بنام زندگی با سپاس از مولانای جان و آقای شهبازی عزیز و یاران عشقیبر گرفته از فرمایشات آقای شهبازی عز

بنام زندگی با سپاس از مولانای جان و آقای شهبازی عزیز و یاران عشقیبر گرفته از فرمایشات آقای شهبازی عزیز در برنامه ۱۰۶۳چرا دنیا به نکته مُستَحيلهفريبد چون تو زيرک را به حيله؟(مولوی، دیوان شمس، غزل شماره ۱۹۱۷)مُستَحيله: مونث مُستَحيل، محال، غير ممكن، جسمى كه تبديل به جسم ديگر شده باشد، تغيير يافته، دگرگون، مبدلما به عنوان امتداد خدا دگر گون شده به من ذهنى هستیم.با تعریف و تمجید و توهین بزرگ و کوچک می شویم.اصل ما فراوانی اندیشی و روا داشت بوده، ولی حالا که به این دنیا آمده ایم با تشکیل این من ذهنی کم اندیش شده ایم، ما اصلمان صنع و آفرینندگی است، ولی حالا در ذهن عقل متوهم و سبب سازی های ذهن را داریم.اینکه غمیگین هستم فقط بخاطر انقباض خودم است که از رحمت خدا خودم را محروم می کنم و زندگی خودم و دیگران را خراب می کنم.ما در این حالت اشتباهاً حال من ذهنی را بجای حال اصلی مان گرفته ایم و بخاطر همین مرتب هم فضولی و مقاومت و قضاوت می کنیم، در صورتی که من اصلی قضاوت را فقط از خدا می داند. پس هیچ واکنش و مسئله و درد را نمی داند. فقط لحظه به لحظه بوسیله زندگی راه حل می دهد، چون قدرت خداوند را ‌پشت خود و همه می داند و دائما در این لحظه، و گسترده است، تا با فضای گشوده شده راه حل های بیشتر بگیرد و بهتر و بیشتر وصل باشد و هیچ حق با من است و تایید و توجه و ملامتی ندارد.ابیات را بخوانیم و اشتباه دیدن خود را ببینیم و با کمک ابیات تصحیح کنیم.بدون ذهنیت فراوانی اندیشی نمی توانیم موفق شویم.ما نقش ها نیستیم در صورتی که ذهن فقط نقش می شناسد.مگر می شود من ذهنی مسئله و مشکل درست کند و آن را حل کند، چون سیستم اون فقط مسئله سازی هست و راه حل نمی داند.با ذهن دنبال حل مشکلات نباشیم خاموشش کنیم تا مسئله و مانع نسازیم و ملامت نکنیم.با سپاس شهلااز اصفهانt.me/GanjeHozourMessages