داغ در سینهداغ در دهانداغ بر پیشانینامت چنان داغکه در دست نمی‌توان گرفتباید نوشت بر کاغذی، سنگی، گور

داغ در سینهداغ در دهانداغ بر پیشانینامت چنان داغکه در دست نمی‌توان گرفتباید نوشت بر کاغذی، سنگی، گوری.در نامت نظر که می‌کنمپر از خیابان‌هاستپر از نیمه‌شب‌ها پر از آتش‌هانامت، نامه‌ای‌ست که تو به دی‌ماه امسال نوشته‌ای!نامتپر از نام‌‌هاست!پر از سنگ‌هایی‌ که پرتاب می‌کنیمنامت جمله‌ای‌ست که کاغذها طول می‌کشد…کاغذها کاغذها می‌خواهددفتردفترها می‌خواهددرخت می‌خواهدنامتدرختی‌ست ایستاده در خیابانکه میوه‌اش را اگر بچینندماه می‌افتد!نامت بر سنگ مقاومت می‌کندکنده می‌نمی‌نمی‌کنده‌می‌نمی‌ کنده‌‌می‌شودو سنگی که ناگهان معنایش را پیدا کرده باشدملافه‌ایست که امشب کنار می‌زنی!می‌بینیچه آتش‌ها چه آتش‌هاچه آتش‌ها که در کوهستان‌هاشب سیه سفر کنمز تیره ره گذر کنمو آتشی دگر کنمز خویش و تن حذر کنمز تو به تو سفر کنمو تیغ بر گلو نهمبه خون خود نظر کنمتمام طول راه رابدون سر به سر کنمو آتشی دگرگیرمآتشی گیرم تمام آتش‌ها را خاموش کنیدماه، آتشی‌ست که بی‌نور نورانی‌ست!و آخرین حرف‌های حقیقت راپیش از آنکه بر زمین بیافتددر همین نور نوشته‌ام:تنها کسی که با تمام توانش تنهاست می‌داندشعری که شعر باشد شعر نیستمگر که مشت مشت مشتمگر که سنگ سنگ سنگ...سنگ‌هامان را هم که بگیریدسرهامان را پرتاب می‌کنیم!پ‌ن: این شعر به یاد و خاطره‌ی خدانور لجه‌ای تقدیم شده است.#گروس_عبدالملکیان#اعتراضات_دی_۱۴۰۴