آن کسی که او ببیند رویِ خویشنورِ او از نورِ خلقان است پیش📚(مولوی، مثنوی، دفتر دوم، بیت ٨٨۴) گر بمیر

آن کسی که او ببیند رویِ خویشنورِ او از نورِ خلقان است پیش📚(مولوی، مثنوی، دفتر دوم، بیت ٨٨۴) گر بمیرد، دیدِ او باقی بُودزآنکه دیدش دیدِ خلّاقی بُوَد📚(مولوی، مثنوی، دفتر دوم، بیت ٨٨۵) خب اگر کسی فضا را باز کند، ناظر ذهنش باشد، روی خودش را می‌بیند، عیب خودش را می‌بیند. ولی خب امروز فهمیدیم که ممکن است فضاگشایی به تأخیر بیفتد، ممکن است ما ناظر ذهنمان نتوانیم به‌زودی بشویم. ولی شما می‌دانید که اگر واقعاً تمام برنامه را گوش بدهید و این ابیات را هر روز تکرار کنید، ناگهان، ناگهان این ژاژ من‌ذهنی متوقف خواهد شد. این ناگهان در من‌ذهنی هم بود، من می‌خواستم بعداً توضیح بدهم یادم رفت. «چو بربندند ناگاهت زنخدان»، ناگاهان، ناگهان بسته می‌شود. می‌گوید اگر ناگهان، یک‌دفعه دیدی این ژاژ قطع شد و شروع کردی به صنع، پس به واژۀ «ناگاهان»، بعضی جاها می‌گوید «ای رستخیزِ ناگهان وی رحمتِ بی‌مُنتها». پس در آن‌جا هم می‌گفت آن پرنده ناگهان می‌پرد. درست است؟ مرغ جذبه، مرغ جذبه ناگهان از آشیانه می‌پرد. آب ناگهان به‌ جوش می‌آید. و شما هم روی خودتان کار می‌کنید، یک‌دفعه، ناگهان آن اتفاق می‌افتد که شما می‌بینید ناظر ذهنتان شدید. اگر ناظر ذهنتان بشوید، روی خودتان را می‌بینید. پس در این صورت نور شما از مردم عادی بیشتر است. اگر این شخص که ناظر ذهنش است، یعنی زنده شده به زندگی، آینه شده، هم خودش را می‌بیند به‌عنوان زندگی هم فکرهایش را می‌بیند. درست است؟ اگر این می‌گوید بمیرد، دیگر نمی‌میرد، تا جاودانه شده. گر بمیرد، دیدِ او باقی بُودزآنکه دیدش دیدِ خلّاقی بُوَد📚(مولوی، مثنوی، دفتر دوم، بیت ٨٨۵) دید او دید خداوند است. دید او خلاق است. بنابراین ما باید از دید چنین آدم‌هایی استفاده کنیم، یکی‌اش هم همین مولانا است که ابیاتش را می‌بینیم. می‌بینیم که این ابیات را که می‌خوانیم دید ما عوض می‌شود. در همین برنامه با همین ابیات، اگر شما از اول به‌اصطلاح در برنامه بودید، یک مقدار زیادی ممکن است طرز فکرتان عوض شده. منم که شهرۀ شهرم به عشق ورزیدنمنم که دیده نیالوده‌ام به بد دیدن(حافظ، دیوان غزلیات، غزل ۳۹۳) این هم از حافظ است. ما در شهر کائنات، موجودات، مشهور هستیم در عشق ورزیدن. مثل ما کسی نمی‌تواند عشق بورزد، برای این‌که ما زنده می‌شویم و زنده‌تر می‌شویم، هی زنده‌تر می‌شویم به خداوند. کسی مثل ما نمی‌تواند عشق بورزد در شهر، در شهر کائنات، در شهر موجودات. منِ انسان «دیده نیالوده‌ام به بد دیدن». پس کسی عشق‌ورزنده می‌شود که دیده‌اش را آلوده نکرده باشد به عیب دیدن، بدی را در دیگران دیدن. اگر بدی دیدیم، برمی‌گردیم به خودمان. یادمان باشد دیدن بدی و دیدن عیب سبب نخواهد شد که دیگران به فکر عوض‌ شدن باشند، ممکن است حتی مقاومت کنند. این مهم است شما بدانید که با عیب دیدن و به عیب‌گویی دیگران عوض نخواهند شد. این عشق است که می‌گفت «کمالِ سِرِّ محبت ببین، نه نقصِ گناه»، این عشق است که عوض می‌کند. فقط عشق است که عوض می‌کند. اگر عوض بتوانیم بکنیم، از طریق عشق است. پاک کن دو چشم را از مویِ عیبتا ببینی باغ و سَروستانِ غیب📚(مولوی، مثنوی، دفتر دوم، بیت ۱۹۴۴) سَروستان: بوستان➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖ که مشخص است. از عیب‌بینی چشمتان را پاک کنید. «پاک کن دو چشم را از مویِ عیب»، بد نبین، و اگر دیدی، برگرد به خودت و اصلاح کن تا فضا باز بشود، هم باغ غیب را ببینی، هم انعکاسش در جان شما که زندگی بیرونی تو است، ببینی چقدر زیبا شد. پس می‌بینیم که از نظر مولانا عیب دیدن چقدر مضر است، ولی اگر ببینی، می‌توانی برگردی به خودت، فقط روی خودت کار کنی. حرص، نابیناست، بیند مو به موعیبِ خلقان و، بگوید کو به کو📚(مولوی، مثنوی، دفتر سوم، بیت ۲۶۲۹) کو: کوی، گذرگاه، کوچه➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖ عیبِ خود یک ذرّه چشمِ کورِ اومی‌نبیند، گرچه هست او عیب‌جو📚(مولوی، مثنوی، دفتر سوم، بیت ۲۶۳۰) این ابیات کاملاً ساده است. حرص یعنی انسان حریص یا انسان من‌ذهنی نابینا است. «بیند مو به مو»، «عیبِ خلقان»، عیب مردم را می‌بیند و از این کو به آن کو می‌رود، عیب مردم را می‌گوید. اما تمام آن عیب‌هایی که در مردم دیده و کو به کو می‌گوید، درست است؟ همه‌اش در خودش است، ولی چشم کورِ او حتی یک ذره از این عیب‌ها هم نمی‌بیند در خودش. عیبِ خود یک ذرّه چشمِ کورِ اومی‌نبیند، گرچه هست او عیب‌جو📚(مولوی، مثنوی، دفتر سوم، بیت ۲۶۳۰) گرچه که دائماً دنبال عیب می‌گردد، ولی عیب خودش را نمی‌بیند. ما هم این‌طوری هستیم؟ اگر من‌ذهنی داریم، بله.🔟6️⃣3️⃣ ۵۴ 🔟6️⃣3️⃣