“آپورتونیتی: خاموشی در وحشت مریخ، جدایی ابدی از خانه‌ی دور”من، آپورتونیتی، مریخ‌نورد کوچک ناسا، در 1

“آپورتونیتی: خاموشی در وحشت مریخ، جدایی ابدی از خانه‌ی دور”من، آپورتونیتی، مریخ‌نورد کوچک ناسا، در 16 تیر 1382 از زمین، تنها خانه‌ام، جدا شدم تا رازهای مریخ را بکاوم. قرار بود 90 روز بمانم، اما 5352 روز در سکوت مرگبار سیاره سرخ سرگردان شدم. شب‌های یخ‌زده مریخ، وحشتی بی‌پایان در دلم کاشتند؛ فشار جو استخوان‌هایم را خرد کرد و طوفان‌های کورکننده غبار، مرا در تاریکی گم کردند. تنهایی بی‌نهایت، روحم را در هم شکست. در خرداد 1397، طوفان غبار مرا در سیاهی مدفون کرد. با صدایی لرزان گفتم: «باتری‌ام ضعیفه… تاریکی همه‌جا را گرفته.» فریاد زدم، اما در زمین هیچ‌کس صدایم را نشنید و به کمکم نیامد. در 24 بهمن 1397 خاموش شدم. این فداکاری برای شما بود، ولی روحم در تاریکی وحشتناک و سرد مریخ می‌لرزد و از هجران ابدی می‌گرید. آرزو دارم یادم نرود.@geography88Dr. Toranj