بده آن قوطی سرخاب مرا تا زنم رنگ به بی رنگی ِ خویشبده آن روغن ، تا تازه کنم چهره پژمرده ز دلتنگی خو

بده آن قوطی سرخاب مرا تا زنم رنگ به بی رنگی ِ خویشبده آن روغن ، تا تازه کنم چهره پژمرده ز دلتنگی خویشبده آن عطر که مشکین سازم گیسوان را و بریزم بر دوشبده آن جامهٔ تنگم که کسان تنگ گیرند مرا در آغوشبده آن تور که عریانی را در خَمَش جلوه دو چندان بخشم هوس انگیزی و آشوبگری به سر و سینه و پستان بخشم بده آن جام که سرمست شوم به سیه بختی خود خنده زنم : روی این چهرهٔ ناشاد غمین چهره یی شاد و فریبنده زنم وای از آن همنفس دیشب من- چه روانکاه و توانفرسا بود لیک پرسید چو از من ،‌ گفتم :کس ندیدم که چنین زیبا بود !وان دگر همسر چندین شب پیشاو همان بود که بیمارم کرد :آنچه پرداخت ، اگر صد می شد درد ، زان بیشتر آزارم کرد .پُر کس بی کسم و زین یاران غمگساری و هواخواهی نیست لاف دلجویی بسیار زنند لیک جز لحظهٔ کوتاهی نیست نه مرا همسر و هم بالینی که کشد دست وفا بر سر من نه مرا کودکی و دلبندیکه برد زنگ غم از خاطر من آه ، این کیست که در می کوبد ؟همسر امشب من می آید !وای، ای غم، ز دلم دست بکشکاین زمان شادی او می باید !لب من - ای لب نیرنگ فروش - بر غمم پرده یی از راز بکش !تا مرا چند درم بیش دهند خنده کن ، بوسه بزن ، ناز بکش !(سیمین بهبهانی)- نغمهٔ روسپی