🏊‍♂️ این استخر، آن استخر نیست📰 مطلب پیش‌ رو، پیش‌تر در نشریه «صدف»، با هدف بازتاب دغدغه‌ها، مسائل و مطالبات جامعه دانشجویی منتشر شده است و اکنون، در کانال شورای صنفی بازنشر می‌شود.دانشگاه، پیش از آنکه یک نهاد صرفاً آموزشی باشد، بستری برای زیست جمعی، بالندگی فرهنگی و تأمین نیازهای رفاهی اعضای خود است. امکانات رفاهی دانشگاه‌ها ـ از خوابگاه و سلف گرفته تا فضاهای ورزشی، کتابخانه‌ها و تالارهای فرهنگی ـ نه یک «خدمت اضافی» یا «امکانات لوکس»، بلکه جزئی از هویت و مسئولیت اجتماعی دانشگاه محسوب می‌شوند.دانشگاه فردوسی مشهد، همواره به‌عنوان نماد آموزش عالی در شرق کشور، الگوی توجه به رفاه و آرامش جامعه دانشگاهی بوده است. اما این روزها، خبر واگذاری «مجتمع آبی پردیس» به بخش خصوصی، زنگ خطری جدی برای خانواده بزرگ فردوسی به صدا درآورده است.🔴 درد تازه بر زخم کهنه:وضعیت معیشتی و رفاهی دانشجویان در ماه‌های اخیر، به‌دلایل مختلفی از جمله طرح نوین تغذیه، افزایش هزینه‌های دانشجویان سنواتی و کاهش کیفیت خدمات رفاهی، به‌شدت رو به افول بوده است. دانشجویان امروز، بیش از هر زمان دیگری، با فشارهای اقتصادی و روانی دست‌وپنجه نرم می‌کنند.در چنین شرایطی، محروم کردن آنان از تنها مجموعه ورزشی آبی پردیس، نه یک تصمیم مدیریتی، بلکه افزودن درد تازه بر زخم‌های کهنه است. افزایش هزینه‌های استفاده از استخر و کلاس‌های آموزشی، استفاده از این مجموعه را برای بسیاری از دانشجویان و خانواده‌هایشان دشوار کرده است. چه بسیار دانشجویی که پیش‌تر با هزینه‌ای مناسب از این امکانات بهره‌مند می‌شد، اما امروز به‌دلیل افزایش قیمت‌ها، از حق خود محروم شده است.از سوی دیگر، دانشگاه فردوسی با برخورداری از سهم قابل‌توجه بودجه وزارت علوم، تحقیقات و فناوری و همچنین منابع درآمدی متنوعی از قبیل درآمدهای حاصله از اموال و مستقلات، شهریه‌ها، درآمدهای پژوهشی، کمک‌های خیرین و...، هیچ نیاز مالی به درآمد ناچیز اجاره این مجموعه ندارد.مبلغ اجاره ماهیانه این مجموعه، در برابر بودجه عظیم سالانه دانشگاه، تأثیری محسوس بر تراز مالی نخواهد داشت؛ اما تأثیر آن بر تخریب روحیه، کاهش نشاط و تضعیف رفاه جامعه دانشگاهی، غیرقابل‌جبران است.⚠️ تعطیل اما پرهزینه؛ بهانه‌ای به نام نگهدارییکی از توجیهات مطرح‌شده برای این واگذاری، هزینه‌های بالای نگهداری و بهره‌برداری از مجتمع آبی است. اما این استدلال، با واقعیت عینی تعطیلات مکرر و طولانی‌مدت دانشگاه در شرایط جنگی، در تناقضی آشکار قرار دارد.در ایامی که دانشگاه روزهای متعددی تعطیل بوده و فعالیت‌های آموزشی و اداری به کمترین حد ممکن رسیده است، هزینه‌های جاری به‌شدت کاهش یافته است.حال پرسش اینجاست: اگر هزینه‌های نگهداری، عامل اصلی و تعیین‌کننده واگذاری است، چرا این تصمیم در دوران اوج فعالیت دانشگاه گرفته نشد؟ چرا در روزهای پررونق و پرتردد، این هزینه‌ها قابل‌تحمل بودند، اما در روزهای تعطیل و کم‌مصرف، تبدیل به «بار سنگین» شدند؟پاسخ روشن است: این بهانه، واقعی نیست؛ بلکه یک توجیه واهی است که برای پنهان‌کردن دلایل اصلی واگذاری ـ هرچه که باشند ـ به کار گرفته شده است.📈 بهای آزادی؛ افزایش قیمت و کاهش کیفیتواگذاری مجتمع آبی به بخش خصوصی، پیامدهای عملی و ملموسی برای جامعه دانشگاهی به همراه داشته است. این پیامدها، دیگر در حد فرضیه و پیش‌بینی نیست؛ بلکه به واقعیتی روزمره تبدیل شده است:💰 افزایش سرسام‌آور قیمت‌ها:هزینه ورود مهمانان از ۹۰ هزار تومان به ۱۹۰ هزار تومان رسیده است. این افزایش بیش از دوبرابری، استفاده از مجموعه را برای بسیاری از خانواده‌ها و مهمانان اعضای دانشگاه دشوار کرده است.همچنین هزینه استفاده از استخر و کلاس‌های آموزشی برای خود دانشجویان نیز به‌طور قابل‌توجهی افزایش یافته و این امکانات را از یک «خدمت رفاهی» به یک «کالای لوکس» تبدیل کرده است.⏳ محدودیت شدید زمان استفاده دانشجویان:بر اساس برنامه اعلام‌شده، از مهرماه زمان استفاده دانشجویان از مجموعه به حدود دو ساعت در روز محدود خواهد شد.این در حالی است که استخر دانشگاه با هدف ارائه خدمات رفاهی و ورزشی به جامعه دانشگاهی ساخته شده و انتظار می‌رود اولویت استفاده از آن با دانشجویان، کارکنان و اعضای هیئت علمی باشد؛ اما حالا اعضای دانشگاه باید در بازه زمانی محدودی برای استفاده از حق خود، با یکدیگر رقابت کنند.👥 کاهش کیفیت خدمات و شلوغی مجموعه:افزایش حضور عموم مردم در مجموعه، موجب شلوغی بیش از حد و کاهش کیفیت خدمات برای اعضای دانشگاه شده است.استخری که قرار بود محیطی آرام و مناسب برای ورزش و نشاط دانشگاهیان باشد، امروز به مکانی شلوغ و پرتنش تبدیل شده که آرامش را از ذی‌نفعان اصلی‌اش سلب کرده است.