گفت آن هندویِ دیگر از نیاز:هِی سخن گفتیّ و، باطل شد نماز📚(مولوی، مثنوی، دفتر دوم، بیت ۳۰۳۰) حالا سو

گفت آن هندویِ دیگر از نیاز:هِی سخن گفتیّ و، باطل شد نماز📚(مولوی، مثنوی، دفتر دوم، بیت ۳۰۳۰) حالا سومی دوباره حواسش به خداوند نیست، حواسش به مردم است که آن‌ها را کنترل کند، اداره کند و ایرادهایشان را ببیند. «آن سوم گفت آن دوم را: ای عمو»، چرا طعنه می‌زنی؟ چرا ایراد می‌گیری بی‌خودی؟ خودت را بگو! خب می‌بینید که وقتی ایراد او را دید، خودش هم مرتکب آن گناه شد و نمازش باطل شد، یعنی اتصال قطع شد، که از اول هم وصل نبودند. چهارم می‌گوید که بلند، خدا را شکر که من حرف نزدم. آن چهارم گفت: حَمْداللَّـه که مندرنیفتادم به چَهْ چون آن سه تن📚(مولوی، مثنوی، دفتر دوم، بیت ۳۰۳۲) یعنی نیامدم به این‌ها ایراد بگیرم، خب او هم حرف زد. خب، این حرف‌ها همه ژاژ بودند، همه به‌وسیلهٔ من‌ذهنی که دنبال ایراد بود و نیاز دارد که ایراد را ببیند تا بتواند آن‌ها را اصلاح کند، تا بتواند مفید واقع بشود، که مفید نیست، هیچ‌‌ موقع من‌ذهنی مفید نیست، ولی به این ترتیب به‌طور مجازی می‌خواهد مفید بودن را ایجاد کند که مردم به من احتیاج دارند. مردم به من نیازمند هستند. خب شما چه؟ شما هم می‌گویید مردم باید به من نیازمند باشند، آن خانمی که دخترش را، پسرش را کنترل می‌کند و ایراد می‌گیرد، آیا واقعاً با عشق این کار را می‌کند؟ یا نیاز دارد؟ و این نیاز مجازی است. یعنی گدای این کار است، گدای دیدن ایراد در دختر یا پسرش است. حالا دختر، پسرش ممکن است چهل سالش باشد. شما باید از یک دختر سی‌ساله، سی و پنج‌ساله، چهل‌ساله یا پسر همین‌طوری ایراد بگیرید؟ چون مادر هستید؟ و نگران این موضوع باشید؟ نیاز به نگران بودن دارید شما؟ ببینید این‌ها نیازهای من‌ذهنی است. حالا، به‌اصطلاح آن هستۀ مرکزی صحبت ما این است که شما هر ایرادی در دیگران می‌بینید در شما هست و شما نمی‌خواهید قبول کنید این حقیقت را به‌خاطر این‌که این «نکتهٔ مُستحیله»، یعنی این دگرگون‌شدهٔ ما، وقتی آمدیم همانیده شدیم از طریق همانیدگی‌ها می‌بینیم مرکزمان مادی‌ شده، نمی‌توانیم ببینیم این را و نمی‌پذیریم. مثلاً نفر چهارم می‌گوید که من که ایراد نگرفتم. ولی خب حرف زد. توجه می‌کنید؟ و «پس نمازِ هر چهاران شد تباه» از این تمثیل استفاده می‌کند که وسط نماز حرف بزنی نماز باطل می‌شود. و معادل این است که اگر شما وصل به خداوند بشوید و با من‌ذهنی حرف بزنید، امروز خواندیم گفت این شبیه ادرار در نماز است و نمازت باطل می‌شود، کثیف شدی. یعنی حرف زدن با من‌ذهنی و ژاژ این‌قدر مهم است برای ما که اجتناب کنیم، برای این‌که حرف بزنیم، دیگر آن اتصال که او خودش را از ما بیان می‌کند، که باید آن‌طوری باشد، آن صُنع، آن گرمای عشق که از آن‌ور می‌آید قطع می‌شود. پس نمازِ هر چهاران شد تباهعیب‌گویان بیشتر گُم کرده راه‏📚(مولوی، مثنوی، دفتر دوم، بیت ۳۰۳۳) پس نماز همه‌شان باطل شد، یعنی نتوانستند به خداوند وصل بشوند. و کسانی که عیب می‌گویند و عیب می‌بینند، راه را تماماً گم کرده‌اند. «بیشتر گم کرده راه» یعنی همه‌اش در بیراهه هستند. شما چه؟ شما عیب را در دیگران می‌بینید شروع می‌کنید به ژاژ؟ می‌دانید نمازتان باطل می‌شود، وصل به خداوند نیستید. اگر این کار را ادامه بدهید و بگویید که این را من براساس عشق انجام می‌دهم، این عشق نیست! اصلاً شما وصل نیستید که عشق باشید. عشق موقعی درست است که شما وصل به خداوند باشید، آن عشق است. یکی شدن با خداوند عشق است. شما وقتی نمی‌توانید وصل بشوید، چه عشقی! پس شما دارید ایراد می‌گیرید. خب الآن می‌گوییم شما این کار را نکنید، برای این‌که این سبب ژاژ بیشتر خواهد شد. اگر شما می‌گویید که من یک پندار کمال دارم، در سطح بالا هستم، پیشرفته هستم، ایراد مردم را باید اصلاح کنم، شما یکی از آن بدترین‌ها هستید، یک من‌ذهنی «رَه‌ گُم‌کرده» هستید. آن بیت را بخوانید که گفته تو به‌اصطلاح راه را خراب کردی، راه را خراب می‌کنی، درست نمی‌کنی. باید ببینیم که آیا ما درمانگرهای ژاژ هستیم؟ غول اندیشه هستیم؟ وگر غولانِ اندیشه همه یک گوشه رفتندیبیابان‌هایِ بی‌مایه پر از نوش و نوایستی🌺(مولوی، دیوان شمس، غزل ۲۵۲۱)‌نوش و نوا: نوای نوشِ می‌گساران و نوای مطربان، مَجازاً عیش و عشرت➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖ و در این چهار نفر هم دیدید که اول مسکینی و درد را به خداوند عرضه می‌کنند، دردشان را. و آن بیت غزل درس قبلی که می‌گفت: 🔟6️⃣3️⃣ ۴۷ 🔟6️⃣3️⃣