"به بهانه‌ی 25 اردیبهشت، روز بزرگداشت حکیم ابوالقاسم #فردوسی "** #شهنامه_چه_میگفت **این دفتر دانایی، این طرفه ره‌آورد،الهام خدایی‌ست که «فردوسی توسی»از جان و دل آن را بپذیرفت،با جان و دل خویش، بیامیخت،بیاراست، بپرورد؛*ده قرن ِ، فزون است که در پهنه‌ی گیتیمیدان شکوهش را،کس نیست، هماورد!*دَه قرن ِ ازین پیشآیا چه کسی دید که این مَردبا آتش پنهانشبا طبع خروشانشسی سال، شب و روز، چه‌ها گفت؟ چه‌ها کرد؟*امروز، هنوز از پس ِ ده قرن که این مُلکدر دایره‌ی دوران گشته‌ست،آیا چه کسی داند سی‌سال در آن عهدبر این هنری مرد سخنور چه گذشته‌ست؟*انگیزه‌اش از گفتن شهنامه چه بوده‌ست؟سیمای اساطیری ایران کهن راآن روز، چرا گَرد ز رخسار زدوده‌ست؟سی‌سال، برای چه، برای که سروده‌ست!*می‌دید وطن را، که سراپا همه درد است.می‌دید که خون در رگ مردُم،افسرده و سرد است.آتشکده‌ها خالی خاموشآزادی در بندلبخند فراموشبیگانه نشسته‌ست بر اورنگاز ریشه دگرگون شده فرهنگ...می گفت که: -«هنگام نبرد است»با تیغ سخن روی بدان میدان آورد.*سی سال به پیکار، بر آن پیمان، پیمودجان بر سر ِ پیکارش فرسود و نیاسودوجدانش بیدارایمانش روشنجان مایه‌ی شعرش همه ایرانی و ایرانطومار نسب‌نامه‌ی گردان و دلیراننظمی که پی‌افکند،کاخی که بنا کرد!*شهنامه به ایران و به ایرانی می‌گفت:- یک روز شما در تن‌تان گوهر جان بود!یک روز شما بر سرتان تاج کیان بودوان پرچم‌تان رایت مهر و خرد و دادافراشته بر بام جهان بود!*شهنامه به آن مردم خودباخته می‌گفت:بار دگر آن‌گونه توانمند، توان بود،*این دفتر دانایی،این طرفه ره‌آوردالهام خداییفرمان اهوراست؛روح وطن ماست که فردوسی توسیبا جان و دل خویش بیامیخت، بیاراست، بپرورد؛آنگاه چنین نغز و دل‌افروز و دلاویزدر پیش نگاه همه آفاق بگسترد.- #فریدون_مشیریاز دفتر: #تا_صبح_تابناک_اهورایی🔷 تنها کانال رسمی فریدون مشیری🔸 با نظارت مستقیم خانواده‌ی استاد مشیری@fereydoonmoshiri