‏برگردان فارسی مقاله‌ی امیر طاهری: با عنوان «شبحی که آمریکا را تسخیر کرده است.»‏پس از شکست سنگین انق

‏برگردان فارسی مقاله‌ی امیر طاهری: با عنوان «شبحی که آمریکا را تسخیر کرده است.»‏پس از شکست سنگین انقلاب‌های اروپایی در سال ۱۸۴۸، بسیاری از رهبران کمونیست، از جمله فریدریش آدولف زورگه، برای فرار از دست پلیس‌های اروپایی به آمریکا پناه بردند. اگرچه برخی از آنها بعدها به سرمایه‌دار تبدیل شدند، اما به سیاست داخلی آمریکا رنگ‌وبویی چپ‌گرایانه دادند که هنوز هم وجود دارد.‏انجیلِ نئوکمونیست‌های آمریکایی مملو از تناقض است. آنها خواهان قطع بودجه پلیس و تقریباً منحل کردن نیروهای مسلح هستند، در حالی که تمام نظام‌های کمونیستی تاکنون دقیقاً برعکس عمل کرده‌اند؛ یعنی با ایجاد یک دولت پلیسی که توسط یک ماشین عظیم نظامی پشتیبانی میشود.‏آنها همچنین از مالکیت جمعی بر «ابزارهای تولید و مبادله» سخن میگویند. اما این «ابزارها» در حال حاضر متعلق به ۵۸ درصد آمریکایی‌هایی است که سهام دارند و بعید است از اینکه به نام «کنترل جمعی» مالکیتشان از آنها گرفته شود، استقبال کنند.‏این البته جدا از شمار بی‌شمار آمریکایی‌هایی است که مالک کسب‌وکارهای کوچک و متوسط هستند.‏«شبحی در آمریکا در حال پرسه زدن است؛ شبح کمونیسم!»‏تا همین اواخر، این بازنویسی جمله آغازین مانیفست کمونیست اثر کارل مارکس و فریدریش انگلس شاید صرفاً یک شوخی تلخ به نظر میرسید. اما اکنون در ایالات متحده سیاستمدارانی داریم که خود را گاهی سوسیالیست‌های دموکرات آمریکا و گاهی مستقیماً کمونیست معرفی میکنند.‏پیروزی زهران ممدانی در انتخابات شهرداری نیویورک و نامزدی عبدال السید برای کرسی سنای ایالت میشیگان در انتخابات پیش رو، روحیه آنها را تقویت کرده است. آنها آشکارا از به دست گرفتن کنترل حزب دموکرات و بازسازی آن بعنوان ابزاری برای ایجاد یک نظام «برابری‌خواه» در آمریکا سخن میگویند. یکی از چهره‌های برجسته آنها، الکساندریا اوکاسیو-کورتز، نماینده کنگره آمریکا، حتی نشانه‌هایی از احتمال نامزدی خود برای انتخابات ریاست‌ جمهوری سال ۲۰۲۸ مطرح کرده است.‏این نخستین بار نیست که حزب دموکرات، که بر ائتلافی از اقلیت‌های قومی، مذهبی و فرهنگی بنا شده، چرخشی شدید به سمت چپ انجام میدهد. در سال ۱۹۷۲، این حزب جورج مک‌گاورن را برای ریاست ‌جمهوری نامزد کرد؛ نامزدی که بر پایه برنامه‌ای الهام‌گرفته از احزاب سوسیال ‌دموکرات اروپایی بود. با این حال، در آن دوران، این سوسیال‌دموکراسی اسکاندیناوی بود که به‌عنوان شکل ایده‌آل حکومت مورد ستایش قرار میگرفت.‏اگرچه کمونیسم هرگز به نیرویی عمده در ایالات متحده تبدیل نشد، اغلب مانند همان شبحی که مارکس توصیف کرده بود، در پس‌ زمینه حضور داشت.‏میتوان حتی برای وجود سابقه‌ای قدیمی‌تر از کمونیسم در آمریکا نیز استدلال کرد.‏قوم‌شناس آمریکایی لوئیس هنری مورگان در نظریه «جامعه باستانی» خود در قرن نوزدهم، درباره کنفدراسیون‌هایی نوشت که قبایل بومی آمریکا در بخش‌هایی از ایالات متحده و کانادا تشکیل داده بودند.‏در کنفدراسیون ایروکوا پول وجود داشت، زمین‌های کشاورزی بصورت جمعی توسط طایفه‌ها مدیریت میشد و غذا میان افراد تقسیم میشد؛ همچنین مفهومی شبیه به اصل «از هرکس به اندازه توانایی‌اش و به هرکس به اندازه نیازش» اجرا میشد.‏بنجامین فرانکلین وحدت کنفدراسیون ایروکوا را تحسین میکرد و در سال ۱۷۵۴ پیشنهاد داد که ۱۳ مستعمره نیز ساختاری مشابه تشکیل دهند.‏پس از شکست سنگین انقلاب‌های اروپایی در سال ۱۸۴۸، بسیاری از رهبران کمونیست، از جمله فریدریش آدولف زورگه، برای فرار از پلیس اروپا به آمریکا پناه آوردند. اگرچه برخی بعدها به سرمایه‌دار تبدیل شدند، اما به سیاست داخلی آمریکا رنگی چپ‌گرایانه دادند که همچنان باقی مانده است.‏با این حال، کمونیسم هرگز به نیرویی عمده در سیاست آمریکا تبدیل نشد.‏برخی مورخان معتقدند دلیل آن موفقیت آمریکا در معرفی کمونیسم به‌عنوان یک تهدید نظامی، امنیتی و حتی موجودیتی بود؛ تصویری که در شکار «سرخ‌ها زیر تخت» در دهه ۱۹۵۰ و فضای مک‌کارتیسم دیده میشد، نه بعنوان یک دیدگاه رقیب درباره جهان. بنابراین، به شکلی paradoxical، اتحاد جماهیر شوروی صرفاً با وجود خود به آمریکا کمک کرد تا از کمونیسم دور بماند.‏در حالی که واژه «کمونیسم» تا همین اواخر یک واژه تابو محسوب میشد، برخی سیاستمداران آمریکایی به‌جای آن از واژه‌های رمزی مانند «اجتماعی» و «جمعی» استفاده میکردند.@freemarketeconomyhttps://x.com/amirtaheri4/status/2094690618366673312?s=46&t=avYmOgmxsAQvYD6xEY7TAg