#الناز_آفاق.سه کام حبس... باید بروم شعری بنویسم، فردا صبح باید در کشوی میز رئیس جمهور پیدا شودضمیمه کنند روی پرونده‌ای که هنوز حکمِ تعلیق را به دوش می‌کشدبه نام... آدم همواره سقوط می‌کنداز ارتفاع در خواب، از آرزوهایش در بیداری، از تصوراتش در کُما، از ندیدن‌هایش در نگاه، از نشنیدن‌هایش در نجواهای عاشقانه‌ی یک نفر، از بوسه‌های به تأخیر افتاده و لال مانده بر شانه‌های خیس مترسکی در حیاطِ خانه‌ی پدری...در خودش، هنگام تلاقی دو سفید در رحمِ یک زن که مادرش بود... از تنهایی‌اش می‌ریزد و سقط می‌شود از دنیاسقوط می‌کند از سرتاپا و سرازیر می‌شود...فردا ظهر آبِ قرمز از جوب‌ها جارو می‌کنند و ما بودیم باخته میانِ فاخته‌هاآنان می‌دانستند از کجا چه بر سرِ سیاوش‌هایمان بیاورند و تاب را از کدام درخت ببندندما زبان بسته‌هایی بودیم که میانِ توصیه‌های خُرافی مطمئن می‌شدیم به عمیق‌ترین زخم‌ها و بلد نبودیم حرف بزنیماز ابتدا ما را به کُنجِ تاریک‌خانه‌ها فرستادند تا خیابان‌ها را در هیچ قدم بزنیم با جیب‌هایی پُر از خاک و تل، سنگ و خارو غرق شوین در رودخانه‌ی پشتِ همان خانه که به هیچ دریایی راه نداشت و ساحلش فقط جای بازی‌گوشیِ آدم‌های کمی متمدن با فکرهای خیلی خاموش در میان جنگ و انقلاب، در وسطِ اعتراض‌های فرهنگی و سیاسی بود..ما فقط خوابیدیمصبح بر باد بودندصبح بر دار بودیمحالا من مُرده‌ام بهرام به او هم بگو من پیش‌تر مرده بودم چرا که آغاز فصل سرد، فصلِ سر بریدنِ آفتاب‌گردان‌ها بود و موهبتِ جنگل، وعده‌ی ما...هیچ‌کس ندانست نجارهای ما کاربلد بودند و جان‌هایمان را به تجارتِ سوخت و کاغذ می‌بُریدندحالا باید آدم‌ها را دور بریزم و در جایی دورتر به تماشا بایستم... سوگند بخورم به داغِ باد و خاک، به شیره‌ی خشخاش‌ها، به بهای استخوان‌های در خانه‌ی زمین و سوگند به علف‌های آب‌اندیش که به صِدقِ نفس برآمده‌ام... صِیحه خواهم کشید به شقاوتِ جهان به رگ‌های در تعذیب به عمقِ اعتراف و انحراف...به غصه‌های دخترم میانِ چریکی‌های اجنبیبه زمانی که باید بشکافم، بمیرم، زنده شوم، بمانم، راه بروم میانِ مفاصلِ سیاه‌چرده‌ی این دنیابه کتاب‌های فارسی که آنها هم دروغگو بودندروباه هیچ‌وقت پنیر دوست نداشت، زاغ را می‌پایید تا گول بخورد و از وسط درب‌های خروج اضطراری پرواز کند برود تا زندانِ گاندی و برایش از آزادی و دروغ، دروغ و آبادی بگوید...همین‌قدر غیر معقول و مقبول... مثل دوستی باد و خاکستر...صبر کنید اینجا وسط شعر است باید برای معشوقه‌ام نامه‌ای بنویسم، برسانید به دستش https://www.instagram.com/p/Dc0Fxc3OpQQ/?igsi=bXVldjRrM2YybnZ5