#فودوشین631_من تو رو با این قلبم شناختم. چند قدم عقب رفت. _آرامش هر حرڪت اضافهاے از سمت تو برابر با نابودے هردوتامون هست. حماقت نڪنے! بچگے نڪنے! احساساتے نشے! دچار عذاب وجدان نشے! دورازمن ایستادہ بود، تصویر این مرِدتبدار تا ابد از قاب نگاهم آویزان بود. _امروز رو نہ، اما از فردا هر وقت ڪہ خواستے بهم زنگ بزن تا هم دیگہ رو ببینیم و بہ همهے سوالات جواب بدم. باید همہ چیز رو بدونے، بے گدار بہ آب نزے هزارتا چشم میچرخہ روے تو، روے من... پاهایم میلرزید، نگاهم از روے مصطفے عبور ڪرد. از پشت شیشهے ماشین عمیق نگاهمان میڪرد. یعنے شڪڪردہ بود؟ او مرد عاقل و زیرڪے بود، اگر بویے میبرد چہ میشد؟! _حالا باید چیڪار ڪنیم؟! این سوال سراسز احتیاج ولبریز ازدرماندگیام حال هر شنوندهاے را بہ هم میزد، پس واے بہ حال من ڪہ گویندهاش بودم و طوفان شنوندهاش. _باید دلخوش باشیم بہ اینڪہ حدس اول و آخرشو ن همین میشہ. باید امیدوار باشیم ڪہ همچنان مهرداد رو درستڪارترین آدم این دنیا میدونن ومطمئنا دشمنے نداشتہ. باید دعا ڪنیم آرامش، فقط دعاانگشتانم را زیر چشمانم ڪشیدم و دیگر بہ باد سردے ڪہ میوزید اهمیتے ندادم. _دعا میڪنم طوفان، دعا میڪنم... ولے نباید این ڪار رو میڪردی... ابروهایش را باال انداخت و بدون مڪث نگاهم ڪرد. شڪ ندارم خستہ شدہ بود از دست منے ڪہ بہ زور وارد زندگیاش شدم، دل سرد شدہ بود از منے ڪہ هر بار یڪ ڪلاف از دردهایم را دورش پیچیدہ بودم، بیزار شدہ بود از ادامهے زندگے با منے ڪہ باعث شدہ بودم واسطهے مرگ یڪ نفر شود. _هر چے تا حالا ساختم رو خرابش نڪن، بہ هیچ وجہ خودت رو هم سرزنش نڪن. ببین؟ از دستش راحت شدے و دیگہ نہ خودش نہ خانوادهش نہ دوستاشنمیتونن ڪارے ڪنن تا باز برگردہ بہ این دنیا و اذیتت ڪنه... من همیشہ مراقبتم. این جملہ را گفت و بعدش رفت. ماندم تا زمانے ڪہ سوار ماشینش شد و از ڪوچہ خارج. جسمم وسط ڪوچہ ماند و سایهام بہ دنبالش دوید و با او رفت. حالا ڪہ فڪرهاے توے ذهنم بہ اثبات رسیدہ بود نوبت احساساتم بود ڪہ بر وجودم حڪومت ڪند. احساساتے ڪہ بے اندازہ ناخوشایند و دلهرهآور بودند. برگشتم تو ے حیاط و اولین چیزے ڪہ بہ چشمم آمد جعبههاے سیبے بود ڪہ بیشترشان خالے شدہ و پر باقے ماندہ بود... فلسفهے این میوہ توے زندگے طوفان عجیب بود و مثل الان وحشتناڪ! براے یڪ دقیقہ بعد هم هیج فڪرے نداشتم چہ برسد بہ فردا و پس فردا...اساسیترین سوال زندگیام توے ذهنم نقش بست، من با طوفان چڪار ڪردہ بودم؟ و طوفان براے من چہ ڪردہ بود؟!حس ڪردم بوے عطر تنش میان نفسهایم جا ماندہ است. یڪے از سیبها را برداشتم و با جزئیات نگاهش ڪردم، ڪے باورش میشد دانههاے این میوہ با جانِ مهرداد چنین ڪند؟ و همینطور با باور من؟ حالا میفهمم چرا این مدت حا ل طوفان خوش نبود، ناخوش احوالش ڪردہ بودم من مقصر دراین هواے رنگ ورورفتهبا یڪ سیب بزرگ توے دستم در وسط حیاط ایستادہ بودم و هنوز داشتم بہ صدایش ڪہ چند دقیقہ پیش تمام شدہ بود، فڪر میڪردم هر چے تا حاال ساختم رو خرابش نڪن،#ادامه_دارد 📚@fazayeadaby