تو چرا جمله نبات و شکری تو چرا دلبر و شیرین نظریتو چرا همچو گل خندانی تو چرا تازه چو شاخ شجریتو به ی

تو چرا جمله نبات و شکری تو چرا دلبر و شیرین نظریتو چرا همچو گل خندانی تو چرا تازه چو شاخ شجریتو به یک خنده چرا راه زنی تو به یک غمزه چرا عقل بریتو چرا صاف چو صحن فلکی تو چرا چست چو قرص قمریتو چرا بی‌بنه چون دریایی تو چرا روشن و خوش چون گهریعاقلان را ز چه دیوانه کنی ای همه پیشه تو فتنه گریساکنان را ز چه در رقص آری ز آدمی و ملک و دیو و پریتو چرا توبه مردم شکنی تو چرا پرده مردم بدریهمه دل‌ها چو در اندیشه توست تو کجایی به چه اندیشه دریدیوان شمس غزل شماره ۲۹۳۰