با سلام .ای طبلِ رَحیل از طرفِ چرخ شنیدهوی رَخت ازین‌جای بدآن‌جای کشیدهغزل شمارهٔ ۲۳۳۴ از دیوان شمس مولانا🌺(مولوی، دیوان شمس، غزل ۲۳۳۴)➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖طبلِ کوچ کردنم را از طرف خداوند شنیدم، با شنیدن این طبل...،بدانستم همه چیزهایم را، یا وجودم را ،از این جا به آن جا کشیدنم (در ذهن) در حال تغییر است باید از واری جستجوی ذهنی خارج شوم و با توجه به(حقیقت وجودی خویش) که منظور اصلیم همان زنده شدن به خود زندگی است در این لحظه این دفعه اندازه‌ام بینهایت است ساکن بیایم و با فضاداری خود [با حالت نمی‌دانم) به عجز و درماندگی من ذهنی خود اعتراف کنم تا هوشیاری از طریقم رو ‌به تکاملی خودش است آگاهانه برود. ما بدانستیم، ما این تن نِه‌ایماز وَرایِ تن، به یزدان می‌زی‌ایم(مولوی، مثنوی، دفتر پنجم، بیت ۳۳۴۰)از جا سوی بی‌جا رود، در لامکان پیدا شودهر سو که افتد بعد از این، بر مُشک و بر عنبر زند.🌺(مولوی، دیوان شمس، غزل شمارۀ ۵۳۸) از فضای ذهن، وقتی به سوی بی فضایی و بی مکان بودن این لحظه حرکت می‌کنم با خداوند یکی هستم، به هر عملی دست بزنم از خرد و‌آگاهی برکات فضای گشوده شده ساختار های زیبا به جهان می‌ریزیم. بااین وصف باید خیلی حواسم به روی خودم باشد و به ماه من ذهنی که چیزها را غلط نشانم می‌دهد توجه نکنم.ماهِ دُرُست را ببین، کو بشکست خوابِ ماتافت ز چرخِ هفتُمین در وطنِ خرابِ ما(مولوی، دیوان شمس، غزل شمارۀ ۴۸)پس زندگی خواب مرا در توهم‌ من ذهنی شکسته است ،چرا که متوجه ماه دیگری که ماه درست است در درون بشوم .در وطن خرابم، غم و همانیدگی‌ها وجود دارد، حالا به طوری که در فرم هستم باید از آوردن چیزها به مرکز خوداری کنم تا با بالا آمدن ماه درست به زندگی زنده شوم. در این حالت با نسبتا بیداری از خواب ذهن تا به یک‌جایی کار روی خود را رها نمی‌کنم بلکه با مداومت بیشتری روی خود با کار و تمرکز کردن صبر میکنم از زندگی کمک می‌خواهم تا مابقی همانیدگی ها در مرکز پنهان هست نشانم دهد و بيندازيم.مگریز که زِ چَنبَرِ چَرخَت گذشتنی ست گر شیرِ شَرزه باشی و، ور سِفله گاومیشمولوی، دیوان شمس، غزل ۱۲۶۸و براستی برای زندگی فرقی نمی‌کند چه شاه جهان باشیم، یا گدا کارتون خواب.ازین چنبره چرخ ذهن هر جور هستیم عبورمان می‌دهد . این لحظه، ما حق انتخاب داریم این‌که با چگونه نگرشی بخواهیم فکر و‌عمل کنیم؟با دید من ذهنی غلط اندیش و نابخردانه فکر و‌عمل کردن همیشه با درد است روبرو می‌شویم،اما در فضای گشوده شده مرکز عدم است هیچ اینطور نیست در آن فضا اتصالمان با خداوند یکی می‌شود و خردورزی زندگی را می‌کنیم آرامش ،بی دردی ،شادی ،صنع و برکت است را تجربه می‌کنيم.پس این لحظه یک فکر است.لحظه بعد یک فکر دیگر ...،خیلی مراقب باشیم هیچ فاصله بین دو‌فکر را نبندیم و خالی نگه داریم ،تا فکر جدید از آن ور به اعمال ما بریزد ولی ذهن با مقاومت و‌قضاوت کار دارد( با دویی خوب و بد )مرتبا امر حق را تلخ می‌داند و‌ستیزه دارد و همین‌جاست باید به آینه صبرمان نشان می‌دهد که بیماری من ذهنی داریم حاضر و ناظر باشیم و صبر کنیم ،یعنی با کشیدن درد آگاهانه(از آن‌ور در باطن در فضای گشوده شده خوش دل باشیم و به داده حق رضا دهیم‌ تا تبدیل هوشیاری جسمی صورت بگیرد.صبر مرا آینه بیماری استآینه عاشق غم خواری است(مولوی، دیوان شمس، غزل ۵۱۲)گفت قاضی: واجب آیدْمان رضا هر قَفا و هر جفا کآرَد قضا(مولوی،مثنوی، دفتر ششم، بیت ۱۵۷۷)خوش‌دلم در باطن از حکمِ زُبُر گرچه شد رویَم تُرُش کالْحَقُّ مُر(مولوی،مثنوی، دفتر ششم، بیت ۱۵۷۸)چون تغیّر هست در جان، وقتِ جنگ و آشتیآن نه یک روح است تنها، بلکه گَشتَستَند جدا(مولوی، دیوان شمس، غزل ۱۵۸)و بدانیم در همه چیز یک زندگی است، یک روح بيشتر نیست، در همه فقط او هست ،او را در همه ببینیم، نه اغیار را . خداوند به صورت خلا یا نه چیزی است در همه جدا جدا رفته و‌ خودش را در همه نفوذ داده است و اکنون زمان آن رسیده است در تغییر جان هوشیاری، با شناختِ ارزش خود ، آنهم در سایهٔ ستایش حقیقی زندگی(مرکز عدم بین)امکان‌پذیر است به خود برگشته وخودمان را درست بشناسیم فضاراباز کنیم و این حالت از تعریف و تمجید ذهنی[وقت جنگ و آشتی)متفاوت است.در خاموشی ذهن اتفاق می‌افتد، وَرای کلمات و افکار است و همراه با شُکر و سپاس‌گزاری از اعماق وجود درک می‌شود. ستایشِ زندگی حقیقتاً موهبتی است برای انسان، که انسان را مسافری روان بر دریای یکتایی می‌سازد تا عاقبت به ستایش‌شونده تبدیل بشود.زآن‌که خود ممدوحْ جز یک‌ بیش نیستکیش‌ها زین رویْ جز یک کیش نیست(مولوی، مثنوی، دفتر سوم، بیت ۲۱۲۴)ستایِشَت به حقیقت ستایشِ خویش استکه آفتابْ‌سِتا چشمِ خویش را بِسُتودستایشِ تو چو دریا، زبانِ ما کَشتیروان مسافرِ دریا و عاقبت محمود(مولوی، دیوان شمس، غزل ۹۴۰)با عشق و سپاس فراوان، زهره از آمل ❤️