غم از دست دادن خیلی سخته،مخصوصا وقتی کسی که از دستش میدی از نزدیک در جریان زندگیش و تلاشش واسه رسیدن به هدفش و پستی بلندیایی که داشته باشی،من از نزدیک دیدم زندگی پوریا رو؛ غصه خوردنشو، تلاش کردنشو، خوشحال شدنش از رسیدن به چیزایی که میخواست،خودمم از غصه خوردنش غصه خوردم، کنارش تلاش کردم، خوشحال شدم با موفقیتاش.حرفایی که الان دارم میزنم از یه بخش عجیبی از وجودم داره نوشته میشه،کاش هیچوقت نفهمین که الان دارم چی میگم.هر روز که بیشتر زندگی میکنیم میفهمیم که چقدر دنیا جای عجیبیه،هیچوقت اونجوری که میخوایم و فکر میکنیم نمیره جلو،انگار فقط هر روز خسته‌تر از روز قبل میشیمقدر حال هر لحظه‌تونو بدونین.نیما رجبیبه یاد دکتر پوریا وحیدی🖤