🏅 نارضایتی تیم‌های ورزشی دانشگاه:دانشجویان ورزشکار و اعضای تیم‌های دانشگاه، از تغییر شرایط تمرین تی

🏅 نارضایتی تیم‌های ورزشی دانشگاه:دانشجویان ورزشکار و اعضای تیم‌های دانشگاه، از تغییر شرایط تمرین تیم، پایان یافتن تمرینات رایگان و تغییر شرایط همکاری برخی مربیان ابراز نارضایتی شدید کرده‌اند. تیم‌های ورزشی که تا دیروز با پشتیبانی دانشگاه و با هزینه‌های مناسب تمرین می‌کردند، در وضعیت بی‌ثباتی به سر می‌برند.این‌ها تنها بخشی از پیامدهای عینی و روزمره‌ای است که واگذاری مجتمع آبی به بخش خصوصی بر جای گذاشته است؛ پیامدهایی که نشان می‌دهد این تصمیم، نه یک اقدام اقتصادی، که تهدیدی جدی برای رفاه، نشاط و هویت ورزشی دانشگاه است.🛡️ امنیت پردیس؛ قربانی نگاه ماتریالیستیحراج امکانات دانشگاهی، حتی به‌بهانه درآمدزایی ناچیز، امنیت روانی، فیزیکی و فرهنگی محیط علمی را به مخاطره می‌اندازد. دانشگاه، خانه دوم دانشجویان، اساتید و کارکنان است؛ جایی که قرار است در آن با خیالی آسوده به تحصیل، پژوهش و رشد بپردازند. اما این تصمیم، آنان را در خانه خودشان غریبه کرده است.اکنون اعضای دانشگاه باید برای استفاده از حقی که متعلق به خودشان است، با افراد بیرون از دانشگاه در صف بایستند. این نه‌تنها ظرفیت استفاده از مجموعه را برای جامعه دانشگاهی کاهش داده، بلکه احساس تعلق، امنیت و آرامش را از آن‌ها سلب کرده است.نگاه ماتریالیستی به دانشگاه، یعنی دیدن امکانات رفاهی صرفاً به‌عنوان منبع درآمد، نه بخشی از هویت و مسئولیت اجتماعی دانشگاه. این نگاه، حریم امن پردیس را به مکانی عمومی و بی‌دفاع تبدیل می‌کند که هر غریبه‌ای با هر هدفی می‌تواند به آن وارد شود.🚫 دانشجو نه، غریبه آری!تناقض رفتاری دانشگاه در قبال ورود به حریم خود، یکی از تلخ‌ترین جنبه‌های این ماجراست. تا دیروز، دانشجویان کارشناسی برای ورود به دانشگاه با انبوهی از موانع دست‌وپنجه نرم می‌کردند. هماهنگی با مسئولین مختلف، ارائه مجوزهای متعدد و گاه پاسخ‌های منفیِ بی‌دلیل، سد راه ورود اصلی‌ترین عضو خانواده دانشگاهی بود. گویی دانشگاه، حریمی مقدس و دست‌نیافتنی است که حتی دانشجویان خود نیز باید برای قدم نهادن در آن، مجوز بگیرند.اما امروز، درهای دانشگاه به روی افراد متفرقه گشوده شده است. هر فردی با هر هدفی، به‌سادگی می‌تواند وارد حریم علمی شود؛ حریمی که تا دیروز برای دانشجویان خود، محیطی ممنوعه بود.این تناقض رفتاری، سؤالی اساسی را برمی‌انگیزد: اگر امنیت دانشگاه اولویت بوده، چرا برای دانشجویان خود سخت‌گیریِ بی‌سابقه و برای غریبه‌ها آسان‌گیریِ بی‌دلیل؟!⚠️ از مجتمع آبی پردیس تا...امروز، مجتمع آبی پردیس به حراج رفته است. بهانه‌اش هزینه‌های نگهداری، توجیه‌اش درآمد ناچیز و قربانی‌اش امنیت، رفاه و آرامش خانواده بزرگ فردوسی است. اما پرسشی که بر لب‌ها نقش بسته و ذهن‌ها را به خود مشغول کرده، این است: این ماجرا تا کجا قرار است ادامه پیدا کند؟اگر امروز سکوت کنیم و این واگذاری را بپذیریم، فردا نوبت به سالن‌های مطالعه می‌رسد که با بهانه هزینه‌های روشنایی و گرمایش، به کافه‌ها و فضاهای تجاری تبدیل می‌شوند.پس‌فردا، سالن‌های ورزشی و تالارهای فرهنگی به حراج می‌روند تا درآمدی ناچیز، جایگزین نشاط و پویایی دانشجویان شود. و سرانجام، وقتی تمام فضاهای رفاهی یکی‌یکی واگذار شدند، خوابگاه‌ها و حتی فضاهای آموزشی نیز در لیست فروش قرار می‌گیرند.💠 شورای صنفی دانشجویان دانشگاه فردوسی مشهد🆔 @FUM_SENFI