بعضی مردها یه عمر جنگیدن،با خودشون، با توقع‌ها، با فشار بی‌صدا بودن.بلند شدن، ساختن، دویدن...ولی خیل

بعضی مردها یه عمر جنگیدن،با خودشون، با توقع‌ها، با فشار بی‌صدا بودن.بلند شدن، ساختن، دویدن...ولی خیلی وقت‌ها یه چیزی ته دلشون خالی مونده:«کسی منو واقعاً می‌بینه؟ کسی قدردان این همه دویدن هست؟»مردی که تحسین می‌شه،نه فقط بابت موفقیت‌هاش، بلکه برای خودِ خودش—برای وقتی می‌ترسه ولی باز ادامه می‌ده،برای وقتی خسته‌ست ولی می‌مونه،برای وقتی نمی‌دونه ولی تلاش می‌کنه بفهمه—یه جور دیگه زندگی می‌کنه.تحسین شدن برای مردها فقط خوشحال‌کننده نیست،یه جور نفسِ تازه‌ست... یه جور اجازه برای زندگی با دلِ قرص‌تر.وقتی حس می‌کنه دیده شده،انگار یه‌دفعه چیزی توی دلش روشن می‌شه؛دلش می‌خواد بلندتر فکر کنه، محکم‌تر قدم برداره،و شجاع‌تر خودش باشه.اگه یه مرد کنارته،یه‌بار با دلِ خودت بهش بگو:«می‌بینمت... بهت افتخار می‌کنم...»شاید همون جمله ساده،چیزی رو توی دلش روشن کنه که مدت‌ها خاموش بوده...#محمد_یزدانی #رواندرمانگر_فردی #تراپی #دلبستگی #منتالیزیشن #مهاجرت