۲/۲ ادامه از بخش اولدر چنین وضعیتی، مشارکت اجتماعی بدون مطالبه‌گری از مسئولین، موجب می‌شود که مردم ب

۲/۲ ادامه از بخش اولدر چنین وضعیتی، مشارکت اجتماعی بدون مطالبه‌گری از مسئولین، موجب می‌شود که مردم به‌مرور زمان احساس ناتوانی و ناامیدی کنند. وقتی مشکلات اساسی همچنان پابرجا بماند، انگیزه برای مشارکت کاهش می‌یابد و بی‌تفاوتی اجتماعی گسترش پیدا می‌کند. به بیان ساده‌تر، در رویکرد مشارکتی‌ای که در آن مطالبه‌گری ترویج نشود، بار توسعه بر دوش مردم گذاشته خواهد شد. در ابتدا مردم با ایفای سهم خود از نتایج مشارکت شگفت‌زده خواهند شد اما در ادامه، با عدم ایفای نقش دولت در قبال ایشان، اشتیاق اولیه فروکش کرده و جای خود را به نارضایتی خواهد داد. بنابراین، اگر سمن‌ها به بلوغی رسیده‌اند که به جای پرداختن سطحی به مسائل به حل ریشه‌ای آن بپردازند و اگر در حل ریشه‌ای مسائل به باور مشارکت جمعی و حضور صاحبان مسئله در بالاترین سطح مشارکت رسیده‌اند،‌ پلهٔ بعدی ورود به فضای مطالبه‌گری است. مطالبه‌گری‌ای که جزئی از روند زندگی مردم باشد و نه لزوما یک کنش انقلابی. این مورد خطاب قرار دادن مسئولین و انتظار ایفای نقش از دولت در توسعه و تغییرات مورد انتظار، مکمل مشارکت مردم خواهد بود و این‌جاست که «باید»ی پرداختن به مطالبه‌گری مشخص خواهد شد.در ایران،نیز، وجود یک پلتفرم آنلاین قانونی برای مطالبه‌گری، به سمن‌ها کمک کرده‌است که در یک فضای امن و مناسب برای طیف وسیعی از جامعهٔ مخاطب، از فرصت مطالبه‌گری و همراه کردن مخاطبان مختلف از یک سو و از سوی دیگر مخاطب قرار دادن مسئولین و تعامل با ایشان استفاده کنند. «کارزار» فرصتی است که می‌تواند سازمان‌های مردم‌نهاد ایرانی را یک قدم فراتر از تلاش‌هایی که تاکنون انجام داده‌اند پیش ببرد.منتشر شده در روزنامه هم‌میهن ۱۵ اسفند ۴۰۳