#فودوشین632بہ هیچ وجہ خودت رو هم سرزنش نڪن. ببین؟ از دستش راحت شدے و دیگہ نہ خودش نہ خانوادهش نہ دو

#فودوشین632بہ هیچ وجہ خودت رو هم سرزنش نڪن. ببین؟ از دستش راحت شدے و دیگہ نہ خودش نہ خانوادهش نہ دوستاش نمیتونن ڪارے ڪنن تا باز برگردہ بہ این دنیا و اذیتت ڪنه... من همیشہ مراقبتم) اشڪهایم بہ سر عت و پشت سر هم روے گونهام ریخت، اگر طوفان متهم میشد یا بلایے سرش میآمد دنیایم تا ابد بہ رنگ پارچههاے آویزان از دیوارهاے این خانہ میشد و قلبم هزار تڪه...! طوفان مشتهایم را پر از آب ڪردم و بہ صورتم ڪوبیدم. یڪ بار، سہ بار، پنج بار... سرد ِے آب، سردردم راڪمترمیڪرد. حولهے سرمهاے را از دور گردنم پایین ڪشیدم و بدون اینڪہ صورتم را خشڪ ڪنم پرتش ڪردم سمت سبد چوبیاے ڪہ در ڪنج سرویس بهداشتے بود و با انگشتان خیسم موهایم را سمت بالا شانہ زدم. تہ ریشم ڪمے بلند شدہ بود و اطراف عنبیههایم تارهاے خونے تنیدہ بود. این روزها از هر لحاظے ڪمبود داشتم، بخصوص در خواب. ساعت ۳شب از میدان برگشتہ بودم و بعد از ڪلے ڪلنجار رفتن با فڪر و خیالهایم توانستہ بودم چند ساعتے بخوابم.دستان خیسم را زیر گردنم و روے سینهام هم ڪشیدم، ردے از بند ڪاور مشڪیام روے پوست شانهام افتادہ بود. طبق عادت باید دوش میگرفتم، اما الان حوصلهاش را نداشتم. از سرویس بیرون آمدم و سمت درِ اتاق خواب رفتم. چند روزے بود ڪہ دهانم مزهے تلخے داشت، هر چے آب میخوردم، طعمهاے ترش و شیرین را امتحان میڪردم باز تاثیرے بر این تلخے نداشت! خانہ تمیز ومرتب بود، اما ذهن من نه... مغزم مثل ڪمد لباس یڪ دختر پر بود. انواع و اقسامے از خشم، غم، خیالات آزاردهنده،دلتنگے و بے حوصلگے در آن آویزان بود و هر چند دقیقہ یڪبار یڪے از آنها را امتحان میڪردم یڪ دستم را توے جیب اسلشم فرو بردم، اسلشے ڪہ آرامش انتخابش ڪردہ بود و بہ سلیقهے من نمیخورد اما خیلے وقت بود ڪہ انتخاب نگاهم و تنم شدہ بود. دست دیگرم روے نردهے پلهها نشست و بہ قصد روشن ڪردن ڪترے از پلہ ها پایین رفتم. آخرین پلہ را هم ڪہ پشت سر گذاشتم بلافاصلہ چرخیدم سمت مسیرے ڪہ میرسید بہ آشپزخانہ. زیر ڪرتے را روشن ڪردم و برگشتم توے سالن. ساعت هنوز بہ ۹ هم نرسیدہ بود، این روزها بیشتر از هر زمان دیگرے دیر میخوابیدم و زود بیدار میشدم. _طوفان؟ با شنیدن صدایش چنان جا خوردم ڪہ شانہ هایم بہ عقب پرید و قبل از اینڪہ فرصت پیدا ڪنم برگردم سمتش، خودش مقابلم قرار گرفت_آرامش؟ ِڪے اومدے؟ چرا متوجہ نشدم! چند ثانیهاے بہ صورتم زل زدو بعدش بہ دستانم، انگار ڪہ دنبال چیز خاصے میگشت. _یہ ساعتے میشہ، اومدم طبقهے بالا دیدم خوابے اومدم پایین منتظرت موندم. باز هم سرتاپا سیاہ تنش بود. از آخرین بارے ڪہ دیدہ بودمش دو روز میگذشت. _چرا باز سیاہ تنت ڪردے؟ این عزا ِے تونیست، مراسم شادے توئہ. دستش را روے مانتوے ضخیم و شال مشڪیاش ڪشید. _ با تو نیستم؟ میگم درش بیار دستش روے شالش ماند و چشمانش روے من. _این لباسها رو واسہ عزاے مهرداد نپوشیدم....#ادامه_دارد 📚@fazayeadaby