وسط اون منطقه‌ی فاجعه‌زده‌ی نپال، فقط یه خونه مونده سر پا؛ بقیه‌شون کامل نابود شدن. این یکی هم مستقی

وسط اون منطقه‌ی فاجعه‌زده‌ی نپال، فقط یه خونه مونده سر پا؛ بقیه‌شون کامل نابود شدن. این یکی هم مستقیم خورد به یه سیل‌آبِ گل و سنگ که با سرعت بزرگراه می‌اومد و سنگ‌هایی اندازه‌ی ماشین رو هل می‌داد، ولی وا نرفت.اول از همه جنس ساخت‌وساز: خونه‌های سنتی اون منطقه با سنگ‌های بدون میلگرد ساخته می‌شن؛ وزن عمودی رو خوب تحمل می‌کنن، ولی نیروهای جانبی دیوار رو مثل زیپ باز می‌کنه و سقف رو می‌ریزه. این یکی اما اسکلت بتنیِ مسلح داشت؛ میلگردهای پیوسته ستون، تیر و فونداسیون رو به یه اسکلت یک‌تکه وصل کرده بودن. وقتی موج گل خورد بهش، همین اسکلت نیرو رو گرفت و مستقیم فرستاد تو زمین.دوم، جای قرارگیری و شکل سازه: سنگ‌های سنگینِ سیل معمولاً وسط کانال اصلی جمع می‌شن. این خونه یه ذره کنارتر و روی زمین کمی بلندتر بود. فرم جمع‌وجورش باعث شد جریان گل دو نیم بشه و از دو طرف رد بشه. گل‌هایی که ته‌نشین شدن هم یه رمپ طبیعی ساختن که موج‌های بعدی رو منحرف کرد.نتیجه؟ خونه نه فقط «خوش‌شانس» بود، بلکه دقیقاً همون‌جوری ساخته و همون‌جایی قرار گرفته بود که باید تا از اون ضربه‌ی وحشی جون سالم به‌در ببره.@GeotodayLibrary