شنبه‌ها با شعراشعار منتخببه کوشش دبیر شعر: سمیه جلالیشعری از عسل محمدیمیهنموقتی از تو می‌نویسمواژه‌ه

شنبه‌ها با شعراشعار منتخببه کوشش دبیر شعر: سمیه جلالیشعری از عسل محمدیمیهنموقتی از تو می‌نویسمواژه‌هالباس رزم می‌پوشندیکی تو را شمشیر می‌بیند،یکی پرچم،یکی آتشیدر شب دشمنامّا من،  میان تمام این تصویرهاچهره‌ی مردم را می‌بینمچشم‌هایی خسته،  دست‌هایی ترک‌ خورده  و سفره‌ای  که سهمش از افتخار  تنها سکوت استمی‌آیم بنویسم«تو پیروزی»اما نمی‌توانم  صدای شکستن استخوان‌های فقر را  نادیده بگیرمدر کوچه مادری هست  که شمارش نان‌ها را  بلند بلند تمرین می‌کندمی‌خواهم بنویسم  «صلح»امّا دستم  میان خاکستر خانه‌ها  مکث می‌کندمی‌نویسمتو حماسه‌ایدر کتاب‌ها،  باشکوه و قدرتمندامّا بیرون از کتابنان گران است،  خانه‌ها سردندو مردم  امید را  با جیب‌های خالی  جشن می‌گیرندهر بار  که مشت‌هایمان را  به صورت جهان کوبیدیمسفره‌هایمان کوچک‌تر شد  و دیوارها بلندترهر فتح،  تکّه‌ای از نان ما را بردو هر شعار،  چراغی را  در خانه‌ای خاموش کرددر هر نبرد  بلندتر فریاد زدیم  و آرام‌ آرام  کوچک‌تر شدیمآنقدر که ردِ خون‌مان  بر زمین سرد نشست  و ذهن‌ها  از سوال پُر شدبا این‌ همه ویرانه‌ها پایان نیستندگاهی سنگی  از میانِ خاک برمی‌خیزد  و نخستین پله‌ی آزادی می‌شودگاهی دستی  از دلِ سکوت بیرون می‌آید  و اهریمنی را بر زمین می‌زندآری روزی  از این خاک سوخته  درختی می‌رویدو پرنده‌ای  از میان شاخه‌هایش برمی‌خیزدپرنده‌ای به نام اتحادکه بر برگ‌های سبزش بنویسند«این سرزمینبرای زندگی‌ کردن است.»آن روزتو دیگر  موشک و رعد و آتش  نخواهی بودنه شمشیر،  نه شعله‌ای  در شب دشمنتو دستی خواهی بود  که خانه‌ای را  دوباره می‌سازدصدایی  که از میان خاکستر شعارها  آرام می‌گویدپیروزی  آن نیست  که دیگری را شکست دهیمپیروزی  آن است  که این خاک  دوباره نفس بکشدآنگاه  تو را نه با گلوله،  نه در حبس،  که با شعر  به یاد خواهیم آوردو آوازی سر خواهیم داد  به نامِ میهن.🔗لینک شعر در سایت خانه جهانی‌ماه‌گرفتگان🔗لینک ارتباط با دبیر شعر فصلنامه ماه‌گرفتگی#عسل_محمدی#اشعار_منتخب_در_سایت#سمیه_جلالی#شنبه_های_شعر#فصلنامه_مطالعاتی_انتقادی_ماه_گرفتگی#خانه_جهانی_ماه_گرفتگان