آفت مهم دیگری که دامن‌گیر لیبرالیسم شد به کج‌فهمی مفهوم تساهل برمی‌گردد. لیبرالیسم از همان ابتدا بنا به ماهیت آزادی‌خواهانه خود منتقد هر گونه جزم‌اندیشی و لذا طرفدار تساهل بوده است. اما باید دقت کرد تساهل به معنی پذیرفتن آزادی بیان و انتقاد، و ناظر بر رفتار با انسان‌ها است. هیچکس نباید عقیده خود را بر دیگران تحمیل کند چراکه چنین کاری ناقض حق آزادی شخصی است. اما برخی تساهل را فراتر از رفتار به اندیشه هم تسری دادند و مدعی شدند که پایبندی سفت و سخت به برخی اندیشه‌ها یا اصول نشانه عدم تساهل است. به این ترتیب، کسی که با استدلال مبتنی بر اصول موضوعه قضیه‌ای را اثبات می‌کند و بر حقیقی بودن آن اصرار می‌ورزد متهم به عدم تساهل می‌شود، گویی حقیقت امری نسبی است و همه مدعیات متفاوت و حتی متناقض حقیقت یکسانی دارند. این رویکرد که به چیزی جز آشفته‌فکری نمی‌انجامد امروزه در میان برخی چپ‌های به اصطلاح پست مدرن به مد روز تبدیل شده و عملاً هر گونه بحث علمی را ناممکن کرده است.