چرخه‌ی شبهه‌آفرینی#محمد_موسوی_عقیقیچندی پیش در ویدیوی «نماز به فارسی» توضیح دادم که لزوم و وجوب «خوا

چرخه‌ی شبهه‌آفرینی#محمد_موسوی_عقیقیچندی پیش در ویدیوی «نماز به فارسی» توضیح دادم که لزوم و وجوب «خواندن نماز به عربی» توجیه شرعی و عقلی ندارد. بعد از آن یکی از اساتید بنده که از فقیهانِ نواندیش محسوب می‌شود بر این مطلب خورده گرفت و چند انتقاد را مطرح کرد: 1) فلسفه‌ی نماز خواندن به عربی، وحدت دنیای اسلام است و نباید این وحدت شکسته شود؛ 2) یاد گرفتن حمد و سوره برای غیرعرب‌زبان، امری پیچیده و سخت نیست، گفتن چند عبارت عربی مشقتی ندارد و کسی را دچار عسر و حرج نکرده است. آن فقیه محترم در آخر بیان نمود که «اینکه ما بیاییم و نماز خواندن برای هر غیرعرب‌زبانی را تئوریزه کنیم ... نوعی شبهه‌ی رماندن مردم از وحدت عبادی هم اذهان منتقل می‌کند». این نقد گذشت و من هم جوابی به این انتقاد دادم.اخیراً دیدم که یکی دیگر از فقیهان قم، برای نوشته‌ا‌ی قرآنی از این فقیه محترم نقدی نگاشته و بیان داشته: «نگاه به ترجمه و شرح آیاتی مانند ...، نشان می‌دهد که چگونه این ... [نوشته] ... از باورهای مشترک و مستند شیعی فاصله گرفته و خاستگاه قرآنی ولایت و امامت و جایگاه اهل بیت(ع)، گرفتار کژتابی و انحراف از مبانی شده است».مقایسه‌ی چنین موضع‌گیری‌هایی که شخصاً هردوی این فقیهان را می‌شناسم، من را به تأمل کشاند. قطعاً این اساتید خود را دغدغه‌دار اسلام و آینده‌ی اسلام می‌دانند و از جانب خودم هم می‌توانم بگویم که به عنوان یک مسلمانِ پیرو علی بن أبی‌طالب (ع)، چنین دغدغه‌ای را دارم، اما هر کدام به زعم، نظر و نگاه خود این دغدغه را دنبال می‌کنیم.تأمل من چنین بود، استادی که بر من خورده‌ای گرفت که حرفت تو می‌تواند وحدت مسلمانان را برهم زند و شبهه‌ای برسازد، بر اساس برخی نظریاتش، خود با موضعی اتهام‌ساز، مواجه شد. به عبارتی چرخه‌ی «شبهه‌آفرینی» از یکی به دیگری می‌رسد؛ درحالی‌که کافی است اختلاف نظر را صرفاً در ذیل «اختلاف روش» و «تفاوت خوانش» ببینیم و آن زمان یک نظر متفاوت، هرچند متفاوت با اجماع متکلمان و فقیهان مسلمان یا شیعه، صرفاً ابراز نظر اختلافی بر پایه‌ی جوازی است که اسلام برای تأمل کردن و تفکر نمودن پیرامون خود را داده است.این چرخه‌ی شبهه‌پنداریِ نظر متفاوت، آخرش دامن‌گیر همگان می‌شود، به عنوان نمونه فقیهان مورد نظر، به خصوص فقیه دوم که ناقد فقیه اول است، خود در نوشته‌های سیاسی و فقهی‌اش، از سوی دین‌داران سنتی، همیشه یک شبهه‌انداز معرفی می‌گردد. البته می‌پذیرم که زدودن اخلاقِ شبهه‌بینی، نیاز به دیدن و شنیدن به صورت دیگری دارد که ابزارهای متفاوتی هم برای آن وجود خواهد داشت؛ به عنوان مثال، کاستنِ پیش‌فرض‌های اثبات نشده، قدیمی، اجماعی، مشهور و... می‌تواند ما را به این گزاره نزدیک کند که فقیه و متکلم قرنِ چهارم قمری نظری بر اساس دانسته‌ها و یافته‌های خود ارائه کرده، اما دلیلی وجود ندارد که در قرن پانزدهم قمری، بخواهیم به آن یافته‌ها و دانسته‌ها به عنوان «تحقیقِ تمام شده» نگاه کنیم و می‌توانیم در یک بازخوانیِ مجدد از موضوع، نظر متفاوتی داشته باشیم.زدودن این اخلاق ثمراتی هم دارد، از جمله این‌که من تابع نتایج تحقیقات خودم هستم و در این موضوع، هرچند از نقاط موجه نظرات دیگران بهره‌ای می‌برم، اما در انتخاب نظر، استقلال رأی و فکر دارم و لزوماً مسائل حاشیه‌ای را بر اصل موضوع بار نمی‌کنم. این‌گونه تکلیف خودم با گفته‌ها مشخص است و نقدهای آن را هم شخصاً بر دوش می‌کشم؛ به جای این‌که از رأی گذشتگان و مسائل حاشیه‌ای دفاع کنم و مداوماً رأی خود را نادیده بگیرم، که اگر ناتوان از دفاع باشم، تمام این تاریخ را به مسلخ برده‌ام.🌐 فکرک‌های‌من | موسوی عقیقی | شماره‌ی: ۱۱۴۲✅ http://t.me/fekr_rak📷 instagram.com/mousavi_aghighii