چون نباشد قوّتی، پرهیز بِهْدر فرارِ لا یُطاق آسان بِجِهْ📚(مولوی، مثنوی، دفتر ششم، بیت ۴٩۶)لا یُطاق: که تاب نتوان آوردنآسان بِجِهْ: به‌ آسانی فرار کن.➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖شما می‌دانید انسان قوّت گذاشتن چیز‌ها را در مرکزش ندارد، برای همین می‌گوید «فرارِ لا یُطاق». فرارِ لا یُطاق یعنی یک وضعیتی که شما تحملش را نمی‌توانید بکنید، تاب نمی‌توانید بیاورید. دردهایی که از گذاشتن چیز‌ها در مرکز و همانیدن با آن‌ها به ما چیره می‌شود، ما را خُرد می‌کند، مریض می‌کند، از بین می‌برد، اسمش را گذاشته فرارِ لا یُطاق.شما که نمی‌توانی تحمل کنی، آسان بلند شو. تا می‌بینی با یک چیزی همانیده شدی، بلند شو، بگو من نمی‌توانم، من توانش را ندارم. مولانا گفته من مریض می‌شوم، از بین می‌روم. اگر قوّت نباشد، پرهیز بهتر است.اگر شما با یک انسان همانیده شدید، جدا شدنش این‌قدر سخت بوده، دیگر با انسان دیگر همانیده نشو. بله؟ دیگر چیز جدید به مرکزت نیاور. اگر دیدی یک چیزی، یک انسانی دارد توجهت را می‌دزدد، دارد می‌آید مرکز شما، بگو نه نه نه نه، من بَسَم است دیگر، من می‌خواهم به زندگی زنده بشوم.۱۰۶۱ناشناسt.me/GanjeHozourMessages