پیام بخش دوم برنامه ۱۰۶۳گنج حضور (غزل ۱۹۱۷ و آموزه‌های مولانا) از «ضرورت» تا «جوشیدنِ آب»در بخش او

پیام بخش دوم برنامه ۱۰۶۳گنج حضور (غزل ۱۹۱۷ و آموزه‌های مولانا) از «ضرورت» تا «جوشیدنِ آب»در بخش اول برنامه آموختیم که ذات اصلی ما «اَلَست» (هشیاریِ نابِ الهی) است، اما با «همانیدگی» در «نکتهٔ مستحیله» (منِ ذهنیِ دگرگون‌شده) افتاده‌ایم. مولانا در غزل ۱۹۱۷ به ما می‌گوید که اگر روزی منِ ذهنی ساکت شد، همهٔ دویدن‌های ذهنی را بیهوده بدانیم و با بریده شدنِ هر شاخهٔ همانیدگی، بقیه را خودمان داوطلبانه قیچی کنیم تا از گردابِ ذهن به سویِ مقصودِ حقیقی (زنده شدن به خداوند) برویم.در این بخش جناب آقای شهبازی با رمز گشایی از ابیات مولانا ، به ما یاد می‌دهند که چگونه با «صبر» و «تشخیصِ ضرورت»، از مرحلهٔ «نشسته‌روی» به «جوشیدن» برسیم.اولین چیزی که به ما گوشزد می‌کنند، «سنجیدنِ ضرورت» است. خداوند به ما عقل داده تا خودمان تشخیص دهیم که آیا این فکر و عملی که می‌کنیم، ضرورت دارد یا نه. مثلاً آیا خشمگین شدن، نگران شدن، مقایسهٔ خود با دیگران، یا دخالت در کار مردم ضرورت دارد؟ گفت: مُفتیِّ ضرورت هم تویی بی‌ ضرورت‌ گر خوری، مُجرم شَوی(مولانا، مثنوی، دفتر ششم، بیت ۵۳۰)یعنی خودت باید فتوای بدهی که این کار لازم است یا نه. اگر فهمیدی که بی‌ضرورت است و باز هم انجامش دادی، جریمه‌اش را خواهی داد. پس اولین قدم برای توقفِ ژاژ، این است که از خودت بپرسی: «آیا این فکرِ من، این نگرانیِ من، این مقایسهٔ من، ضرورت دارد؟» خواهی دید که نه، ندارد.سپس به ما یادآوری می‌کنند که لوله‌های اتلافِ انرژی را ببندیم. لوله‌ها بربند و پُر دارش ز خُم گفت: غُضُّوا عَنْ هَوا أبصارکُمْ(مولانا، مثنوی، دفتر اول، بیت ۲۷۱۴)یعنی دیگر انرژیِ زندگی را با حرف‌های بیهوده و نیازهایِ روان‌شناختیِ بی‌مورد (مثل دیده شدن، تأیید گرفتن و..)، هدر نداده و چشم را از خواسته‌هایِ منِ ذهنی ببندیم و با گشودن فضای درون، انرا از خُمِ وشراب خداوند(خرد ، امنیت ، قدرت ،تمرکز هدایت وشادی ..) پُر کنیم.اما چرا ما این‌قدر به همانیدگی‌ها می‌چسبیم؟ چون گرفتار «حسِ کمیابی» هستیم. فکر می‌کنیم نعمت‌ها کم‌اند و اگر دیگری چیزی داشته باشد، به ما نمی‌رسد. مولانا در دفتر پنجم، بیت ۱۲۳۲ ما را به آیهٔ «کوثر» یادآوری می‌کند:نه تو اَعْطَیْنٰاکَ کَوْثَر خوانده‌ای؟ پس چرا خشکی و تشنه مانده‌ای؟(مولانا، مثنوی، دفتر پنجم، بیت ۱۲۳۲)خداوند به ما «کوثر» (بی‌نهایت فراوانی) داده است. پس چرا کمیابی‌اندیش هستیم و از موفقیتِ دیگران می‌ترسیم؟ این کمیابی‌اندیشی، خاصیتِ منِ ذهنیِ «خرمن‌سوخته» است .زآنکه هر بدبختِ خرمن‌‌سوخته می‌نخواهد شمعِ کس افروخته(مولانا، مثنوی، دفتر چهارم، بیت ۲۶۷۹)آدمِ بدبختِ منِ ذهنی، نمی‌خواهد شمعِ کسی روشن شود. اما ما که از جنسِ «کَرَّمْنا» (کرامتِ الهی) هستیم، نباید این‌طور باشیم.جناب مولانا به ما می‌گوید که انسان، «جوهر» است و هرچه در جهانِ ذهن می‌بینیم (پول، مقام، بدن)، همه «عَرَض» (فرعی و عارضی) هستند:جوهر است انسان و چرخ او را عَرَض جمله فرع و پایه‌اند و او غَرَض»(مولانا، مثنوی، دفتر پنجم، بیت ۳۵۷۵)یعنی ما اصل هستیم و این چیزها فقط عارضه‌اند. چطور ممکن است جوهر، از عَرَض (همانیدگی‌ها) کمک و عشق بخواهد؟! علم جویی از کتب‌ها ای فسوس ذوق جویی تو ز حلوا، ای فسوس(مولانا، مثنوی، دفتر پنجم، بیت ۳۵۷۸)افسوس که ما علم و شادی را از کتاب‌ها و خوردنی‌ها می‌جوییم، در حالی که «بحرِ علمی در نم (قطرهٔ وجودِ ما) پنهان شده» است.حالا می‌رسیم به بحثِ مهمِ «دعا». آیا با منِ ذهنی می‌توان دعا کرد؟ نیک بنگر اندرین ای مُحْتَجِب که دعا را، بست حق بر اَسْتَجِبْ(مولانا، مثنوی، دفتر سوم، بیت ۲۳۰۴)یعنی دعا را خداوند به «اَسْتَجِبْ» (اجابت کردن) بسته است، اما به شرطی که از جنسِ او باشی. هر که را دل پاک شد از اِعْتلال آن دعااش می‌رود تا ذوالجلال (مولانا،مثنوی، دفتر سوم، بیت ۲۳۰۵) تا دل از بیماریِ منِ ذهنی پاک نشود، دعا به خدا نمی‌رسد.برای پاک کردنِ دل، باید «دامنِ خود» را درست کنیم. دامنِ تو آن نیاز است و حضور هین منه در دامن آن سنگِ فُجور(مولانا، مثنوی، دفتر سوم، بیت ۲۲۷۵)دامنِ ما، «نیاز» و «حضور» است. نباید سنگِ فجور (همانیدگی‌ها) را در آن بگذاریم. و اگر «صدق» هم داشته باشیم، این دامن کامل می‌شود. اما ما مثل کودکان، سنگ‌های سیم و زر (همانیدگی‌ها) را در دامن جمع کرده‌ایم و فکر می‌کنیم زندگی همین است؛ در حالی که: از خیالِ سیم و زر، چون زر نبود دامنِ صدقت درید و، غم فزود( مولانا، مثنوی دفتر سوم، بیت ۲۲۷۸)پوری از تهرانادامه در صفحه ۲👇t.me/GanjeHozourMessages