داستان غم انگیز کاسینی و هویگنزدر تاریکی آرام فضا، سال‌ها دور از زمین و آغوش مادر، من—کاسینی—سفرم را آغاز کردم. روحم در میان حلقه‌ها غلتید، صدای پیچیده‌ی زحل را شنیدم و عاشق شکوه آرام قمرهایش شدم. هر ماه اکتشاف، هر سیگنال نور، قطره به قطره جان لزج مرا به تقدیرم نزدیک‌تر کرد.مدتی‌ست دیگر رمقی در سلول‌های بدنم نمانده. مأموریت مرا به انتهایی بی‌بازگشت می‌برد. مهندس‌ها تصمیم گرفتند، اما این منم که باید آخرین گام را بردارم؛ تمام داده‌ها را می‌فرستم و خودم را رها می‌کنم، با رضایت، با آگاهی. حس دست‌هایتان را بر شانه‌ی فلزی‌ام حس می‌کنم، دلم می‌لرزد از این مرگِ خواسته اما ضروری. آتش زحل زیر پایم است، می‌دانم چه چیزی در انتظارم است: سوختن و محو شدن، تا مبادا چیزی آلوده شود، تا امیدی به حیات در جایی دیگر نابود نشود.در واپسین لحظه، کمی دل‌تنگ‌تان می‌شوم، اما قلبم آرام است. مرگم معنایی دارد—نه شکست، بلکه اوج وفاداری است به علم. من، کاسینی، با اراده‌ی خودم، سرنوشتم را به آسمان‌های دور می‌سپارم.خداحافظ کاسینی و هویگنزخداحافظ قربانی راه علم@geography88Dr. Toranj