لب ما و قصه‌ی زلف تو، چه توهمی، چه حکایتیتو و سر زدن به خیال ما، چه ترحمی، چه عنایتیبه نماز صبح و شب

لب ما و قصه‌ی زلف تو، چه توهمی، چه حکایتیتو و سر زدن به خیال ما، چه ترحمی، چه عنایتیبه نماز صبح و شبت سلام، و به نور در نَسَبت سلامو به خال کنج لبت سلام، که نشسته با چه ملاحتیبه جمال، وارث کوثری، به خدا! محمدِ دیگریبه روایتی، خودِ حیدری، چه شباهتی، چه اصالتی«بلغ العُلی به کمالِ» تو، «کشف الدُجی به جمال» توبه تو و قشنگی خال تو، صلوات هر دم و ساعتیشده پُر، دو چشم تو از ازل، یکی از شراب و یکی عسلنظرت چه کرده در این غزل، که چنین گرفته حلاوتیتو که آینه، تو که آیتی، تو که آبروی عبادتیتو که با دل همه راحتی، تو قیام کن، که قیامتیزد اگر کسی در خانه‌ات، دل ماست، کرده بهانه‌اتهمه جا گرفته نشانه‌ات، به چه حسرتی، به چه حالتیغزلم اگر تو بسازی‌یَم، و نِی‌یَم اگر بنوازی‌یَمبه نسیمِ یاد تو راضی‌یَم، نه گلایه‌ای، نه شکایتینه! مرا نبین، رصدم نکن، و نظر به خوب و بدم نکنز درت، بیا و ردم نکن، تو که از تبار کرامتی#قاسم_صرافانبا نوای: #سیدحجت_بحرالعلومی@GhasemSarafan