آسمانی که هدیه دادی، قفس تنگ دیگری بودآنچه من عشق خوانده بودم، هوسی بود و در سری بودمن که با زخم بال‌هایم، با تمام ملال‌هایمدر تو سنگر گرفتم و عشق سنگر امن آخری بودقلبِ پاخوردۀ غریبم، قلبِ از عشق بی‌نصیبمدستِ غم ماندۀ نجیبم، زیر پای تو پادری بودشکل تابوت بود خانه، شکل من بود آن جنازهمن که شغل تمام‌وقتم همسری بود و مادری بودسال‌ها زخمِ بی‌مداوا، زخمِ با تیغ در مدارادل نگو، دل نبود دیگر، جسمِ در خون شناوری بودزنِ از جفت دل‌بریده، خیر از زندگی ندیدهدر تمنای بستر تو، گوشۀ خانه بستری بود به فراموشیِ جهنم، با تو توی بهشت رفتننه که تخفیف رنج باشد، بلکه رنج مکرری بودتف به ذاتت طبیب حاذق، منِ بیمار دارویت رامرهم زخم دیدم و او زخمِ ناسور بدتری بودعاقبت لانه‌ای که روی شانه‌ات ساختم فروریختسهمم از آسمان موعود جانِ از عشق پرپری بودفاتیما رنجبری، مرداد ۱۴۰۳