هوشنگ چالنگیصبح خوانانذولفقار را فرود آر بر خواب این ابریشم که از افلیا جز دهانی سرودخوان نمانده است در آن دم که دست لرزان بر سینه داری این منم که ارابه ی خروشان را از مه گذر داده ام آواز، روستایی ست که شقیقه ی اسب را گلگون کرده است به هنگامی که آستین خونین تو سنگ را از کف من می پراند با قلبی دیگر بیا ای پشیمان! ای پشیمان!تا زخم هایم را به تو بازنمایم من که اینک از شیارهای تازیانه ی قوم توپیراهنی کبود به تن دارم ای که دست لرزان بر سینه نهاده ای بنگر!اینک منم که شب را سوار بر گاو زرد به میدان می آورم. #هوشنگ_چالنگیصفحه ادبی فروغ در زمانآثار شاعران معاصر#شعر_معاصر https://www.instagram.com/p/DcTM-QZxd7L/?igsi=MXdnYzVmMHR2dWtiOQ==