شب ها که ماه روی تو از چاه می کشیمآهی برای اشک خود ای ماه می کشیمخرمن به باد داده و در راه زندگیچون مورهای لنگ پر کاه می کشیمکوریم و دل سپرده به تصویر آینهلالیم و تا سپیده تو را آه می کشیمچشمانمان دوایر چرخان آتش استازبس که انتظار تو ای ماه می کشیم از ما چه مانده جز نفسی تلخ و سوختهآن هم به یاد توست که گه گاه می کشیمحبیب بخشوده