شنبه‌ها با شعراشعار منتخببه کوشش دبیر شعر: سمیه جلالیشعری از فهیمه مصدرالامورمُشکی فرو هِله از کلمات

شنبه‌ها با شعراشعار منتخببه کوشش دبیر شعر: سمیه جلالیشعری از فهیمه مصدرالامورمُشکی فرو هِله از کلماتی معطرپیچیده در ردا و سالَک و عبارت‌‌های عفونیبا روکشی سِتَرون از دردنامهو طغیانِ حروفِ مُثله‌شده!در من؛ کلماتی از تن‌های به خاک افتاده دَلَمه بسته.حروف، در گلویم مچاله شدهو راه بر واژه‌ها مسدود است.پشت سدّی خفتهو جناس‌هایی از ظاء، لام و میم افیونی از شیشه‌های خرد شدهو پایی که جایی برای ماندن ندارد.نه برای رفتنکه ماندن خود گناه سترگی‌ستدر آبراهی که خشکی ماتش بردهو زمینِ ترک خورده‌ی بی‌کلامی؛ سیراب نشدهخونابه‌ای زهرآگین بالا می‌آید که از پلاسما جدا شده و ژن‌های نامتوالی حیات، غمباد می‌گیرند.به نقطه پناه؛که ساکن‌ترین طغیانِ روی صفحات مجازی، حقیقتی پنهان را عریان فریاد می‌زند.دست‌های تاریکی روی گلویم را سخت فشرده و با هر دم و بازدمی شلّاق می‌زنند.برای واژه‌های بیرون نیامده و در انتظار مانده هم راهی نمانده.سکوت؛همنشین دلنشین حنجره و تاوان تفکّر، درخودماندگی‌ست.در من کلماتی سینه‌خیز می‌دونداز زیر رگبار تعصّبو تیرهایی که ناخدایشان خودی‌ست.درهای قلب گشوده می‌شودو راهِ حیات از نگاره‌ای که نقش برجسته‌ای از زخم‌های مکرّر بر تنانگی روان خورده، نمایان است.زخم‌ها به صف شده‌اندو درمان؛ در بی‌دردیست.پرسش‌هایی در گلویم قلّاب انداخته و ایستاده‌ام تا ماهی برکه چشم باز کند.🔗لینک شعر در سایت خانه جهانی‌ماه‌گرفتگان🔗لینک ارتباط با دبیر شعر فصلنامه ماه‌گرفتگی#فهیمه_مصدرالامور#اشعار_منتخب_در_سایت#سمیه_جلالی#شنبه_های_شعر#فصلنامه_مطالعاتی_انتقادی_ماه_گرفتگی#خانه_جهانی_ماه_گرفتگان