📍ماه تولد و توهم شناخت(چرا توصیف‌های مربوط به ماه تولد این‌قدر واقعی به نظر می‌رسند؟)✍️ #مصطفی_سلیم

📍ماه تولد و توهم شناخت(چرا توصیف‌های مربوط به ماه تولد این‌قدر واقعی به نظر می‌رسند؟)✍️ #مصطفی_سلیمانی 🔻 کافی است کسی بگوید: «متولد این ماه، قلب مهربانی دارد اما احساساتش را به‌سختی بروز می‌دهد.» بسیاری از آدم‌ها مکث می‌کنند و با لبخندی از سر تعجب می‌گویند: «دقیقاً خودمم.» آنچه آن‌ها را متقاعد می‌کند، دقت این جمله نیست؛ میل دیرینه‌ی ذهن به شناخته شدن است. انسان دوست دارد احساس کند کسی او را فهمیده، حتی اگر این فهم، از چند جمله‌ی کلی آغاز شده باشد.◼️ روان‌شناسان این پدیده را «اثر بارنوم» می‌نامند؛ تمایل ذهن به اینکه توصیف‌های عمومی را کاملاً شخصی تلقی کند. اما این فقط یک خطای شناختی نیست. ذهن انسان برای زندگی، مدام از جهان روایت می‌سازد. روایت‌ها کمک می‌کنند آشفتگی جهان را قابل‌تحمل کنیم و از میان انبوه تجربه‌ها، تصویری منسجم از خودمان بسازیم. به همین دلیل، هر روایتی که بتواند به پرسش «من کیستم؟» پاسخی ساده بدهد، شانس زیادی برای باور شدن دارد.◼️ شاید به همین علت، متن‌های مربوط به ماه تولد تا این اندازه محبوب‌اند. آن‌ها بیش از آنکه شخصیت ما را توصیف کنند، نیاز ما به هویت را نوازش می‌کنند. ذهن هم بی‌کار نمی‌ماند؛ خاطره‌هایی را پیدا می‌کند که با متن هماهنگ باشند و آرام از کنار تجربه‌های ناسازگار عبور می‌کند. حافظه، دستگاه ضبط نیست؛ تدوین‌گر است. آنچه با روایت ذهن سازگار باشد، بیشتر دیده و بیشتر به خاطر سپرده می‌شود.◼️ جالب اینجاست که اگر همان متن را با نام ماهی دیگر بخوانیم، احتمال زیادی وجود دارد که باز هم بخش‌هایی از آن را درباره‌ی خودمان درست بدانیم. ما فقط متن را نمی‌خوانیم؛ جاهای خالی آن را با تجربه‌های شخصی‌مان پر می‌کنیم. درست مانند کسی که ابرهای آسمان را نگاه می‌کند و هر بار شکل تازه‌ای در آن‌ها می‌بیند. تصویر در ابرها نیست؛ در ذهن بیننده شکل می‌گیرد.◼️ شخصیت انسان، محصول یک تاریخ است، نه یک تاریخِ تولد. کیفیت رابطه با والدین، تجربه‌های کودکی، سبک دلبستگی، فرهنگ، شکست‌ها، فقدان‌ها، انتخاب‌ها و حتی معنایی که از رنج‌هایمان ساخته‌ایم، لایه‌لایه شخصیت ما را شکل داده‌اند. هیچ تقویمی نمی‌تواند این پیچیدگی را در دوازده دسته خلاصه کند.◼️ شاید جذاب‌ترین پرسش این نباشد که «ماه تولدم درباره‌ی من چه می‌گوید؟» بلکه این باشد که «چرا این‌قدر مشتاقم کسی مرا در چند جمله خلاصه کند؟» پاسخ این پرسش، ما را به لایه‌ای عمیق‌تر از روان می‌برد؛ جایی که نیاز به دیده شدن، احساس تعلق و جست‌وجوی هویت، گاهی از حقیقت هم نیرومندتر عمل می‌کنند. خودشناسی، از تقویم آغاز نمی‌شود؛ از لحظه‌ای آغاز می‌شود که جرئت می‌کنیم روایت‌های آماده را کنار بگذاریم و داستان خودمان را، با همه‌ی پیچیدگی‌هایش، دوباره بخوانیم.❤️☘ https://t.me/filsofak