📍اهلیِ خودت باش(چرا بعضی آدم‌ها با وجود همه کمک‌ها هنوز با خودشان در صلح نیستند؟)✍️ #مصطفی_سلیمانی 🔻 در اتاق درمان، آدم‌هایی را دیده‌ام که تمام مسیرهای بیرونی را امتحان کرده‌اند. کتاب خوانده‌اند، دوره دیده‌اند، دارو مصرف کرده‌اند، ساعت‌های زیادی حرف زده‌اند و حتی شجاعانه به زخم‌های قدیمی‌شان نگاه کرده‌اند. اما گاهی در عمق وجودشان کسی هنوز نشسته که با خودشان مهربان نیست. کسی که هر صبح با صدای آرامی می‌گوید: «هنوز کافی نیستی.» و عجیب اینجاست که بسیاری از دردهای انسان از اتفاقاتی که برایش افتاده نمی‌آید؛ از شیوه‌ای می‌آید که سال‌ها بعد با خودش رفتار کرده است.■ من در سال‌های کار درمانی به این نتیجه رسیده‌ام که یکی از مهم‌ترین رابطه‌های زندگی هر انسان، رابطه‌ای است که با خودش دارد. ما برای همه آدم‌های مهم زندگی‌مان وقت می‌گذاریم، حرف‌هایشان را می‌شنویم، حالشان را می‌پرسیم و اشتباهاتشان را می‌بخشیم؛ اما وقتی نوبت به خودمان می‌رسد، تبدیل به سخت‌گیرترین قاضی می‌شویم. گاهی انسانی را می‌بینم که با دیگران با نهایت شفقت رفتار می‌کند، اما کوچک‌ترین لغزش خودش را با سال‌ها سرزنش پاسخ می‌دهد.■ «اهلیِ خودت باش» یک مسیر درمانی است. اهلی شدن یعنی با خودت آن‌قدر آشنا شوی که از دیدن بخش‌های آسیب‌پذیرت فرار نکنی. یعنی وقتی ترسیدی، خودت را تحقیر نکنی. وقتی شکست خوردی، خودت را رها نکنی. یعنی بتوانی کنار خودت بمانی؛ همان‌طور که کنار یک دوست خسته می‌نشینی و فقط حضور داری.■ بسیاری از افراد تصور می‌کنند درمان یعنی پیدا کردن یک راه برای حذف درد. اما انسان موجودی نیست که با پاک کردن همه رنج‌ها به آرامش برسد. بخش مهمی از بهبود، یاد گرفتن شیوه تازه‌ای برای همراهی با خود است. کارل راجرز، روان‌شناس بزرگ انسان‌گرا، سال‌ها پیش بر اهمیت پذیرش بی‌قیدوشرط تأکید کرد؛ اینکه انسان در فضایی از پذیرش می‌تواند رشد کند. شاید یکی از مهم‌ترین جاهایی که این پذیرش باید اتفاق بیفتد، درون خود ماست.■ دارو، روان‌درمانی، آموزش و حمایت اجتماعی، همه می‌توانند چراغ‌هایی باشند که مسیر را روشن می‌کنند. اما کسی که قرار است این مسیر را طی کند، خود ما هستیم. اگر در تمام مسیر، خودمان را با تحقیر، انکار و دشمنی همراهی کنیم، حتی بهترین کمک‌ها هم با مانعی درونی روبه‌رو می‌شوند. گاهی مسئله این نیست که چراغ کافی نداریم؛ مسئله این است که هنوز حاضر نیستیم با خودمان در این مسیر قدم بزنیم.■ در جلسات درمان، گاهی از مراجع می‌پرسم: «اگر کسی که دوستش دارید دقیقاً همین تجربه شما را داشت، با او چگونه حرف می‌زدید؟» بیشتر افراد پاسخ‌هایی می‌دهند که نشان می‌دهد مهربانی را بلدند؛ فقط آن را برای خودشان ذخیره نکرده‌اند. انگار بخشی از وجودشان سال‌ها پشت یک در بسته منتظر مانده تا کسی بالاخره او را هم ببیند.■ شاید بهزیستی از جایی شروع می‌شود که انسان دیگر برای فرار از خودش زندگی نمی‌کند. جایی که بتواند کنار خودش بنشیند، گذشته‌اش را بفهمد، زخم‌هایش را بشناسد و به جای جنگیدن دائمی با خویشتن، رابطه‌ای تازه بسازد. درمان واقعی شاید فقط تغییر افکار و رفتار نباشد؛ شاید بازگشت به خانه‌ای باشد که سال‌ها از آن دور بوده‌ایم: خودمان.#اتاق_درمان ۲۱‌❤️☘ https://t.me/DarmanRoom