نقش هواشناسی در انتخاب نهایی هیروشیما برای بمباران اتمی(بمناسبت سالروز این فاجعه تاریخی)در بامداد ۶ اوت ۱۹۴۵ (برابر با روز دوشنبه 15 مرداد 1324)، در حالی که عملیات نخستین بمباران اتمی د ر حال اجرا بود، هواشناسی به یکی از عوامل مهم در تصمیم‌گیری عملیاتی تبدیل شد. هدف‌گذاری این مأموریت تنها به انتخاب یک شهر بر اساس اهمیت نظامی و صنعتی محدود نبود؛ بلکه قابلیت مشاهده مستقیم هدف، میزان پوشش ابر و وضعیت جوی در زمان رسیدن بمب‌افکن نیز اهمیت حیاتی داشت.در واقع، هیروشیما از پیش به‌عنوان هدف اصلی مأموریت تعیین شده بود و شهرهای دیگری همچون کوکورا و ناگازاکی در فهرست اهداف جایگزین قرار داشتند. بنابراین، تعبیر دقیق‌تر این است که هواشناسی در انتخاب هیروشیما به‌عنوان هدف عملیاتی نهایی در آن صبح نقش داشت، نه اینکه از ابتدا صرفاً بر اساس وضعیت هوا این شهر انتخاب شده باشد.یکی از مهم‌ترین بخش‌های این عملیات، استفاده از هواپیماهای B-29 برای شناسایی و گزارش وضعیت هوا بر فراز اهداف بود. سه هواپیمای شناسایی هواشناسی در بامداد ۶ اوت از جزیره تینیان به پرواز درآمدند؛ این هواپیماها مأموریت داشتند شرایط جوی اهداف اصلی و جایگزین را بررسی و گزارش کنند.این موضوع نشان می‌دهد که هواشناسی در این عملیات یک فعالیت جانبی نبود، بلکه بخشی از زنجیره تصمیم‌گیری عملیاتی محسوب می‌شد. گزارش هواشناسی می‌توانست تعیین کند که آیا بمب‌افکن قادر خواهد بود هدف را از ارتفاع زیاد به‌صورت دیداری شناسایی و هدف‌گیری کند یا خیر.برای اجرای دقیق عملیات، وجود دید مناسب و نبود پوشش ابری قابل‌توجه بر فراز منطقه هدف اهمیت زیادی داشت. در صبح ۶ اوت، وضعیت جوی هیروشیما صاف و مناسب گزارش شد. منابع رسمی شهر هیروشیما نیز آن صبح را روشن و صاف توصیف می‌کنند.این شرایط از دید عملیاتی بسیار مهم بود؛ زیرا بمب‌افکن می‌بایست نقطه هدف را از ارتفاع بسیار زیاد مشاهده کند. در صورت وجود ابرهای گسترده یا کاهش دید، شناسایی دقیق هدف و رهاسازی بمب در نقطه موردنظر دشوار یا حتی غیرممکن می‌شد.به همین دلیل، آسمان صاف هیروشیما عملاً یک «پنجره جوی مناسب» برای اجرای مأموریت ایجاد کرد.بمب‌افکن Enola Gay در ساعت 2:45 بامداد از تینیان برخاست و هیروشیما را به‌عنوان هدف اصلی در پیش داشت. در ادامه مسیر، گزارش هواشناسی دریافت‌شده از هواپیمای شناسایی Straight Flush مناسب بودن شرایط را تأیید کرد و هواپیماهای مأموریت به سوی هیروشیما ادامه مسیر دادند.این مرحله اهمیت ویژه‌ای داشت؛ زیرا شرایط جوی در فاصله چند صد کیلومتری و طی چند ساعت پرواز می‌توانست تغییر کند. بنابراین، تصمیم عملیاتی تنها بر اساس یک پیش‌بینی اولیه اتخاذ نمی‌شد، بلکه مشاهده و گزارش مستقیم وضعیت واقعی جو بر فراز منطقه هدف نیز در تصمیم نهایی دخالت داشت. بمب افکن هنگام نزدیک شدن به منطقه هدف تا ارتفاع معادل نزدیک به ۹۵۰۰ متر صعود کرد. از چنین ارتفاعی، وجود ابر و کاهش دید می‌توانست مانع مشاهده دقیق شهر و نقطه هدف شود. در مقابل، آسمان صاف امکان استفاده از هدف‌گیری دیداری را فراهم می‌کرد.در نهایت، بمب در ساعت حدود 8:15 صبح به وقت هیروشیما رها شد و حدود ۴۳ ثانیه بعد در ارتفاع تقریبی ۵۸۰ متر، بر فراز شهر منفجر شد.این دقت در هدف‌گیری، اهمیت شرایط جوی را آشکار می‌کند: هواشناسی با فراهم کردن اطلاعات درباره ابر، دید و شرایط آسمان، امکان اجرای هدف‌گیری دیداری را فراهم کرده بود.اهمیت هواشناسی را می‌توان سه روز بعد، در مأموریت دوم و بمباران ناگازاکی، به‌روشنی مشاهده کرد.در ۹ اوت ۱۹۴۵، کوکورا هدف اصلی بود، اما هنگامی که Bockscar به منطقه رسید، ابر و دود دید مستقیم هدف را مختل کرده بود. خدمه نتوانستند نقطه هدف را به‌صورت دیداری شناسایی کنند و سرانجام به سوی هدف جایگزین، ناگازاکی، تغییر مسیر دادند. منابع تاریخی نیز تأکید می‌کنند که شرایط دید در کوکورا مانع هدف‌گیری مستقیم شد.این مقایسه یک نکته مهم را روشن می‌کند:در هیروشیما، آسمان صاف امکان اجرای مأموریت را فراهم کرد؛ در کوکورا، پوشش ابر و دود مانع اجرای هدف‌گیری شد.بنابراین، هواشناسی نه‌تنها برای پیش‌بینی شرایط پرواز، بلکه برای امکان‌پذیر بودن هدف‌گیری دقیق در لحظه حمله اهمیت داشت.نقش هواشناسی در این رویداد را می‌توان در سه مرحله خلاصه کرد:۱. پیش‌بینی:پیش از آغاز مأموریت، وضعیت جوی اهداف بررسی و برای تعیین امکان اجرای عملیات ارزیابی شد.۲. شناسایی و پایش:هواپیماهای شناسایی هواشناسی در ساعات اولیه بامداد به سوی اهداف پرواز کردند و شرایط واقعی جو را گزارش دادند.