مرا اندر جگر بنشست خاریبحمدالله ز باغ او است بارییکی اقبال زفتی یافت جانموگر چه شد تنم در عشق زاریکن

مرا اندر جگر بنشست خاریبحمدالله ز باغ او است بارییکی اقبال زفتی یافت جانموگر چه شد تنم در عشق زاریکناری نیست این اقبال ما راچو بگرفتم چنین مه در کناریبگیر این عقل را بر دار او کشتماشا کن از این پس گیر و داریچو اندربافت این جانم به عشقشز هستم تا نماند پود و تاریرخ گلنار گر در ره حجاب استچو گل در جان زنیمش زود ناریمشو غره به گلزار فنا توکه او گنده شود روزی سه چاریجمالی بین که حضرت عاشقستشبشو بهر چنین جان جان سپاریخداوندی شمس الدین تبریزکز او دارد خداوند افتخاری(مولوی)- دیوان شمس- غزلیات- غزل شمارهٔ ۲۷۱۵