🔴امروز، ۶ تیرماه، سالروز «ترور» نافرجام آیت‌الله سید علی خامنه‌ای است؛ و من به آن «زندگی» باشکوه و پرمعنایی که فکر می‌کنم که ۴۴سال هدف دشمن بود؛ و به خدایی که فقط چندثانیه قبل از انفجارِ ضبط صوتی که دقیقا رو به قلب او تنظیم شده بود، به بهانهٔ سوتِ میکروفون، او‌ را قدری از بمب فاصله داد و با همان چند سانت فاصلهٔ ترکش‌ها تا قلب، سید علی خامنه‌ای را برای ماموریت عظیمش حفظ کرد؛ و به مردمی که از وقتی فهمیده بودند قلب او آسیب دیده، دم بیمارستان جمع می‌شدند و می‌گفتند «قلب ما را بگیرید به ایشان بدهید تا او برای انقلاب بماند». انگار آن‌ها هم با خدا هم‌نظر بودند که مسوولیت ساختن بنای قدسی نظام جمهوری اسلامی شانه‌ای می‌خواهد به بلندای قامت این مرد خدا...و‌به دشمنی که از ۴۴سال قبل می‌دانست این «زندگی» لحظه‌به‌لحظه‌اش برای استکبار ضرر دارد. برای همین است که از همهٔ انواع شهادت‌ها، «ترور» معنای بلندتری دارد. می‌نشیند روی عاقبت کسی که سلاحش «زندگی» است؛ نفس‌هایشان تک‌به‌تک جهاد است؛ حیاتش دشمن‌سوز است؛ آن‌قدر که در نهایت شقی‌ترین اشقیا را مستقیم به مصاف خود فرا می‌خواند و تازه بعد از ذبح عظیمش فصل جدید زندگی‌اش را از سر می‌گیرد؛ به مراتب قوی‌تر، استکبارکش‌تر؛ و متکثرشده در حیات یک‌ ملت که راه زندگی را از او آموخته‌اند...