گاه احساس می کنم ما دو تن در اتاقی دو در هستیم و درهای اتاق روبروی یکدیگر قرار دارند . هر یک از ما د

گاه احساس می کنم ما دو تن در اتاقی دو در هستیم و درهای اتاق روبروی یکدیگر قرار دارند . هر یک از ما دسته یکی از در ها را بدست گرفته است . یکی از ما چشمکی می زند و آن دیگری بلافاصله خودش را پشت در قایم می کند . در این هنگام اولی ناچار است حرفی بزند .دومی فورا در را پشت سر خود می بندد تا دیگر دیده نشود اما او مطمئن است در را دوباره باز خواهد کرد ، زیرا این اتاق جایی هست که شاید نتوان از آن بیرون رفت .ای کاش اولی دقیقا مثل دومی نبود . ای کاش او آرامش داشت ، ای کاش او فقط وانمود می کرد که به دیگری نگاه نمی کند . اما به جای همه ی اینها او دقیقا همان کاری را می کند که دیگری در پشت در خود می کند . حتی گاه پیش می آید که هر دو پشت درهایشان هستند و اتاق زیبا خالی است .بدفهمی های دردناک و جانگداز از همین جا آغاز می شود . #نامه_به_میلنا فرانتس کافکاترجمه ی سیاوش جمادیصفحه ی اینستاگرامhttps://www.instagram.com/_u/franz____kafka@franz_kafka