۳۸ نفر، شاهد قتلی بودند؛ ولی هیچ یك به پلیس زنگ نزدند.در بهار ،۱۹۶۴ روزنامه نيويورك تايمز خبر از جنا

۳۸ نفر، شاهد قتلی بودند؛ ولی هیچ یك به پلیس زنگ نزدند.در بهار ،۱۹۶۴ روزنامه نيويورك تايمز خبر از جنایت هولناکی داد؛ اما چیزی که بیشتر جلب توجه میکرد، تیتر این خبر بود: «۳۸ نفر شاهد قتلی بودند، ولی هيچيك به پلیس زنگ نزدند...».اونطور که پلیس بعدا گزارش داد کاترین جنووز، ۳ بار توسط قاتل مورد اصابت چاقو قرار گرفت؛ در حالی که ۳۸ نفر از همسایه ها به جای دخالت نه تنها فقط تماشا کردن، بلکه حتی به پلیس هم زنگ زدناما چطور ممکنه؟ آیا اون ۳۸ همسایههمگی هیولا بودن یا سادیسم داشتن و از تماشای مرگ دیگری لذت میبردن؟ نهاتفاقا اونا اصلا آدمای بدی نبودن اونا دقیقا شبیه «ما» بودن اونا «آدمای تماشاگر بودن روانشناسها بعدها برای این پدیده به اسم پیدا کردن «اثر تماشاگر ریشه ی این فلج اخلاقی در این نهفته بود که همه ی اون ۳۸نفر با خودشون گفتن:حتما کسی خبر میده....وقتی تعداد تماشاگران زیاد باشه پدیده ای رخ میده به نام «پخش مسئولیت». اگر شما تنها شاهد يك تصادف باشین، ١٥٥ درصدبار مسئولیت روی دوش شماست. شما مجبوريد كمك كنين. اما اگر ۱۰ نفر شاهد باشن، شما حس میکنین فقط ۱۰ درصد مسئولیت دارین پس با وجدان راحت تریتماشا می.کنین اون ۳۸ نفر هر کدوممنتظر اقدام دیگری بود و بخاطر همین، کیتی در تنهایی مطلق جان داد...مارکوس اورلیوس به خودش میگفت طوری رفتار کن که انگار هیچ کس جز تو وجود ندارد. طوری عمل کن که انگار تو آخرین خط دفاعی انسانیت هستی.» اگر میبینی کسی نیاز به كمك داره فرض كن تو تنها آدم روی کره زمین هستی. فرض کن هیچ ،پلیس هیچ اورژانس و هیچ همسایه ی دیگری وجود نداره این رو اگه یکی از اون ۳۸ نفر به خودش گفته بود، کیتی جنوویز زنده میموند.