عصر که شدبیژن الهیو این‌که قند برنمی‌داریمال من خواهد بود، این‌که می‌خندیتا چمن سفیدِ آنورِ طارمی، و فوّاره‌ی چرخانیکه تا اینورِ طارمینم‌نم می‌آید.عصر که شد،زیر فوّاره‌ی محو،روی ایوانِ جلو،کور از شعاعِ یک شکوفه، کورچون شکوفه‌یی که باز خواهد شد.—دیدن‌