با درد قد کشیدبا اشک آموختو با رنج ستاره شد.به بیست سال پیش که فکر‌میکنیم،همان زمان که بعد از اولین گلش در جام جهانی به ایران،فریاد کشید و آنچه ما در این بیست سال از او دیدیم،چیزی جز جاه طلبی و عطشِ رسیدن به هدف های رویایی به یادمون نمیمونه.اینکه امشب باید اولین وداع کریس را شاهد باشیم آنهم در ۴۱ سالگی و در آوردگاهی شبیه به جام جهانی،بازهم از جاه طلبی کریس رونالدوست.مردی که شبیه به یک افسانه در فوتبال درخشید و برای رسیدن به هرهدفی مردانه جنگید.ما نسلی خواهیم بود که حماسه های کریس را همچنان فریاد میزنیم چراکه او به گذشته تعلق ندارد،چراکه هنوز تمام نشده است.کریس رونالدو سالهاست که زمان را نه فراموش کرده و نه واگذار.هنوز در ذهن و روح او پسری جسور او را برای تکمیل افسانه اش صدا میزند.هر خورشیدی اگرچه روزی غروب میکند اما او مردی است که ثابت کرده هیچ گاه زانو نخواهد زد.حتی اگر دنیا منتظر وداع این بهترین تاریخ باشند.تاریخی که برای او حتی بدون قهرمانی جهان،کلاهش را به نشانه احترام به این اسطوره از سر بَر خواهد داشت...@Football_Noostalgia