در شهر اگر تو شاهدِ شیرین گذر کنی،شهری به یک مشاهده زیر و زبر کنیخوش آن که از کمین به درآیی کمان‌به‌

در شهر اگر تو شاهدِ شیرین گذر کنی،شهری به یک مشاهده زیر و زبر کنیخوش آن که از کمین به درآیی کمان‌به‌دست،وز تیر غمزه کار مرا مختصر کنیشب گر به جای شمع نشینی میان جمع،پروانهٔ وجود مرا شعله‌ور کنیآگه شوی ز خاک ریاضت‌کشانِ عشقگر در بلای هجر شبی را سحر کنیگر بنگری به چاه زنخدان خویشتن،یعقوب را ز یوسف خود باخبر کنیبویت اگر به مجمع روحانیان رسد،آن جمع را ز موی خود آشفته‌تر کنیمُردند عاشقان ز نخستین نگاه توحاجت بدان نشد که نگاه دگر کنینبوَد عجب اگر به چنین چشمهای مست،آهنگِ خونِ مردمِ صاحب‌نظر کنیدیدی دلا که بر سر کوی پری‌وشان،نگذاشت آبِ دیده که خاکی به سر کنیناوک‌زنان بتانِ کمان‌کش ز چابکی،فرصت نمیدهند که جان را سپر کنیگر کام خواهی از لب لعلش فروغیا،باید ز اشک، دامن خود پُرگهر کنی#فروغی_بسطامی@ghaz2020