در آن شوم‌ترین شب سال وقتی اینترنت قطع شد و من ۵۰۰۰ کیلومتر آنطرف‌تر بودم، فهمیدم قرار است چه بشود. مگر قبلاً هم اینطور نشده بود؟ آه! همه چیز را دیدم! بعد از آن دیگر اخبار تکراری بودند! بچه‌های فامیل که می‌دانستم در خیابان‌اند، جلوی چشمم آمدند. وای اگر یک مو از سرشان کم می‌شد! و همه آن جان‌های عزیز که «بسیاری‌شان هنوز سینه عشق را بر صورت نفشرده‌اند» به کدامین گناه رفتند جز امیدواری و خوش‌بینی به این جهان سیاه؟ سوگوار که می‌شوم سکوت می‌کنم! و بله سکوت کردم ....حالا در این خاک عزیز که -- دردا -- آسمانش جولانگاه اهریمن شده، نفس می‌کشم. رفتیم خانه نو! از یک پنجره‌اش شور و شادی و صدای شهر بازی پیدا بود و از پنجره دیگر در روزهای صاف آن دماوند عزیز! حالا ده روز است که شهر بازی خاموش است و هوا هم چنان تیره شده که دماوند نیست. بچه‌ها را در مهد کودک ثبت نام کرده بودم و چند روزی رفتند و تعطیل شد و بعد هم چه بسا در انفجار چند روز پیش آسیب دید. ده روز دیگر نوروز می‌شود و مامان‌ها سبزه نینداخته‌اند، شیرینی نمی‌پزند، خانه‌تکانی نمی‌کنند. جنگ همین قدر سیاه است! نگویم باز هم از همه آن جان‌های عزیز که سپر بلای من شدند!اما چیزی که اینجا می‌بینم و اگر چند هزار کیلومتر دورتر بودم، نمی‌دیدم زندگی است. سید‌مهدی است که دو ساعت قبل از اینکه بیمارستان را تخلیه کنند، به دنیا آمد؛ صدای پای کودکانی است که مزاحم همسایه پایین می‌شوند؛ اینکه مهم‌ترین بحران جهان کوچکشان این می‌شود که چرا میوه را اینطور قاچ زده‌ام؛ آرایشگری است که گرچه نمی‌داند چرا دلش گرفته از رنگ جدید مویش خوشحال است؛ همه کافه‌هایی که با وجود تجمعات خیابانی شبانه نگران کسب‌و‌کارشان نمی‌شوند و تازه شاید هم رونق گرفته‌اند. ما دل و دماغ نداریم و کمتر می‌خندیم! اما زندگی ما را می‌بَرد! زنده باد زندگی!@ftofighi