بهرام بیضایینامی که با سکوت می‌آید، با پرسش می‌ایستد،و با زخم می‌ماند.او از آن‌هاست که دوربین را به دادگاه تاریخ برد،و تاریخ را مجبور کرد شهادت بدهد.در مرگ یزدگرد، حقیقت هزار پاره شدو ما فهمیدیم عدالت همیشه دیر می‌رسدو گناه، اغلب بی‌چهره است.در باشو، غریبه‌ی کوچککودکی از دل آتش گذشتو زبان، رنگ، وطنهمه شکستندتا مادر، فقط «مادر» باشد.بیضایی آن‌جا گفت:انسان، پیش از آن‌که هم‌زبان باشدهم‌درد است.در چریکه‌ی تارازن شمشیر را زمین نگذاشتبلکه تاریخ را بلند کردو پرسید:چرا همیشه روایت، مردانه است؟و در کلاغشهر پر از سایه شدو ما فهمیدیمگاهی آن‌چه تعقیبمان می‌کندنه دیگریکه گذشته‌ی انکارشده‌ی خود ماست.بیضایی رفتنی نیستاو در دیالوگ‌های ناتمام،در اسطوره‌هایی که دوباره زخم می‌شوند،و در تماشاگرانی که هنوزبعد از خاموشی پردهساکت می‌مانند،زندگی می‌کند.او به ما یاد دادسینما می‌تواند شمشیر باشدو کلمهمی‌تواند دادخواهی کند.و اگر روزی سکوتش طولانی شوداین ما هستیمکه باید ادامه‌ی جمله را بگوییم.#Cataphract @footballnostalgi