کاش محکم بغلم می‌کردی و آن‌قدر در تو حل می‌شدم که با گوش‌هایت بشنوم، با چشم‌هایت ببینم و با خونی که توی رگ‌هایت می‌دود، زنده بمانم. دلم می‌خواست برای چند دقیقه مرز میان «من» و «تو» محو شود؛ طوری که غم‌هایت از شانه‌های من پایین بریزند و شادی‌هایم جایی پشت لبخند تو خانه کنند. شاید عشق برای من همین است؛ یک جور جابه‌جایی آرامِ روح، یک جور مهاجرت بی‌پاسپورت از تنِ خودم به جهانِ تو..دلم می‌خواست وقتی خسته‌ای، من همان نقطه‌ای باشم که دنیا در آن صدایش را کم می‌کند. وقتی می‌ترسی، قلب من چند ضربان اضافه برایت بزند. وقتی خوشحالی، خنده‌ات از گلوی من هم بیرون بیاید. حتی دلم می‌خواست خاطره‌هایت را لمس کنم؛ از کوچه‌هایی که کودکی‌ات در آن‌ها دویده رد شوم، آدم‌هایی را که دوست داشته‌ای ببینم و بفهمم چه چیزهایی تو را ساخته‌اند. شاید زیادی باشد، شاید کمی دیوانه‌وار، اما بعضی دوست‌داشتن‌ها اندازه‌ی یک آغوش جا نمی‌شوند. آدم دلش می‌خواهد وارد مدارِ دیگری شود و آن‌قدر نزدیک بماند که فاصله، معنای خودش را از دست بدهد. ✍️ #مصطفی_سلیمانی ☘❤️ @filsofak