📍در ستایش غرورآیا همیشه پایین آوردنِ خود، نشانه‌ی فروتنی است؟✍️ #مصطفی_سلیمانی 🔻 سال‌هاست کلمه‌ی «

📍در ستایش غرورآیا همیشه پایین آوردنِ خود، نشانه‌ی فروتنی است؟✍️ #مصطفی_سلیمانی 🔻 سال‌هاست کلمه‌ی «غرور» را با اخم به زبان می‌آوریم. انگار همین که کسی از خودش با رضایت حرف بزند، باید دنبال نشانه‌ای از خودخواهی بگردیم. آدمی که از کارش خوشحال است، موفقیتش را پنهان نمی‌کند یا برای توانایی‌اش عذرخواهی ندارد، گاهی با یک برچسب ساده روبه‌رو می‌شود: مغرور. انگار میان دیدنِ ارزش خود و بزرگ دیدنِ خود، فاصله‌ای وجود ندارد.■ شاید بخشی از سوءتفاهم از همین‌جا آغاز می‌شود؛ از اینکه یک واژه، چند تجربه‌ی متفاوت را در خودش جا داده است. غروری که دیگری را کوچک می‌کند، از جنس دیگری است. اما آن لحظه‌ای که انسان بعد از سال‌ها تلاش به خودش نگاه می‌کند و می‌گوید «از این راهی که آمده‌ام راضی‌ام»، چیزی شبیه آرامش در آن هست. کسی که برای هر قدمش نیاز به تأیید دیگران ندارد، درونش جایی برای ایستادن ساخته است.■ در روان‌شناسی میان عزت نفس و خودبزرگ‌بینی فاصله‌ی مهمی وجود دارد. فردی که عزت نفس دارد، لازم نیست هر روز خودش را به جهان ثابت کند. موفقیت دیگران، ارزش او را کم نمی‌کند. شکست هم تمام ساختمان هویتش را فرو نمی‌ریزد. او خودش را با مجموعه‌ای از ضعف‌ها، توانایی‌ها، خطاها و تجربه‌ها می‌شناسد؛ نه با یک تصویر بی‌نقص که باید همیشه از آن دفاع کند.■ گاهی آدم‌ها از ترسِ دیده شدن، خودشان را کوچک می‌کنند. جمله‌ای ساده را زیاد شنیده‌ایم: «کاری نکردم.» پشت این جمله همیشه فروتنی نیست. گاهی انسانی ایستاده که سال‌ها یاد گرفته هر چیزی را که از خودش می‌بیند، کم‌رنگ کند تا مبادا متهم به خودخواهی شود. تعریف را پس می‌زند، موفقیتش را کوچک می‌کند و سهم خودش را از اتفاق‌های خوب زندگی‌اش کنار می‌گذارد.■ ارسطو فضیلت را در تعادل می‌دید؛ در فاصله‌ای میان دو سوی افراط. شجاعت جایی میان ترس و بی‌پروایی شکل می‌گیرد. بخشندگی میان خساست و اسراف معنا پیدا می‌کند. شاید رابطه‌ی انسان با خودش هم چنین وضعی داشته باشد. جایی میان تحقیر خویش و ستایش افراطی خویش، انسانی نشسته که اندازه‌ی خودش را می‌شناسد؛ نه تاجی روی سر گذاشته و نه خاکی بر سر ریخته است.■ نیچه با آن بخش از فرهنگ و اخلاقی درگیر بود که انسان را به کوچک کردن نیروهای زندگی دعوت می‌کرد. او از انسانی حرف می‌زد که جرئت آفرینندگی دارد؛ کسی که از ترس نگاه دیگران، خودش را خاموش نمی‌کند. خوانش سطحی از نیچه ممکن است او را ستایشگر قدرتِ بی‌حد نشان دهد، اما مسئله‌ی عمیق‌تر او، بازگرداندن انسان به خودش بود؛ به توانایی‌هایی که گاهی زیر لایه‌های ترس و شرم پنهان می‌شوند.■ فروتنیِ افراطی اغلب ریشه‌هایی قدیمی دارد. کودکی که برای دیده شدن فقط زمانی تشویق شده که کامل بوده، ممکن است بعدها با هر موفقیتی احساس غریبی کند. تعریف شنیدن برایش راحت نیست؛ چون جایی در ذهنش موفقیت با اضطراب همراه شده است. برای همین ترجیح می‌دهد پیش از آنکه دیگری او را کوچک کند، خودش این کار را انجام دهد.■ غرور سالم صدای بلندی ندارد. بیشتر شبیه کسی است که پشت میز کارش نشسته، به دست‌های خسته‌اش نگاه می‌کند و می‌داند این خستگی بی‌معنا نبوده است. نیازی ندارد اتاق را پر کند، نام خودش را تکرار کند یا از دیگران چیزی کم کند. فقط جای خودش را در جهان می‌شناسد.■ شاید بلوغ، رسیدن به جایی باشد که انسان بتواند درباره‌ی خودش با دقت نگاه کند؛ نه با چشمی که همیشه دنبال نقص می‌گردد و نه با چشمی که همه‌چیز را زیباتر از واقعیت می‌بیند. دیدنِ خویشتن، همان‌قدر که نیازمند فروتنی است، به کمی غرور هم احتیاج دارد؛ غروری که آرام می‌گوید: این زندگی، این تلاش و این مسیر، ارزش دیده شدن دارد.#در_ستایش ۷❤️☘ https://t.me/filsofak