شنبه‌ها با شعراشعار منتخببه کوشش دبیر شعر: سمیه جلالیشعری از محمدعلی حسن‌لو(( ویرانی ))به هر جا نگاه می‌کنم میهنم در رنج است آب رنجِ من است وُ جنگل رنجِ من کودکی با چشم‌های بی‌واسطه‌اش که در چهارراه‌ها تمرین درمانده‌گی می‌کند زنی که ممنوعیت را به دوش می‌کشد وُ زبانِ چریکش را حواله به متنِ خیابان می‌دهد کمبودِ هوا، کم شدنِ رویاها در عصبانیتی که فُرمِ قدم‌ها برمی‌دارند همه جا رنج من است، همه جا سوگواریِ پذیرشی‌ست که بوی نفت وُ سیاست می‌دهد بوی روحانیتی کاذب که گندِ عبایش گنج‌های زمانه‌ام را ماتم زده کرده است کُشتارخانه‌ای‌ست وطن، وَ در آن ویرانی از پیِ ویرانی زمین ویران، قلب ها ویران، موسیقیِ تمامِ وسایل نقلیه ویران، آن که می‌گوید دوستت دارم ویران، وَ آن‌که ترکت می کند ویران کوچک، کوچک تر از گلویِ تمامی پرنده‌گان که خود را به ما تحمیل می‌کردند ما خوابِ مرگِ خائنان خود را دوره می‌کنیم وُ در هنوزِ خود می‌مرگیم ماندن، نماندن، فریاد کشیدن، فریاد خود را خوردن، اعتراض را پاشیدن، اعتراض را به صورتِ هر ماموری بالا آوردن ماموران گمنام، اعضاء وُ جوارحِ ترسوی درونِ خانواده، محافظه کاران محلِّ کارت، مخبرانِ بی جیره، مواجب بگیرانِ سعادتمند می‌خواهی همه چیز را بالا بیاوری آب معدنی گرانِ کوه های کشورت را افسارِ قیمتِ اجناس را فروشگاه  را با تمام فروشنده‌هایش فریبی را که نظامِ آموزشی در چشم غره‌ی معلمان به تو می‌بخشید شنبه از جمعه ویران تر است، این‌طور نیست؟ من ویرانیِ مشترکم، مرا فریاد نکن . چه چیزی نمی‌گذارد تمامی شعارها را بالای بیاوری وُ هنرمندان نمایش دهنده‌اش را تخطئه کنی وُ عوض کنی نسلِ عوضی‌ها را وُ بعد با دلی مطمئن وُ قلبی آرام رویت را برگردانی وُ کونت را به سمتِ پوسته ی تُهی ویران گران بچرخانی چه چیزی تمامی تو را تباه می‌کند وُ باز هم . . . چه چیزی رنگِ چشمانت را به انعطافِ تصمیماتِ پاهایت گره می‌زند وُ هم چنان می‌مانی که زیرِ لب پلشتی آوار را زمزمه کنی: به هر جا نگاه می‌کنم                            میهنم در رنج است. 🔗لینک شعر در سایت خانه جهانی‌ماه‌گرفتگان🔗لینک ارتباط با دبیر شعر فصلنامه ماه‌گرفتگی#محمدعلی_حسن‌لو#اشعار_منتخب_در_سایت#سمیه_جلالی#شنبه_های_شعر#فصلنامه_مطالعاتی_انتقادی_ماه_گرفتگی#خانه_جهانی_ماه_گرفتگان