#نسیمی_از_دیار_آشتی باری اگر روزی کسی از من بپرسد«چندی که در روی زمین بودی چه کردی؟»من می‌گشایم پیش رویش دفترم راگریان و خندان بر می‌افرازم سرم راآنگاه می‌گویم که: بذری نو فشانده‌ستتا بشکفد تا بردهد بسیار مانده‌ستدر زیر این نیلی سپهر بی‌کرانهچندان که یارا داشتم در هر ترانهنام بلند عشق را تکرار کردمبا این صدای خسته شاید خفته‌ای رادر چارسوی این جهان بیدار کردممن مهربانی را ستودممن با بدی پیکار کردم«پژمردن یک شاخه گل» را رنج بردم«مرگ قناری در قفس» را غصه خوردموز غصه مردم شبی صدبار مردم.شرمنده از خود نیستم گرچون مسیحاآنجا که فریاد از جگر باید کشیدن؛من، با صبوری بر جگر دندان فشردم!اما اگر پیکار با نابخردان راشمشیر باید می گرفتمبر من نگیری، من به راه مهر رفتم.در چشم من، شمشیر در مشت،یعنی کسی را می توان کشت!در راه باریکی که از آن می گذشتیم،تاریکی بی دانشی بیداد می کرد!ایمان به انسان، شب چراغ راه من بود!شمشیر دست اهرمن بود!تنها سلاح من در این میدان، سخن بود!شعرم اگر در خاطری آتش نیفروختاما دلم چون چوب تر، از هر دو سر سوختبرگی از این دفتر بخوان، شاید بگویی:آیا که از این می تواند بیشتر سوخت!؟شبهای بی‌پایان نخفتمپیغام انسان را به انسان، باز گفتمحرفم نسیمی از دیار آشتی بوددر خارزار دشمنی‌هاشاید که توفانی گران بایست می‌بودتا بَرکَنَد بنیان این اهریمنی‌ها.پیران پیش از ما نصیحت‌وار گفتند:- ... دیر است ... دیراستتاریکی روح زمین رانیروی صد چون ما، ندایی در کویرست!«نوحی دیگر می باید و توفان دیگر»«دنیای دیگر ساخت بایدوزنو در آن انسان دیگر»! (از حافظ)اما هنوز این مرد تنهای شکیبابا کوله‌بار شوق خود ره می‌سپاردتا از دل این تیرگی نوری برآرد،در هر کناری شمع شعری می‌گذارد.اعجاز انسان را هنوز امید دارد....#فریدون_مشیری@FereydoonMoshiri