من نمردم برات، من راه خیلی سخت‌تر و شجاعانه‌تری رو واسه دوست داشتنت انتخاب کردم. من زندگی کردم برات. و زندگی کردن به جسارت خیلی بیشتری نیاز داره. من نمردم برات، من ادامه دادم به خاطرت، من هربار که پخش زمین بودم، دوباره بلند شدم به خاطرت، من قوی موندم به خاطرت، حتی وقتی از قوی بودن هم خسته شده بودم. من خندیدم برات حتی وقتی خندیدن برام سخت‌ترین کار دنیا بود. من سکوت کردم به خاطرت، وقتی می‌خواستم اون ته‌مونده‌ی جونی که برام مونده رو فریاد بزنم و بعدش بمیرم. من خودم رو ننداختم جلو مترو، خودم رو از بالای پل پرت نکردم پایین، فرمون رو نچرخوندم سمت دره وقتی نا امید بودم از همه چی. من با ته‌مونده‌ی جونم تلاش کردم که هر روز آدم بهتری بشم، وقتی هیچ انگیزه‌ای حتی واسه دوباره باز کردن چشمام نداشتم. من نمردم برات، من برات زندگی کردم، من به خاطر دوباره دیدن چشمات، به خاطر دوباره شنیدن صدای خنده‌هات با شوخی‌های بی‌مزه‌م، من واسه دوییدن وسط اتوبان چمران کنارت، واسه گشتن کل کتاب‌فروشی‌های دنیا پا به پات، من واسه تعریف کردن از اتفاق‌های روزم آخر شب رو به روی چشمات زنده موندم. من خیلی زن بودم تو دوست داشتنت. چون من نمردم برات، من دوَوم آوردم به خاطرت.۳۱ اردیبهشت ۱۴۰۱#مهسا_جلال @mahsaa_jalal