لاتَخٰافُوا هست نُزْلِ خایفانهست درخور از برایِ خایف، آن‌‌📚(مولوی، مثنوی، دفتر اول، بیت ۱۴۲۹) لاتَخ

لاتَخٰافُوا هست نُزْلِ خایفانهست درخور از برایِ خایف، آن‌‌📚(مولوی، مثنوی، دفتر اول، بیت ۱۴۲۹) لاتَخافُوا: نترسید.نُزل: طعامی که برای مهمان فراهم کنند.خایِف: ترسان، ترسنده➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖ هر که ترسد، مر وَرا ایمن کنندمَر، دلِ ترسنده را ساکن کنند📚(مولوی، مثنوی، دفتر اول، بیت ۱۴۳۰) ورا: وی را، او را➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖ آنکه خوفش نیست چون گویی مترس؟درس چهْ‌دهی؟ نیست او محتاجِ درس‌‌📚(مولوی، مثنوی، دفتر اول، بیت ۱۴۳۱) نُزل یعنی همین غذا، طعام. خایِف: ترسان. می‌گوید که «لاتَخافُوا» غذای کسانی است که رفتند به فضای یکتایی، آن‌جا می‌ترسند. از چه می‌ترسند؟ این ترس شبیه ترس من‌ذهنی نیست. ترس که از آن‌جا بیرون انداخته بشوند، یک‌دفعه به ژاژ دست بزنند، یک‌دفعه اتصالشان قطع بشود، یک‌دفعه بروند به ژاژ، نمازشان باطل بشود، یعنی قطع بشوند. پس لاتَخافُوا غذای «خایفان» است، یعنی ترسندگان. «هست درخور از برایِ خایِف، آن»، می‌گوید این «هست درخور» یعنی شایسته است برایِ ترسنده، آن. بنابراین این لاتَخافُوا، این‌که خدا به کسی می‌گوید نترسید، این خیلی چیز مهمی است. برای این‌که به هر کسی نمی‌گوید، به کسی می‌گوید که رفته آن تو و در فضای یکتایی. «هست درخور از برایِ خایِف، آن»، پس خایِف درخورِ یک همچون غذای خوشمزه‌ای است که خداوند به او می‌گوید، من هوایت را دارم نترس. می‌گوید «هر که» بترسد او را ایمن می‌کنند. اگر شما فضا را باز کنید، حواستان روی خودتان باشد، تأمل کنید، مراقب باشید، زندگی از این کار شما خوشش می‌آید. اگر بترسید، شما را ایمن می‌کنند. دل ترسنده را زندگی ساکن می‌کند. آن کسی که من‌ذهنی دارد، خوفش نیست، خرش را وِل کرده توی چمنزار جفتک می‌زند، همه‌چیز می‌گوید، هرچه می‌خواهد می‌چرد، همه‌چیز می‌خورد. «آنکه خوفش نیست»، چه‌جوری به او می‌گویی نترس؟ کسی که من‌ذهنی دارد برایش مهم نیست اصلاً که خداوند به او می‌گوید مترس؟ او که در آن مقام نیست. به او برای چه درس می‌دهی؟ او محتاج درس نیست. شما می‌گویید من محتاج درسم. درست است؟ درس زندگی. یعنی همهٔ این‌ها جمع می‌شود، این‌که من حواسم به خودم است، مراقبم که ژاژ نگویم، فضا را نبندم، منقبض نشوم، استقامت کنم، بلند شدم به خودم هشدار می‌دهم، امرِ قُم را اجرا می‌کنم. این همی‌‌گوید ‌که: ‌آن ضال ‌است ‌و‌ گُمبی‌خبر از حالِ او و، ز امرِ قُمْ📚(مولوی، مثنوی، دفتر سوم، بیت ۱۵۰۳) ضال: گمراه➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖ من‌های ذهنی به کسانی که رفتند به فضای یکتایی، فضاگشا هستند، مراقب هستند، می‌گویند این‌ها راه گم کرده‌اند. خبر ندارند که این‌ها «امرِ قُم» را اجرا کردند. قُم یعنی بلند شو، بلند شو به خودت هشدار بده. می‌بینی می‌گوید بلند شو به خودت هشدار بده، بلند شو به خودت هشدار بده. تمام هشدارها به خودمان است. ما فکر می‌کنیم باید بلند شویم به بقیه هشدار بدهیم، ما که اصلاً ایرادی نداریم. این طرز فکر درست نیست. سالها ابلیس، نیکونام زیستگشت رسوا، بین که او را نام چیست‏📚(مولوی، مثنوی، دفتر دوم، بیت ۳۰۴۰) در جهان، معروف بُد عُلیایِ اوگشت معروفی به عکس، ای وایِ او📚(مولوی، مثنوی، دفتر دوم، بیت ۳۰۴۱) عُلیا : بزرگی، عظمتعَلیا: مکانِ مرتفع، جای بلند➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖ تا نه‌یی ایمن، تو معروفی مجورو بشو از خوف، پس بنْمای رو📚(مولوی، مثنوی، دفتر دوم، بیت ۳۰۴۲) یا می‌توانستیم بگوییم «رَو بشو از خوف» یعنی خودت را از ترس پاک کن و صورت اصلی‌ات را نشان بده. سال‌ها شیطان خوشنام بود، ولی یک‌دفعه امتحان شد، از امتحان رفوزه شد. در آدم عیب دید و درحالی‌که تمثیل است دیگر، خداوند به او می‌گفت که سجده کن، باز هم در «نکتهٔ مُستَحیله» یعنی در من‌ذهنی تبدیل‌شده نتوانست بپذیرد این را، نمی‌توانست ببیند. می‌گفت هِی من از آتشم، او از گِل است، چه‌جوری من به او سجده کنم؟ و خداوند هم می‌گفت که من در او به خودم زنده شدم، تو به او که سجده می‌کنی، به من سجده می‌کنی، شیطان نتوانست این را بفهمد، همین‌طور که ما هم نمی‌توانیم بفهمیم. درست است؟ «گشت رسوا»، رسوا شد، «بین که او را نام چیست؟»، می‌دانید ابلیس به‌معنی ناامید، ابلیس به‌معنی ناامید است. پس بنابراین ببین الآن نامش چیست؟ نامش ناامید است. این ناامیدی را در من‌ذهنی به ما هم داده ابلیس، چون نفْس و شیطان هردو یک تن بوده‌انددر دو صورت خویش را بنْموده‌اند📚(مولوی، مثنوی، دفتر سوم، بیت ۴۰۵۳) پس شیطان و من‌ذهنی ما از یک جنس‌اند، او که ناامید است، اسمش ناامید‌ شده، آن ناامیدی را به ما هم می‌دهد. پس ما با فضاگشایی نباید ناامید بشویم.🔟6️⃣3️⃣ ۵۰ 🔟6️⃣3️⃣