سرخوردۀ سنگ و صخره‌ست این موج سرکش دمادمزخمی چنان کاری‌ام که چشمی ندارم به مرهمزخمی چنین آشکارا انکا

سرخوردۀ سنگ و صخره‌ست این موج سرکش دمادمزخمی چنان کاری‌ام که چشمی ندارم به مرهمزخمی چنین آشکارا انکار کردن نداردوقتی که مثل طنابی پیچیده دور وجودم دردی سمج، بی‌مداوا، سرخورده از هرچه درمان باید مدارا کنم با این زخمِ ناسور، کم‌کمچشمی ندارم به دستی تا از تنم رنج هستیبردارد و باغ سبزی بگشاید از خود به رویمدستی که از هرچه کابوس خواب مرا پس بگیردبیداری‌ام را بگیرد از گریه‌های دمادمزن نیستم، کوه صبرم، بغض گلوگیر ابرمباران شوم کاش گاهی، ای‌کاش گاهی ببارماز شش‌جهت بندیِ غم، شش‌گوشه‌ام ابرِ ماتمکی می‌شود پس بساط خندیدنِ من فراهم؟!من یوسفی ناامیدم، ای آفتاب امیدم!با دست‌های عزیزت، از چاه ظلمت درآرم! دنیا بدون تو تنها یک فصل و آن‌هم زمستانتنها تو گرمم کن ای عشق! تنها تو ای اسم اعظم!#فاتیما_رنجبری شهریور ۱۴۰۲