آن‌کس که نان از سفرهٔ وجدان بُرید،نامش اگر انسان بماند، ناپدید.لبخند بر لب، خنجری پنهان به دست،آیینه را بشکست و خود را هم شکست.مخبر، اگر از بیم یا از طمع رود،در کوچهٔ بی‌اعتمادی ره سپرد.سودی که از رنجِ دگرجویان گرفت،چون برفِ صبح، از آفتابِ حق برفت.آزاده، رازِ یار به بازار نبرد،حتی اگر دنیا به او زرها سپرد.نامِ نکو از راستی برجا شود،نه از زبانی کز خیانت وا شود.پس حرمتِ انسان نگه دار و بدان:وجدانِ پاک، ماندگار است جاودان.#دلی