ای بسی ظُلمی که بینی از کَسانخویِ تو باشد در ایشان، ای فلان📚(مولوی، مثنوی، دفتر اول، بیت ۱۳۱۹) اندر ایشان تافته هستیِّ تواز نفاق و ظلم و بدمستیِّ تو📚(مولوی، مثنوی، دفتر اول، بیت ۱۳۲۰) آن تُوی، و آن زخم بر خود می‌‌زنیبر خود آن ساعت، تو لعنت می‌کنی‌‌📚(مولوی، مثنوی، دفتر اول، بیت ۱۳۲۱) درست است؟ چقدر ما ظلم می‌بینیم که دیگران به ما روا می‌دارند و این خوی ما است که منعکس شده روی آن‌ها. ای بسی ظُلمی که بینی از کَسانخویِ تو باشد در ایشان، ای فلان📚(مولوی، مثنوی، دفتر اول، بیت ۱۳۱۹) اصلاً فکر نمی‌کنیم در ما همچو خویی هست. «اندر ایشان تافته هستیِّ تو»، این هستیِ من‌دار تو که پر از درد است، در ایشان تافته که به ما ظلم می‌کند. و این‌ها «از نفاق و ظلم و بدمستیِّ تو»، ما مست غرور هستیم، ما هم توانایی ظلم داریم، ما هم نفاق داریم، یعنی من‌ذهنی در مرکزمان است و حرف‌های خوب‌خوب در دهانمان است، این نفاق است. مرکز ما دارای توانایی ظلم است و مست کبر و غرور و پندار کمال و این‌ها است. و می‌گوید آن تو هستی، «وآن زخم بر خود می‌‌زنی»، «بر خود آن ساعت، تو لعنت می‌کنی»‌‌، هر موقع مرکز ما این‌طوری است، انعکاسش در بیرون به ما برمی‌گردد. می‌گوید آن تو هستی و آن زخم را به خودت می‌زنی. در آن لحظه، در آن ساعت به خودت لعنت می‌کنی. اگر من‌ذهنی ما در مرکز ما است و مرکز ما آلوده است و ما آن را دل می‌دانیم و می‌بینیم که هر لحظه خودمان به خودمان لعنت می‌فرستیم و فکر می‌کنیم داریم به خودمان خدمت می‌کنیم و این‌ها برمی‌گردد. هرچه که می‌فرستیم برمی‌گردد به ما. در خود آن بد را نمی‌‌بینی عِیانور نه دشمن بوده‌ای خود را به جان‌‌📚(مولوی، مثنوی، دفتر اول، بیت ۱۳۲۲) می‌گوید آن را در خودت نمی‌بینی. عیان این مرکز آلوده را و عیب‌هایش را نمی‌بینی وگرنه دشمن خودت می‌بودی، که همان بیت، «دشمنِ خویشیم و یارِ آن‌که ما را می‌کُشد»، می‌گوییم آقا این من‌ذهنی را نمی‌خواهم نگه دارم، این پر از عیب است. بنابراین این «نکتهٔ مستحیله» پر از عیب است، منتها هیچ‌کدام را نمی‌بیند. این عیب‌ها را در روی مردم می‌بیند، با آن‌ها دعوا می‌کند و آن‌ها برمی‌گردند عوض می‌کنند، فکر می‌کند که آن‌ها دارند ظلم می‌کنند. شما کژدم را با دست خودتان به‌سوی خودتان نمی‌کشید؟ مسائل را به‌سمت خودتان نمی‌کشید؟ دشمن را درست نمی‌کنید به‌سمت خودتان بکشید؟ درد ایجاد نمی‌کنید به‌سمت خودتان بکشید؟ جواب بدهید به خودتان. چون به قعرِ خویِ خود اندر رسیپس بدانی کز تو بود آن ناکسی‌‌📚(مولوی، مثنوی، دفتر اول، بیت ۱۳۲۴) اگر دقیق خودمان را مورد بررسی قرار بدهیم و خوی من‌ذهنی‌مان را واقعاً ببینیم، خواهیم دید که این ناکسی از ما بوده، رفتار ما این را باعث شده، حرف ما باعث شده، مرکز آلودهٔ ما باعث شده. ما اگر واقعاً به تهِ تهِ خویِ خودمان برسیم که پنهان را نمی‌بینیم با من‌ذهنی‌مان، اگر فضا را باز کنیم ببینیم، در همهٔ موارد خواهیم دید که تقصیر خودمان بوده. توجه کنید این‌ها فقط به‌وسیلهٔ مردم انجام نمی‌شود: از مُسَبِّب می‌رسد هر خیر و شرنیست اسباب و وسایط ای پدر📚(مولوی، مثنوی، دفتر پنجم، بیت ۱۵۵۴) مسبِّب: خداوند، سبب‌سازاسباب: سبب‌ها، علت‌هاوسایط: واسطه‌ها➖➖➖➖➖➖➖➖➖ این بیت را می‌توانید حفظ کنید، که درست است که ظاهراً ما متوجه نمی‌شویم، ولی مسبب در کار هست و جزای این خوی بد ما را، ناکسی ما را می‌دهد، و البته ما می‌گوییم که به ما ظلم شده. ما خوی بد خودمان را نمی‌دانیم، «بیچاره شدیم آقا، رحم کنید، آخر بدشانس شدیم، من یک آدم خوبی هستم، نه فکر ژاژ می‌کنم، نه سبب‌سازی مخرّب می‌کنم، با سبب‌سازی‌های باورهای جامدِ خودم مسائل را گردن دیگران نمی‌اندازم، اصلاً من مسئله درست نمی‌کنم.» درست نگاه کنی، خواهی دید که تو بسیار مسئله‌ساز هستی، مانع‌ساز هستی، میل می‌کنی به جبر که چاره‌ای ندارم، میل می‌کنی به درد، درد پخش می‌کنی. پس به قعر خوی خودت برس. گر نه کوری، این کبودی دان ز خویشخویش را بد گو، مگو کس را تو بیش‌‌📚(مولوی، مثنوی، دفتر اول، بیت ۱۳۳۰) اگر کور نیستی، فضا را باز کردی، چشم عدم داری، این کبودی را، این درد را، این بدبینی را از خودت بدان. بگو من بد هستم. دیگر بیش از این گردن مردم نینداز. 🔟6️⃣3️⃣ ۵۵ 🔟6️⃣3️⃣