ایرانِ ۵۷ گله‌ی گاو قرمطی گرفته باشم کف دستایرانِ سر زده از افق‌های بهمن و افتاده از مهر خاورانایران

ایرانِ ۵۷ گله‌ی گاو قرمطی گرفته باشم کف دستایرانِ سر زده از افق‌های بهمن و افتاده از مهر خاورانایرانِ کفن‌پوشان میدان انقلاب و رسائل دفنایرانِ تکبیرگویان بهشت زهرای تهرانمتقاضیانِ کوپن‌های نفتبا بوی گل‌های سوسن و یاسمن این همه فرشتگان کذایی و دیوان بیرون شده از روزگاران تلخ‌تر از زهرگرفته باشم کف دستنریزد از لای انگشتانم به خطااشکال گیج و صورت‌های کش آمده‌با سنت‌های لال افتاده در دهاندهان که ببندی و  شفا از گورخانه‌ها بجوییبا دودهای مؤثر ازلی در کنج‌های ملال و عسرتدود بگیری و دود شویچون عودی نشسته بر مغاک گورخانه ایرانِ بامدادانش خمارگرفته باشم کف دستنریزد از لای انگشتانم به خطااین همه رخ پریشان کنم نمیرم از روزانِ مضطرب!این همه کف دست بیارایم به اندوه‌باری صورت‌های ندبهنبارم از روزانِ ابرخاطر آن یاران ابترم که موج‌سوار و سرودخوانآمدند و نشستند و خطبه‌خوانمان نمودندآن بالا صورت‌ها شکل دیگری بودند از افلاک و اخترانشکل منقشی از ایرانِ با کتیبه‌های ستاره‌وششخوب‌رویانِ مهتاب‌وششاین همه سوداوشان بیالایم از خاکستری‌ها،بالانشینان نمیرم از روزانِ التهاب!؟مردانش یکی یکی جسته‌اند راه کام‌جوییزنانش یکی یکی جسته‌اند راه رستگاریمن اما راه برده‌ام جهان‌وطنم  سرنایی برآورده از گلومعقوبت مسیر نهاده بر گردنانکار می‌کنم خدایگان مناره‌هاخونِ گرمم از سر گرفته فوارگی‌اشسیلی می‌زند بر صورت فضا ، بر گیجگاهِ عدمبگویم:از حدقه‌ی تاریخ بوی خفگی دارد می‌زند بیرون  دارد خم می‌کند درخت و سنگ و ساردارد گلو می‌فشارد دارپس چگونه بگذرم بدون حرف؟چگونه بگذرم بدون جراحت و حبس؟!کنگره‌های ازلی پهلو نهاده به شیبو فرشتگان وحیبا دهان نجوا می‌رقصند در هوای خفه‌خونبگویم گرسنگی بیاشوبد خواب رمگان!استخوان در گلوی باد بپیچد به هذیان!بگویم‌:از آشوب ریخته در زهدان خیابان نترسماز او که می‌رود اینگونه ساکت اما دو پای آهنینش می‌کوبد کف خیابان نترسمبگذارم هوا بخورد شقیقه‌‌های اسبمبتازد بر نحوست فصل هلاکبگذارم بپیچد بر تاکستان و خارستانبپیچد بر شاخسار ستارگانبر تارکِ سرخ‌فامِ فانوس‌های دهرصدام بیفتد بر گورها و چاله‌هابیدار کند مردگان!روزی که می‌آید از پسش باد صبامی‌آید از پسش نکهت ایاملابد نشسته باشم حمدگویاننشسته باشم قرنیزها و ارسی‌ها کف دستتاریخِ معترفم با گزاره‌های رنجوری‌اش کف دست  نریزد از لای انگشتانم به خطازیرامن ایران‌ام با شقیقه‌ام سرخاسبم سرخخاکم سرخسمیه جلالی5 شهریور 1405صفحه ادبی فروغ در زمانمعرفی شاعران معاصرhttps://t.me/forough_dar_zaman