#فودوشین618دستم راگذاشتم روے جیبم در سمت چ ِپ سینهام. این جیبم هنوز هم در اختیار دستمالے بود ڪہ موے او لاے آن بود. این تار مو گاهے مثل الان تنها چیزے بود ڪہ من را سر پا نگہ میداشت چون یادم میانداخت ڪہ بہ خاطر چہ ڪسے و چہ چیزے بہ اینجا رسیدہ بودم. بہ این حال سر درگم و... تا چند ماہ پیش حتے شنیدن ڪلمهے تجاوز هم روحم را میجوید غافل از اینڪہ یڪ روزے زنِ خودم دردش را برایم معنا میڪند و نشانم میدهد ڪہ وقتے یڪ آدم از جنس مرد بودنش سواستفادہ میڪند چطورے شرافت خودش را بہ هیچ میرساند و مردانگے همجنسهایش را هم زیرسوال میبرد. آرامش تازہ داشت میفهمید ڪہ نر بودن با مرد بودن تفاوت دارد. وقتے حا ِل آرامش را در روزهاے نیامدہ وآیندهاے ڪہ متفاوت با گذشتهاش است تصور میڪردم از درد وجدانم خیلے ڪم میشد. عذاب وجدان داشتن براے یڪ انسانِ بے وجدان یڪ جور ظلم ڪردن بہ خودم بود، میخواستم حتے لحظهاے هم وجدانم براے یڪ متجاوز وحشے بہ درد نیاید، اما نمیشد چون او مادر داشت و دردم براے هنگامہ بود. ماشین را جلوے خانهے ڪوروش پارڪ ڪردم و پیادہ شدم. اطراف درآهنے خانہ با پارچههاے سیاہ، پلاڪارد تسلیت و اعلامیہ پر شدہ بود. مقابل یڪے از اعلامیہ هایے ڪہ روے در چسباندہ بودند ایستادم و بہ عڪس ڪوچڪے ڪہ در سمت چپش بود نگاہ ڪردم. یڪ مهندس جوانِ خوش بر و رو با لبخندے ڪمرنگ روے لبهایش و نگاهے ڪہ بہ جلو نبود! آرامش حق داشت، ڪے باورش میشد این مرد سالها بہ یڪ دختر تجاوز ڪردہ است؟! تقریبا یڪے دونفر! دڪمهے گرد آیفون را فشردم، سحر جواب داد و بلافاصلہ در را باز ڪرد. بہ محض قدم گذاشتن داخل حیاط چشمم افتاد بہ صندوقهاے چوبیاے ڪہ پر شدہ بود از سیب. صبح زود چندین صندوق از بهترین سیبهاے حجرهام را دادہ بودم بہ ڪارگرهایم تا بیاورند خانهے ڪوروش براے مراسم مهرداد... میوهے بهشتے را براے آدمے ڪہ توے جهنم بود خیرات ڪردہ بودم.از پلہ ها بالا رفتم، سینا جلو ِے درمنتظرم بود،درآغوشش گرفتم و پیشانیاش را بوسیدم. _خوش اومدے خان داداش خلوت بودو همراہ باهم وارد سالن خانہ شدیم. بیشرتشان هم فامیل. ڪوروش بہ گرمے دستم را فشرد و همراہ با برادرش بابت سیبها تشڪر ڪردند. سحر نزدیڪ شد، سر تاپا سیاہ تنش بود. _سلام... ممنونم ڪہ با وجود همهے ڪدورتها توے این روزها خودت رو شریڪ غممون دونستے. نگاهم دنبال زنم بود، آرامشم. _انجام وظیفہ ڪردم هنگامہ روے مبل یڪ نفرهاے نشستہ بود، روے گونههایش زخم بود و چشمانش بہ قاب عڪس روے میز ڪہ یڪ روبان مشڪے هم دورش پاپیون زدہ شدہ بود. جلویش زانو زدم و با تن صدایے خیلے آرام گفتم: _خدا صبر بدہ، غم آخرتون باشہ نگاهے گذرا بہ من انداخت و با لحنے ڪہ پر از بغض بود، گفت: _ممنونم ازت پسرم، انشاللہ توے خوشیهاتون جربان ڪنیم. این چند روز خیلے زحمت ڪشیدے. حیف این مادر، حیف این همہ اشڪ، حیف این همہ عزادارے براے او#ادامه_دارد 📚@fazayeadaby