منی که نام شراب از کتاب می‌شستمزمانه کاتب دکان مِی فروشم کرد کنون که کاتب دکان می فروش شدمفضای خلوت میخانه، خرقه پوشم کرد#طالب آملیپ ن :آدمی گاهی سال‌ها با وسواس، خود را پاک نگه می‌دارد؛ نه از ترس سقوط، بلکه برای حفظ تصویری که از خویش ساخته است.اما زندگی، بی‌اعتنا به این تصویر، او را به دل همان چیزهایی می‌اندازد که از آن‌ها می‌گریخت.و شگفت آن‌که درست همان‌جا، در میانه‌ی تجربه و خطا، صداقتی زاده می‌شود که هرگز در پرهیزِ نمایشی نبود.آن‌چه انسان را به معنا می‌رساند، دوری مطلق نیست؛ رویارویی صادقانه با خویشتن است.