سیارات فراخورشیدی ۱۰۱ 🪐☄️👽آن‌ها در مرز نهایی کیهان جای گرفته‌اند؛ جهان‌های بی‌شماری که در میان کهک

سیارات فراخورشیدی ۱۰۱ 🪐☄️👽آن‌ها در مرز نهایی کیهان جای گرفته‌اند؛ جهان‌های بی‌شماری که در میان کهکشان‌های بی‌شمار پراکنده شده‌اند و این تصور را به چالش می‌کشند که شاید ما در جهان تنها باشیم.سیارات فراخورشیدی، جهان‌هایی هستند که خارج از منظومه شمسی ما قرار دارند و به آن‌ها سیارات خارج‌خورشیدی نیز گفته می‌شود. این اجرام اغلب به دور ستاره‌های خود می‌چرخند و برخی از آن‌ها بخشی از منظومه‌های سیاره‌ای کامل هستند.سیارات فراخورشیدی از همان عناصری ساخته شده‌اند که جهان‌های منظومه شمسی ما از آن‌ها تشکیل شده‌اند، و از نظر ترکیب و ساختار نیز به همان اندازه متنوع هستند.برخی از آن‌ها که به عنوان سیارات غول‌پیکر یا نپتون‌مانند شناخته می‌شوند، جهان‌های بزرگ و گازی هستند. گروه دیگری از غول‌های گازی که «مشتری‌های داغ» نامیده می‌شوند، در فاصله بسیار نزدیکی از ستاره‌های خود گردش می‌کنند و به همین دلیل دمای سطحی بسیار بالایی دارند.دسته دیگری از سیارات فراخورشیدی را «ابرزمین‌ها» تشکیل می‌دهند؛ سیاراتی که از غول‌های گازی کوچک‌تر اما از زمین بزرگ‌تر هستند. ابرزمین‌ها سیاراتی سنگی هستند و عمدتاً از مواد صخره‌ای یا یخی تشکیل شده‌اند.دسته نهایی شامل «همتایان زمین» است. همان‌طور که از نامشان پیداست، این سیارات از جهات مختلفی مانند اندازه، ترکیب و فاصله از ستاره میزبانشان به زمین شباهت دارند.شناسایی مستقیم سیارات فراخورشیدی دشوار است، عمدتاً به این دلیل که نور ستاره‌هایی که به دور آن‌ها می‌چرخند بسیار درخشان‌تر از خود سیارات است.برای غلبه بر این مشکل، حدود پنج روش اصلی برای یافتن این اجرام سیاره‌ای توسعه داده شده است. یکی از آن‌ها روش سرعت شعاعی است که در آن گرانش یک سیاره باعث ایجاد حرکت نوسانی در ستاره می‌شود. روش دیگر تصویربرداری مستقیم است که در آن نور خیره‌کننده ستاره مسدود می‌شود تا اجرام نزدیک به آن قابل مشاهده باشند.روش اخترسنجی حرکت ستاره را نسبت به ستاره‌های اطراف بررسی می‌کند. در روش ریزهمگرایی گرانشی، خم شدن نور یک ستاره بر اثر نیروی گرانشی یک سیاره مورد بررسی قرار می‌گیرد. و پرکاربردترین روش برای یافتن سیارات فراخورشیدی، روش گذر است؛ در این روش یک سیاره از مقابل ستاره خود و در امتداد دید زمین عبور می‌کند و باعث کاهش موقت نور ستاره می‌شود.دانشمندان هزاران سال است که به وجود جهان‌هایی خارج از منظومه شمسی ما فکر کرده‌اند، اما نخستین تأیید وجود یک سیاره فراخورشیدی که به دور یک ستاره شبیه خورشید می‌چرخید، تنها در سال ۱۹۹۵ انجام شد.از آن زمان تاکنون، حدود ۴۰۰۰ سیاره فراخورشیدی با استفاده از روش‌های مختلف کشف و تأیید شده‌اند و حدود ۳۰۰۰ مورد دیگر نیز در انتظار تأیید بوده‌اند.بر اساس یک نظریه، دست‌کم یک سیاره فراخورشیدی به دور هر ستاره در کهکشان راه شیری می‌چرخد.اگر چنین باشد، تعداد سیارات فراخورشیدی در کهکشان ما می‌تواند به حدود یک تریلیون برسد.جست‌وجو برای سیارات فراخورشیدی تنها با هدف تهیه فهرستی از جهان‌های شناخته‌شده ادامه ندارد، بلکه دانشمندان می‌خواهند بدانند آیا حیات می‌تواند در نقاط دیگری از جهان نیز وجود داشته باشد یا نه.اخترزیست‌شناسان اندازه، ترکیب و موقعیت سیارات فراخورشیدی نسبت به ستاره‌هایشان را با دقت بررسی می‌کنند تا احتمال وجود و رشد موجودات زنده در محیط‌هایی غیر از زمین را ارزیابی کنند.چه کسی می‌داند این جهان‌های تازه چه کشفیاتی برای ما به همراه خواهند داشت؟💫@galaxy8667💫