📍هنرِ فقدان(چگونه عزیزانمان را در دل نگه داریم و هم‌زمان به زندگی ادامه دهیم؟)✍️ #مصطفی_سلیمانی 🔻 عشق همیشه با امکانِ فقدان همراه است. هر کسی که به زندگی ما نزدیک می‌شود، روزی ممکن است از ما دور شود؛ گاهی با یک جدایی، گاهی با تغییر مسیر زندگی و گاهی با مرگ. همین واقعیت است که رابطه‌ها را تا این اندازه ارزشمند می‌کند. ما از حضور کسی لذت می‌بریم چون حضورش دائمی و تضمین‌شده نیست. بخش مهمی از بلوغ عاطفی، یاد گرفتنِ همین حقیقت است: آدم‌ها وارد زندگی ما می‌شوند، اثری به جا می‌گذارند و رابطه با آن‌ها در طول زمان شکل دیگری پیدا می‌کند.■ نخستین تجربه‌های جدایی خیلی زودتر از چیزی آغاز می‌شوند که به خاطر می‌آوریم. کودک از بدن مادر جدا می‌شود، کمی بعد باید فاصله‌های کوتاه را تحمل کند، به مدرسه برود، دوستان تازه پیدا کند و سرانجام خانه‌ای را که در آن بزرگ شده ترک کند. بزرگسالی هم مجموعه‌ای از همین عبورهاست؛ پایان یک دوستی، شکست عشقی، مهاجرت، از دست دادن شغل، دور شدن فرزندان و مرگ کسانی که دوستشان داریم. هر کدام از این اتفاق‌ها تصویری را که از زندگی خود ساخته‌ایم تغییر می‌دهد.■ روان‌پزشک بریتانیایی جان بُولبی، بنیان‌گذار نظریهٔ دلبستگی، معتقد بود رابطه‌های عاطفی عمیق بخشی اساسی از ساختار روان انسان‌اند. از نگاه او، وقتی به کسی دلبسته می‌شویم، حضور آن فرد تبدیل به بخشی از احساس امنیت ما می‌شود. فقدان چنین رابطه‌ای فقط غیبت یک آدم نیست؛ بخشی از نظم آشنای جهان ما را نیز به هم می‌زند. به همین دلیل سوگواری می‌تواند با اضطراب، خشم، بی‌قراری، جست‌وجوی ذهنی برای فرد ازدست‌رفته و دوره‌هایی از اندوه شدید همراه باشد. شناخت این فرایند کمک می‌کند واکنش‌های خودمان را بهتر بفهمیم.■ یکی از کارهای کاربردی هنگام سوگ این است که برای احساساتمان نام پیدا کنیم. «دلم برایش تنگ شده»، «از رفتنش عصبانی‌ام»، «هنوز باورم نمی‌شود»، «از آینده می‌ترسم» یا «احساس تنهایی می‌کنم» جمله‌های ساده‌ای هستند که تجربه‌ای مبهم را قابل فهم می‌کنند. نوشتن روزانه، صحبت با یک دوست قابل اعتماد و مرور خاطره‌ها می‌تواند همین کار را انجام دهد. ذهن در جریان سوگ به فرصت نیاز دارد تا زندگیِ پیش از فقدان و زندگیِ پس از آن را به یک روایت پیوسته تبدیل کند.■ روان‌شناس آمریکایی ویلیام وُردِن سوگواری را فرایندی فعال می‌داند و از «تکالیف سوگ» سخن می‌گوید. مبنای دیدگاه او این است که فرد سوگوار به‌تدریج واقعیت فقدان را می‌پذیرد، درد ناشی از آن را تجربه و پردازش می‌کند، خود را با جهانی که فرد ازدست‌رفته دیگر در آن حضور فیزیکی ندارد سازگار می‌کند و برای ادامهٔ زندگی، رابطه‌ای تازه و درونی با یاد او می‌سازد. این نگاه، سوگ را سفری شخصی می‌بیند که ریتم آن برای هر انسان متفاوت است.■ رابطه با کسی که از دست داده‌ایم می‌تواند بعد از فقدان نیز شکل تازه‌ای پیدا کند. عکس او، جمله‌ای که همیشه می‌گفت، غذایی که دوست داشت، مهارتی که به ما آموخت یا ارزشی که از او به ارث برده‌ایم، راه‌های ادامه یافتن این پیوند هستند. گاهی پرسیدن یک سؤال ساده کمک‌کننده است: «از این آدم چه چیزی در من باقی مانده است؟» پاسخ ممکن است صبوری، جسارت، شوخ‌طبعی، مهربانی یا حتی عادتی کوچک باشد. خاطره در این حالت از یک تصویر ثابت به بخشی زنده از شخصیت ما تبدیل می‌شود.■ سوگواری همچنین به مراقبت از بدن احتیاج دارد. خواب منظم، غذا خوردن، پیاده‌روی، انجام کارهای روزمره و حفظ ارتباط با چند آدم امن، پایه‌هایی ساده و مهم‌اند. اندوه شدید انرژی روانی زیادی مصرف می‌کند و حتی کارهای عادی ممکن است دشوار شوند. در چنین دوره‌ای می‌توان زندگی را به واحدهای کوچک‌تر تقسیم کرد: امروز یک وعدهٔ درست بخورم، ده دقیقه بیرون بروم، با یک نفر صحبت کنم یا یکی از کارهای عقب‌افتاده را انجام دهم. همین قدم‌های کوچک به زندگی ریتم می‌دهند.■ شاید دشوارترین بخش سوگ، پذیرفتن این باشد که ادامه دادن زندگی خیانت به کسی که رفته محسوب نمی‌شود. می‌توان دوباره خندید، سفر کرد، عاشق شد، برنامه ساخت و در همان حال جای کسی را در قلب خود محفوظ نگه داشت. بلوغ در مواجهه با فقدان همین ظرفیت دوگانه است: توانایی حمل کردن خاطره و توانایی حرکت کردن. عشق در این شکل به چیزی فراتر از حضور فیزیکی تبدیل می‌شود؛ بخشی از ما می‌شود و همراه ما، در ادامهٔ مسیر زندگی، شکل تازه‌ای پیدا می‌کند.#اتاق_درمان ۲۰‌❤️☘ https://t.me/DarmanRoom