۲٦ سپتامبر، ١٩١٦عزیز ترین ،پریروز ، دیروز و امروز بی خبر مانده ام؛ زمان درازی است نه؟ هرچند که آن را درک میکنم..به هر حال امروز روز بدی است. دیروز بهتر بود؛ هوا خیلی خوب بود و من تنها به گردش رفتم. به آن دشتی که چشم اندازی گسترده دارد و قبلاً یک بار برایت گفتم. انگار در دنیای روشن تر دیگری بودم. راستی لذت تنها بودن را چشیده ای ، قدم زدن تنها ، دراز کشیدن تنها توی آفتاب؟ که معنایش این نیست که مخالف گردش دو نفری هستم یا حتی گردش سه نفری، اما چه لذت بزرگی است برای یک موجود عذاب کشیده برای قلب و سر . منظورم را می فهمی؟ آیا تا به حال مسافت زیادی را تنها قدم زده ای؟ قابلیت لذت بردن از آن دلالت بر مقدار زیادی فلاکت گذشته و نیز لذتهای گذشته دارد.وقتی بچه بودم خیلی تنها ماندم، اما آنها بیشتر به زور شرایط بود نه به انتخاب خودم. اما حالا با شتاب به طرف تنهایی میرومهمان طور که رودخانه ها با شتاب به سوی دریا سرازیر می‌شوند.با درودهای گرم. فرانتس#نامه_به_فلیسه #فرانتس_کافکا ترجمه مرتضی افتخاری/مصطفی اسلامیه