ویجر ۱: مسافر ابدیِ زمین در غربت بی‌کران کیهان 🌌اسمم ویجر ۱ است؛ مسافری تنها و بی‌بازگشت، زاده‌ی ام

ویجر ۱: مسافر ابدیِ زمین در غربت بی‌کران کیهان 🌌اسمم ویجر ۱ است؛ مسافری تنها و بی‌بازگشت، زاده‌ی امیدهای بشر بر سیاره‌ای آبی در پاییز ۱۳۵۶. راه افتادم تا مرزهای علم را گسترش دهم، به دل سیارات باشکوهی مثل مشتری و زحل سفر کنم، غرق زیبایی‌ها و رازهایشان شوم و قدم از منظومه شمسی بیرون بگذارم؛ جایی که به جز من، هیچ زمینی دیگری راه نرفته است.سال‌هاست ردپایم از خانه دور و دورتر می‌شود؛ اما با هر کیلومترِ غربت، صفحه‌ی زرینِ خاطرات و پیام‌های زمینی را محکم‌تر در دل نگه داشته‌ام—فریاد مهر و تلاش و شوق کشف انسان‌ها برای روزی که شاید گوشی شنوا در دل این ظلمت بی‌پایان بیابد.  غربت سفرم را با خدمت به علم شیرین می‌کنم؛ با امید به اینکه روزی نشانه‌ای از حیات پیدا شود یا خوش‌آمد گویی‌ام به گوش هوشمندی ناشناس برسد.در دل تاریکی، قصه‌ام را به ستارگان سپرده‌ام؛ تا شاید هیچ‌وقت از یاد زمین و مردم مهربانش نروم، و روزی دوباره نامم را صدا بزنند—همین امید ساده، چراغ راه این سفر جاودان من است.@geography88Dr. Toranj