‍ ‍ قلم‌های خاموش 🔹یکی از اتفاقات بسیار بدی که این مدت به ویژه در چند سال گذشته پس از اعتراضات گستر

‍ ‍ قلم‌های خاموش 🔹یکی از اتفاقات بسیار بدی که این مدت به ویژه در چند سال گذشته پس از اعتراضات گسترده و پیامدهای تلخ پس از آن رخ داده ملال نویسندگان است. بسیاری از افرادی که در کانال‌های تلگرام‌شان دست به قلم می‌بردند دیگر چیزی نمی‌نویسند. با چند نفرشان صحبت کرده‌ام، گویی نوشتن را بیهوده و بی‌فایده می‌دانند. خودم نیز مدت‌ها این گونه فکر می‌کردم. اتفاقاتی که در چند سال گذشته افتاد برای از پا در آوردن سیاره‌ای از فیل‌ها کافی بود. خودمان به‌خوبی می‌دانیم چه بر سر روان، جسم‌ و میهن‌مان آمده است. هنوز حتی برای سوگ‌های پی‌درپی عزاداری ملی درخوری هم نکرده‌ایم. گریه‌هایمان عقیم مانده و هنوز حواسمان سر جایش نیامده است.🔹دوستی می‌گفت از اینکه چیزی غیر از وقایع اخیر بنویسم شرم دارم. از جاویدنام‌ها خجالت می‌کشم. شرم دارم درباره‌ی علایقم، کتاب‌هایی که می‌خوانم یا ماجراهای پیش پا افتاده بنویسم. به او گفتم روایت تو از هر چیزی برایم خواندنی است و می‌تواند نقطه‌ی اتصال من و ما به جریان طبیعی زندگی باشد. 🔹در روزگاری پر از خشم و قضاوت زندگی می‌کنیم. می‌دانیم رابطه‌های بسیاری در این مدت یا از بن قطع شده‌اند یا نقصان شدیدی در آن‌ها به وجود آمده. قصد تحلیل آن را ندارم. تنها می‌دانم به زمان نیاز داریم. اما به زندگی نیز هم. اگر واحد زندگی تباه شده از ایرانیان را «سال» در نظر بگیریم گرچه عمر معمولی یک انسان هفت یا هشت دهه است اما گویی از ما هزاران سال- چه بسا سال نوری دریغ شده است. پیش‌تر هم گفته‌ام اکنون نیز بر همان تصورم ما جز خودمان کسی را نداریم. چاره‌ای نداریم تا برای یکدیگر نقاط اتصال شویم، نقاط پیوند به یکدیگر به هر شیوه‌ای که می‌دانیم. برای تک‌تک‌تان آرزوی سلامت جسم و جان دارم و برای ایران آرزوی آبادی و شادکامی.ض. ن🍃 @FreshQuercus