غزلی از حسین منزویهمراه با صدای خود شاعراز زمزمه دلتنگیم از همهمه بیزاریمنه طاقت ِ خاموشی نه تاب ِ س

غزلی از حسین منزویهمراه با صدای خود شاعراز زمزمه دلتنگیم از همهمه بیزاریمنه طاقت ِ خاموشی نه تاب ِ سخن داریمآوار ِ پریشانی ست؛ رو سوی چه بگریزیم؟هنگامه‌ی حیرانی ست. خود را به که بسپاریم؟تشویش ِ هزار «آیا»، وسواس ِ هزار «امّا»کوریم و نمی بینیم! ورنه همه بیماریمدوران ِ شکوه ِ باغ از خاطرمان رفته استامروز که صف در صف خشکیده و بی باریمدردا که هدر دادیم آن ذات ِ گرامی راتیغیم و نمی برّیم؛ ابریم و نمی باریمما خویش ندانستیم بیداری‌مان از خوابگفتند که بیدارید، گفتیم که بیداریم!من راه ِ تو را بسته، تو راه ِ مرا بستهامّید ِ رهایی نیست وقتی همه دیواریم#حسین_منزوی@FereidounFarahandouz