بیتی بازیگری دووجهی است؛ تردیدهایش چنین تصویری از او ساخته‌اند. بیتی وجهی دارد که در واقع در برابرِ بازیگری مقاومت می‌کند (در فیلم‌‌های کمی بازی کرده ـ بیست‌وسه فیلم در پنجاه‌وپنج سال) و جذاب‌بودن یا محبوبیت را پس می‌زند. درعینِ‌حال، بازیگرِ فیلم‌‌های تجاری است و علاقه‌مند بهموفقیتِ آن‌ها. در میانه‌ی دهه‌ی ۱۹۷۰، درگیرِ بازی در نقشِ مردهای مورددار بود:کسانی مانند فرِیدی؛ مک‌کیب در «مک‌کیب و خانم میلر»؛ و جرج، آرایشگرِ ساکنِ بورلی‌هیلز، در «شامپو». انگار مشغولِ تشریحِ جسدِ جذابیتِ آمریکایی‌ بود؛ جسدی که به خودش شباهتِ فراوانی داشت. درعینِ‌حال، از خود تصویرِ آدمی گوشه‌گیر نیز به نمایش می‌گذاشت. بیتی همزمان خودشیفته‌ای بود غرقِ تکبر و کارلی سایمن در ترانه‌اش او را به این سبب سرزنش می‌کرد. بیتی به‌شدت می‌کوشید «زیبا» باشد؛ در «منظرِ پارالکس»، لحظه‌ای جذاب و تأمل‌برانگیز وجود دارد: جو با گردن‌سرخی مواجه می‌شود که با او مانندِ دختران رفتار می‌کند تا مرعوبش کند. صرفاً چند سال بعدتر، وارِن بیتیِ گیشه‌شناس «بهشت می‌تواند صبر کند» را می‌سازد.#فیلمها_و_احساسهاکانال فیلم‌ها و احساس‌ها