و می‌خواهم پيش از آن‌که بميرمآيه‌های روحم را تقسيم کنم.شعرم به رنگ سبزِ روشن استو به رنگ ياسمن سوزان

و می‌خواهم پيش از آن‌که بميرمآيه‌های روحم را تقسيم کنم.شعرم به رنگ سبزِ روشن استو به رنگ ياسمن سوزانشعرم گوزنی زخمی‌ستبه جستجوی پناهگاهی در جنگلمیخواهم سرنوشتم رابا تهیدستان زمين يکی کنملالائی زمين برايماز زمزمه دريا دلپذيرتر استبه آنها طلای ناب عطا کنکه وقت گُدازش، می‌تابد و می‌درخشدو به من ، جنگل بی‌انتهاوقتی که خورشيد در آن غروب می‌کند.هر ژانويه و ژوئنگل رُز سفيد می‌کارمبرای دوستی که دست صميميت به دستم می‌دهدو برای نادوستان نابکارکه قلبم را، که با آن زنده‌ام، جريحه‌دار می‌کنند،نه خار و نه گَزَنهکه رُز سفيد می‌کارم.آرزومندم دنيا را از دروازه طبيعی‌اش ترک کنمبا مرکبی پوشيده از برگ‌های سبزنه آن‌که در تاريکی بگذارندمهمچون خائنان.من زيبايمو همچون زيبايان، رو به سوی آفتاب خواهم مُرد. #خوزه_مارتی