💡 آنچه تاکنون گفتیم، صرفاً شرح ماوقع بود؛ اما راهکار چیست؟ راهِ برون‌رفت از این بن‌بست، در بازتعریف

💡 آنچه تاکنون گفتیم، صرفاً شرح ماوقع بود؛ اما راهکار چیست؟ راهِ برون‌رفت از این بن‌بست، در بازتعریفِ رابطه‌ی «قانون و اجرا» در دانشگاه نهفته است. نخستین گام در این مسیر، شفاف‌سازی فرایند است؛ یعنی ثبت دقیق تاریخ دریافت برگه‌ها توسط استاد در سامانه و اعلام عمومی یک تقویم نمره‌دهی برای هر درس.🔔 گام دوم، هوشمندسازی هشدارهاست؛ سیستمی که به‌محض نزدیک شدن به پایان مهلت ده‌روزه، به استاد و گروه آموزشی پیامک یا ایمیل ارسال کند و پس از انقضای مهلت، به‌طور خودکار، نامه‌ی اخطار را برای معاونت آموزشی دانشکده ارسال نماید.⚖️ گام سوم و شاید حیاتی‌ترین گام، پیوند عملکرد آموزشی اساتید با امتیازات رفاهی و ارتقای شغلی آنان است. تأخیر در اعلام نمره باید برای استاد هزینه‌های اداری محسوسی در پی داشته باشد. البته در نقطه‌ی مقابل، باید برای اساتیدی که همواره در موعد مقرر نمرات را اعلام می‌کنند، مشوق‌هایی در نظر گرفته شود. این‌گونه است که التزام به زمان از یک فضیلت اخلاقی به یک ضرورت حرفه‌ای تبدیل می‌شود.🏛️ در نهایت، باید پذیرفت که دانشگاه، آیینه تمام‌نمای جامعه است. اگر در حریم آکادمیک که مهد آموزش و حاکمیت قانون است، قانون به مثابه متنی بلااثر بر کاغذ بماند، امید به حاکمیت قانون در جامعه، رویایی بیش نخواهد بود.✍️ به قلم یک تن از دانشجویان حقوق💠 شورای صنفی دانشجویان دانشگاه فردوسی مشهد🆔 @FUM_SENFI