در دام بازی‌ها#محمد_موسوی_عقیقی یکی از ویژگی‌های فضای سیاسی و حتی علمی ایران، این است که شخص (الف) ب

در دام بازی‌ها#محمد_موسوی_عقیقی یکی از ویژگی‌های فضای سیاسی و حتی علمی ایران، این است که شخص (الف) برای اثبات نظر و تفکر خود، شخص (ب) را تقلیل شخصیت و هویت می‌دهد. این ویژگی را حتی می‌توان در روابط خانوادگی یا اجتماعی هم مشاهده کرد. در فضای سیاسی، یک سیاست‌مدار یا کسی که تنه‌ای به سیاست مالیده، برای این‌که نشان دهد طرف‌دار و حامیان زیادی دارد، تعداد طرف‌دار و حامیان شخص مقابل و رقیب خود را مداوماً تقلیل می‌دهد و تعدد فکر و کثرت نظرات را انکار می‌کند.در فضای علمی نیز چنین است. شخص (الف) به جای اثبات یا تثبیت خود به عنوان یک شخص علمی که با کارنامه‌ی مقبول و قابل ارائه باید باشد، شخص (ب) یا تفکرات مقابل خود را سرکوب می‌کند و سرکوفت می‌زند.در فضای مذهبی هم می‌بینید که برخی جریان‌های مذهبی به جای ارائه‌ی دلیل و مستندات متقن و موجه به سود باورهای خود، چوب تکفیر بلند می‌کنند و فریاد «وا اسلاما» سر می‌دهند.این‌ها از ویژگی‌های آلوده‌ی فضای فکری ایران در سطوح و موضوعات مختلف است. به جای این‌که بار و وزن جدال سیاسی و نزاع مذهبی و اختلاف فقهی روی اقناع قشر خاکستری برود، دعواهای ایدئولوژیک می‌شود و نزاع صرفاً به این سمت می‌رود که الان چه کسی قدرت یا تعداد بیشتری از حامیان دارد.در فضای سیاسی، این روزها این عددسازی را می‌بینید، به عنوان مثال تقلیل تعداد تشییع کنندگان آیت‌الله علی خامنه‌ای به چند صد هزار نفر یا تکثیر مشایعت‌کنندگان به تعداد ۲۵ الی ۴۲ میلیون نفر و در مقابل تخمینِ بی‌مبنای تقلیل‌یافته‌ی مخالفان یا معترضان به حاکمیت یا بازیِ عددی چندین ماهه بر روی کشته‌شدگان ۱۸و۱۹ دی‌ماه را می‌توانید ببینید.این عددبازی‌ها که توسط رسانه‌های جناحیِ بودجه‌دار و بلاگرهای سیاسی دنبال می‌شود، دو ضرر به همراه دارد:(۱) خارج شدن صدای مطالبات اصلی و شروع درگیری‌های فرعی؛(۲) تبدیل یک فعالیت سیاسی یا نمادین، به یک بازی؛(۳) تضعیف سرمایه‌ی اجتماعی - ملی در مواقع بحران‌های نظامی یا سیاسی.در فضای مذهبی نیز این ضرر چنین قابل ترسیم است:(۱) خارج شدن فضای مذهبی از ثُبات در اصول و افزایش نزاع در فروعات؛(۲) برآمدن تریبون به عنوان مستند دینی به جای مستندات اصیل و کاهش ارجاع به متون دست اول؛(۳) فرصت بر اختلاف‌انگیزی‌های خارجی در نوسانات هیجانیِ دینی.در این‌جا ذهن انسان در حد یک کودک ایستا می‌شود و سپس به فرد کودک‌شده، اسباب‌بازی می‌دهند. حال نتایج این بازی‌ها، یعنی نتایجی که ثمرات مثبتی ایجاد کنند، چه خواهد بود؟ تقریباً هیچ. مانند همان بازی دو کودک با شمشیر پلاستیکی که نتیجه‌ی واقعی‌اش، سرگرم شدن دو کودک است.🌐 فکرک‌های‌من | موسوی عقیقی | شماره‌ی: ۱۱۴۳✅ http://t.me/fekr_rak📷 instagram.com/mousavi_aghighii