یکی از زیانبارترین این آفت‌ها فایده‌گرایی نام دارد که از اواخر سده هیجدهم و اوایل سده نوزدهم میلادی طرفداران سرسختی در میان برخی جریان‌های فکری لیبرال پیدا کرد. جرمی بنتام، یکی از مهم‌ترین مدافعان فایده‌گرایی بر این عقیده بود که اگر انسان‌ها در چارچوب حکومت قانون، برای پیگیری منافع شخصی خود آزاد باشند ثروت و رفاه بیشتری برای خود و نیز دیگر هم‌نوعان خود ایجاد می‌کنند. تا اینجای کار سخن او درست است، اشتباه از آنجا آغاز می‌شود که او هدف از آزادی و لیبرالیسم را تولید ثروت و رفاه بیشتر می‌داند یعنی آزادی را از منزلت هدف و اصل بنیادی به صرف وسیله‌ای برای رسیدن به هدفی دیگر (ثروت و رفاه) فرو می‌کاهد و می‌گوید در جامعه آرمانی هدف باید تولید بیشترین فایده برای بیشترین افراد باشد. این اشتباه نظری خواه ناخواه راه را برای به حاشیه راندن اصل بنیادی آزادی و شکل گیری انواع گوناگون مهندسی اجتماعی و مداخلات دولتی باز می‌کند.