📝 سخن آخر؛ تجربه‌ای که نباید پاک شوداین یادداشت قرار نیست آخرین کلمه درباره‌ی عملکرد دانشگاه در دور

📝 سخن آخر؛ تجربه‌ای که نباید پاک شوداین یادداشت قرار نیست آخرین کلمه درباره‌ی عملکرد دانشگاه در دوران جنگ باشد؛ اتفاقاً باید آغاز یک گفت‌وگو باشد.🤝 ممکن است مسئولان دانشگاه درباره‌ی بخشی از این نقدها توضیحات و استدلال‌هایی داشته باشند. شنیدن این توضیحات نه‌تنها ضروری، بلکه بخشی از همان گفت‌وگویی است که این متن به دنبال آن است.نقد دانشگاه به معنای ضدیت با دانشگاه نیست. برعکس، نقد زمانی ارزشمند است که از علاقه به بهتر شدن یک نهاد ناشی شود.🏛️ دانشگاه فردوسی مشهد در این دوره با شرایط عادی مواجه نبود. تصمیم‌گیری در شرایط جنگی آسان نیست و نمی‌توان همه‌ی استانداردهای یک شرایط عادی را بدون تغییر بر یک وضعیت اضطراری تحمیل کرد؛ اما همین دشواری، اهمیت ثبت تجربه را بیشتر می‌کند.ما امروز می‌دانیم که آموزش مجازی در یک شرایط بحرانی چگونه تجربه شد. می‌دانیم که تغییر ناگهانی از آموزش مجازی به حضوری برای بخشی از دانشجویان چه پرسش‌هایی ایجاد کرد. می‌دانیم که تفاوت میان سیاست‌های مقاطع مختلف می‌تواند احساس تبعیض ایجاد کند.📌 می‌دانیم که امتحان مجازی، اگر بدون توجه به شرایط واقعی دانشجو طراحی شود، می‌تواند مسئله‌ی عدالت و اعتبار سنجش را به چالش بکشد؛ و می‌دانیم که در شرایط بحران، ارتباط شفاف با دانشجو نه یک امر تشریفاتی، بلکه بخشی از مدیریت بحران است.شاید مهم‌ترین کاری که اکنون می‌توان انجام داد، این باشد که این تجربه را فراموش نکنیم؛ نه برای آن‌که هر بار گذشته را سرزنش کنیم، بلکه برای آن‌که اگر روزی دوباره دانشگاه با بحرانی مشابه مواجه شد، دانشجوی دیگری مجبور نباشد همان سردرگمی‌ها، همان هزینه‌ها و همان پرسش‌ها را از نو تجربه کند.بحران ممکن است اجتناب‌ناپذیر باشد. تصمیم‌های دشوار نیز گاهی اجتناب‌ناپذیرند.⚠️ اما تکرار یک اشتباه، اجتناب‌ناپذیر نیست.و شاید مسئولیت ما در برابر این دوره، بیش از آن‌که پیدا کردن مقصر باشد، این است که تجربه‌ی آن را ثبت کنیم؛ دقیق، منصفانه و بدون تعارف؛ تا دانشگاه در بحران بعدی، فقط آماده‌تر نباشد، بلکه آگاه‌تر، پاسخ‌گوتر و نزدیک‌تر به دانشجویانش باشد.✍️ فرزند کوچک خانواده‌ی شورای صنفی دانشگاه فردوسی مشهدمهدی شاکری💠 شورای صنفی دانشجویان دانشگاه فردوسی مشهد🆔 @FUM_SENFI