راستی پیش آر، یا خاموش کنوآنگهان رحمت ببین و، نوش کن📚(مولوی، مثنوی، دفتر سوم، بیت ۷۵۲)‌آن موقع درِ رحمت باز می‌شود، اعضای بدن ما هم خصمِ ما نمی‌شوند. درست است؟آن شکم، خصمِ سبیلِ او شدهدست پنهان در دعا اندر زده📚(مولوی، مثنوی، دفتر سوم، بیت ۷۵۳)‌کای خدا، رسوا کُن این لاف لِئامتا بجُنبد سویِ ما، رحمِ کِرام📚(مولوی، مثنوی، دفتر سوم، بیت ۷۵۴)‌لِئام: جمعِ لئیم، پست و فرومایه➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖‌مُستجاب آمد دعایِ آن شکمسوزشِ حاجت بِزَد بیرون عَلَم📚(مولوی، مثنوی، دفتر سوم، بیت ۷۵۵)لئام: جمعِ لئیم، پست و فرومایه. دارد می‌گوید آن شکم دشمن سبیل او است. سبیل در این‌جا علامت پُز دادن است، مطرح شدن است که می‌گوید من مُنعم هستم. پس هر چیزی که در بیرون نماد ادعای ما است، می‌گفت این سبیل‌ها را ببینید چرب است. معنی‌اش چیست؟ رمز است دیگر، یعنی من خیلی خوردم، رفتم مهمانی سیر خوردم.آن شکم، خصمِ سبیلِ او شدهدست پنهان در دعا اندر زده📚(مولوی، مثنوی، دفتر سوم، بیت ۷۵۳)‌پنهانی دست در دعا زده. پس معلوم می‌شود اگر این هشیاری ما، ما به‌عنوان امتداد خداوند واقعاً دعا کنیم، این دعا مستجاب می‌شود که من در دست این من‌ذهنی‌ام که می‌خواهد دائماً خودش را نشان بدهد، مطرح کند، می‌گوید حق با من است، همه‌چیز را می‌دانم، من ماندم در دست این، نمی‌دانم چه‌کار کنم. عاجز شدم از دست من‌ذهنی‌ام.به‌علاوه این من‌ذهنی با شبکه‌های دیگر هم به‌طور کلی با ما در تماس است، من چه‌کار کنم از دستش؟ خب این اگر واقعاً پایین می‌گوید که «سوزش حاجت»، یادتان است که در آن‌جا هم گفتیم، گفت که نیاز شما و حضور شما و صداقت شما شرط لازم و کافی برای اجابت دعا است. در این‌جا می‌گوید «سوزشِ حاجت»، یعنی شکم این شخص دعا می‌کند از ته دلش که خدایا این را رسوا کن، مردم ببینند که این سبیل چرب به‌خاطر خوردن نیست، به‌خاطر ریای این شخص است. و رسوا می‌شویم ما. اگر بر‌حسب رنگ‌ها ما بخواهیم خودمان را دانشمند نشان بدهیم، بالاخره یکی از رنگ‌ها ما را رسوا می‌کند.کای خدا، رسوا کُن این لاف لِئامتا بجُنبد سویِ ما، رحمِ کِرام📚(مولوی، مثنوی، دفتر سوم، بیت ۷۵۴)‌لِئام: جمعِ لئیم، پست و فرومایه➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖می‌گوید که این لافِ این آدم پست را رسوا کن تا رحم آدم‌های دارا برای ما دلشان بسوزد و بجنبد کَرَمشان. پس بنابراین دعای آن شکم مستجاب شد. چرا؟ برای این‌که «سوزشِ حاجت بِزَد بیرون عَلَم». حالا سوزشِ نیاز شما، آیا این نیازمندی شما و می‌گویید که من هرجور شده نیاز دارم به خداوند زنده بشوم، واقعاً این‌قدر آرزومندی شدید است که شما فضا را باز کنید؟ امروز گفت کسی که مستِ خدا است، در بیرون هر اتفاقی می‌افتد، آن مستی را نمی‌تواند به‌هم بریزد. اگر مستی شما به‌هم می‌خورد، برای این‌که دوغ خوردی.مُستجاب آمد دعایِ آن شکمسوزشِ حاجت بِزَد بیرون عَلَم📚(مولوی، مثنوی، دفتر سوم، بیت ۷۵۵)درست است؟ و این دو بیت که دو بیت مهمی است.گفت حق: گر فاسقی وَ اهلِ صَنَمچون مرا خوانی، اجابت‌ها کُنم📚(مولوی، مثنوی، دفتر سوم، بیت ۷۵۶)‌تو دعا را سخت گیر و می‌شُخولعاقبت برهاندت از دستِ غول📚(مولوی، مثنوی، دفتر سوم، بیت ۷۵۷)‌شُخولیدن: نالیدن، فریاد زدن➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖درست است؟ پس می‌گوید خداوند گفته اگر فاسقی، شُخولیدن: نالیدن، اگر فاسقی و اهل بت، یعنی بت‌پرستی و هرجور هستی، اگر من را بخوانی، اجابت می‌کنم. من را خواندن یعنی مرکز را عدم کردن. مرا خواندن، یعنی مرکز را از جنس او کردن. خداوند را خواندن نه که به فارسی یا به عربی بگوییم اسم خدا را، خدایا این را بده! بلکه فضاگشایی و از جنس دل کردنِ مرکز است.پس همین‌طور بیت‌های قبلی هم همین را:مُستجاب آمد دعایِ آن شکمسوزشِ حاجت بِزَد بیرون عَلَم📚(مولوی، مثنوی، دفتر سوم، بیت ۷۵۵)شما می‌دانید این سه‌تا شرط را. عرض کردم یکی‌اش نیازمندی است که شما حقیقتاً حس نیازمندی می‌کنید نه به این دنیا، نه به همانیدگی‌ها، بلکه با فضاگشایی به زندگی یا خداوند و حضور. یعنی اگر حس نیازمندی می‌کنید و فضا را باز می‌کنید، مرکزتان از جنس او می‌شود و در این کار هم استقامت و صداقت دارید، حتماً شما می‌توانید دعا کنید و مستجاب بشود. یکی از این‌ها وجود ندارد اگر ما دعا می‌کنیم، مستجاب نمی‌شود. درست است؟ آن کدام است بیشتر؟ همین دروغین بودن ما، با من‌ذهنی دعا کردن است، جدی نیستیم در این کار.🔟6️⃣2️⃣ ۴۸ 🔟6️⃣2️⃣