رضا روزبهانی"خیال باشد کاین کار بی‌حواله برآید"ما حرف تنهای خدا بودیماشراق عشق در نت‌ سوراخ صفرجمع ن

رضا روزبهانی"خیال باشد کاین کار بی‌حواله برآید"ما حرف تنهای خدا بودیماشراق عشق در نت‌ سوراخ صفرجمع نبودیمکثرت نبودیمبلکه سوراخ یگانه‌ی صفردر قعر کهکشان سوداصبر کردی تا شب از پیشانی گذشتتا شک، پشت حدقه‌ی گردآفرید خوابیدنُت سوراخ را توی بیابان سفید نوشتیبعد دروازه را گشودی و سهراب را به اندرونی خواندیتا ختمِ سماعِ ستاره‌ها در کهکشان باید سربازان را یک به یک از دروازه رد می‌کردییا کریم و یا کریم و یا کریم و بققو بق بققوسر کتاب خفیه را بازکردی:-می‌بینیپرنده‌ در صبح، ذکر یاکریم می‌گویدو شب آیت لطف خداست تا در آن بیارامی و هورمون‌های عشقاز جوی اشراق فوران کند. نقطه را از آخر هذیانت آوردم اول جمله‌‌ی خودم گذاشتمکه یعنی حرفت تمام؛ اما کدام جفت شیداییدرهم فروشدنِ شب را که آیت لطف خداست بی‌خیال می‌شوندکه صبح گوش جان به ذکر یا کریم و یا رحیم و یا رحمان پرنده‌ها و چرنده‌ها بسپارند. سهراب شمع کنار بستر را کشت و بعد با صدایی که می‌لرزید: بکش پایین عزیزکمزن در پنجه‌های اشراق معشوق پرنده ‌شد: یا کریم و یا کریم و یا کریم و اوووه مای گاااادحالا نتِ سوراخِ بسته‌ی نقطه را از سپیدی دفتر برمی‌دارم و آخر جمله می‌گذارمش تا بعد.(بخشی از شعر بلندِ "شدن")#رضا_روزبهانیhttps://t.me/derangeadabi