در خیالات خودم در زیر بارانی که نیستمی‌رسم با تو به خانه، از خیابانی که نیستمی‌نشینی رو به رویم خستگ

در خیالات خودم در زیر بارانی که نیستمی‌رسم با تو به خانه، از خیابانی که نیستمی‌نشینی رو به رویم خستگی در می‌کنیچای می‌ریزم برایت توی فنجانی که نیستباز می‌خندی و می‌پرسی که حالت بهتر است؟باز می‌خندم که خیلی...! گرچه می‌دانی که نیستشعر می‌خوانم برایت واژه‌ها گل می‌کنندیاس و مریم می‌گذارم توی گلدانی که نیستچشم می‌دوزم به چشمت، می‌شود آیا کمیدست‌هایم را بگیری بین دستانی که نیست؟وقت رفتن می‌شود با بغض می‌گویم نروپشت پایت اشک می‌ریزم در ایوانی که نیستمی‌روی و خانه لبریز از نبودت می‌شودباز تنها می‌شوم با یاد مهمانی که نیسترفته‌ای و بعد تو این کار هر روز من استباور اینکه نباشی کار آسانی که نیستشاعر: بی‌تا امیریاجرا: فریدون فرح‌اندوز@FereidounFarahandouz