📍در ستایش دشمن(دشمن از نگاه کارل گوستاو یونگ؛ آیا کسی که روبه‌روی ما ایستاده، می‌تواند بخشی از مسیر شناخت ما باشد؟)✍️ #مصطفی_سلیمانی 🔻 «انسان زمانی به شناخت خود نزدیک می‌شود که جرئت کند با بخش‌هایی از وجودش روبه‌رو شود که همیشه از آن‌ها دوری کرده است.»دشمن شاید یکی از همین بخش‌های پنهان را به ما نشان دهد. ما معمولاً دوست را انتخاب می‌کنیم چون آرامش ما را تأیید می‌کند؛ اما دشمن وارد منطقه‌ای می‌شود که در آن، تصویر آشنای ما از خودمان دچار پرسش می‌شود. او چیزی را در ما تکان می‌دهد که سال‌ها بی‌حرکت مانده است. شاید به همین دلیل است که دشمن، با وجود تمام فاصله‌ای که میان ما ایجاد می‌کند، گاهی شناختی عمیق‌تر از خودمان به ما می‌دهد.■ «آنچه ما در دیگری نمی‌توانیم تحمل کنیم، گاهی نشانه‌ای از چیزی است که درون خودمان هنوز نشناخته‌ایم.»دشمن فقط یک فرد بیرونی نیست؛ او می‌تواند نشانه‌ای باشد از قسمت‌هایی از شخصیت ما که دوست نداریم ببینیم. خشم ما نسبت به او، گاهی داستانی درباره‌ی خود ما تعریف می‌کند. چرا حضور او ما را آشفته می‌کند؟ چرا یک جمله‌ی او بیشتر از صد جمله‌ی دیگران ما را ناراحت می‌کند؟ پاسخ این پرسش‌ها ممکن است بیشتر از آنکه درباره‌ی دشمن باشد، درباره‌ی خود ما باشد.■ «سایه‌ی انسان زمانی شناخته می‌شود که از پنهان شدن پشت تصویر ایده‌آل خود دست بردارد.»ما دوست داریم خودمان را انسانی منطقی، آرام و درستکار ببینیم. اما دشمن گاهی لحظه‌ای را رقم می‌زند که این تصویر کامل ترک برمی‌دارد. او صبر ما را آزمایش می‌کند، غرور ما را آشکار می‌کند و نشان می‌دهد هنوز چه بخش‌هایی از وجودمان نیاز به فهمیدن دارند. دشمن مانند چراغی است که قصد روشن کردن اتاق را ندارد، اما نورش به گوشه‌های تاریک می‌رسد.■ «رشد انسان از جایی آغاز می‌شود که با آنچه متفاوت است، گفت‌وگو کند.»دشمن، برخلاف دوست، جهان دیگری را مقابل ما قرار می‌دهد. او مجبورمان می‌کند از خودمان بپرسیم چرا فکر می‌کنیم، چرا باور داریم و چرا بعضی چیزها برایمان غیرقابل‌قبول‌اند. مخالفت همیشه دیوار نیست؛ گاهی پنجره‌ای است که از آن می‌توان منظره‌ای تازه دید. انسانی که فقط صدای موافقان را می‌شنود، ممکن است آرام بماند، اما همیشه رشد نمی‌کند.■ «هیچ انسانی فقط آن چیزی نیست که ما درباره‌اش قضاوت می‌کنیم؛ هر انسان داستانی پنهان در پشت چهره‌ی آشکار خود دارد.»وقتی کسی را دشمن می‌نامیم، او را در یک کلمه خلاصه می‌کنیم. دیگر او را با ترس‌ها، تجربه‌ها، شکست‌ها و امیدهایش نمی‌بینیم. اما دیدن انسان در چهره‌ی مخالف، یکی از دشوارترین شکل‌های بلوغ است. فهمیدن دشمن به معنای تأیید او نیست؛ به معنای دیدن کامل‌تر جهان انسان‌هاست.■ «روبه‌رو شدن با تاریکی، برای نابودی آن نیست؛ برای شناختن آن است.»شاید دشمن یکی از تاریک‌ترین چهره‌های زندگی ما باشد، اما تاریکی همیشه به معنای بی‌ارزشی نیست. گاهی چیزی که ما را ناراحت می‌کند، همان چیزی است که بیشترین امکان تغییر را در ما ایجاد می‌کند. دشمن می‌تواند مرزهای ما را مشخص کند، فکر ما را عمیق‌تر کند و ما را به سوی نسخه‌ای آگاه‌تر از خودمان ببرد.ستایش دشمن، ستایش رنج یا دشمنی نیست؛ ستایش لحظه‌ای است که انسان در برخورد با دیگری، فرصتی برای دیدن خودش پیدا می‌کند. شاید دوست به ما احساس امنیت بدهد، اما دشمن گاهی همان کسی است که ما را از خواب عادت بیدار می‌کند.#در_ستایش ۱۲‌❤️☘ https://t.me/filsofak