسی کتاب به‌‌عنوان مجموعه داستان آمریکایی با ترجمه‌ی پیمان خاکسار توسط نشر چشمه منتشر شده است.بخش اول کتاب بیشتر به کودکی و خانواده‌ی سداریس در آمریکا، مدرسه، مشکل گفتاری‌اش، پدر و خواهر و برادرهایش، شغل‌های عجیب‌وغریبی که داشته و تلاش‌های نه‌چندان موفقش برای هنرمندشدن مربوط می‌شود. در بخش دوم، با زندگی او در فرانسه، مسئله‌ی زبان و تجربه‌ی خارجی‌بودن روبه‌رو می‌شویم.سداریس تا حد زیادی نویسنده‌ای اجرایی است. شهرت عمومی او با رادیو اوج گرفت و بعدها هم خواندن جستارهایش در رادیو و روی صحنه بخش مهمی از کارش شد.(برنامه‌ی "ملاقات با دیوید سداریس از شبکه رادیو 4 بی‌بی‌سی نیز شنیدنی‌ست و اگر دنبال گوش دادن به انگلیسی هستید پیشنهادش می‌کنم).نکته‌ی جالب در کار سداریس این است که از خودش یک «دیوید سداریس» روایی ساخته و دنیا، خانواده و اتفاقات روزمره را از چشم این شخصیت می‌بینیم. شخصیتی که مطمئنا بر اساس خودش است، اما لزوماً نباید او را عین نویسنده‌ی واقعی بدانیم.طنزش هم چند ویژگی مشخص دارد. از احمق، بدبخت، خودخواه یا مضحک نشان‌دادن خودش نمی‌ترسد. از جزئی‌ترین رفتارهای آدم‌ها نکتهٔ کمیک درمی‌آورد و خاطراتش را با اغراق و دستکاری روایی به چیزی تبدیل می‌کند که الزاماً گزارش دقیق واقعیت نیست. همین طنز سیاه، اغراق و بی‌رحمی نسبت به خودش و دیگران را من دوست داشتم و بارها موقع خواندن کتاب با صدای بلند خندیدم.علاوه بر این چالش‌هایی که با زندگی در کشور جدید و یادگیری زبان دارد، بسیار به خاطرات من یا احتمالا بیشتر مهاجرها نزدیک است و همین باعث شد که کتاب را دوست داشته باشم.فکر می‌کنم نوع کتاب هم در تجربه‌ی خواندنش مهم است. اگر آن را به‌عنوان مجموعه‌داستان بخوانیم، ممکن است از هر قطعه انتظار استقلال روایی بیشتر، شخصیت‌پردازی کامل‌تر و ساختاری شبیه داستان کوتاه داشته باشیم. اما اگر آن را مجموعه‌جستار بخوانیم، شیوه‌ی کارش منطقی‌تر می‌شود. لازم نیست در هر متن دوباره «دیوید»، پدر، مادر، خواهرها یا برادرش از صفر ساخته شوند؛ شناخت ما از آنها روی هم جمع می‌شود. به همین دلیل خود کتاب هم به‌تدریج یک جهان و یک خانواده می‌سازد.جستارنویسی در ادبیات فارسی چیز تازه‌ای نیست، اما به نظرم جستار شخصی، مخصوصاً مجموعه‌هایی از این جنس که زندگی روزمره، خاطره، طنز و روایت را با هم ترکیب می‌کنند، هنوز برای خواننده‌ی عمومی فارسی به اندازه‌ی رمان و مجموعه‌داستان قالب آشنایی نیست.از ترجمه‌ی خاکسار راضی بودم، البته احتمال می‌دهم که کتاب با مشکلات سانسور ج.الف روبرو شده و یکی از جستارها که در آن سداریس به مسئله‌ی اعتیادش می‌پردازد نیز به‌طور کامل حذف شده است.کتاب را برای خواندن توصیه می‌کنم.#سمفکف#ستون_معرفی_فیلم_و_کتاب_فاطمه@fateme_ekhtesari