درآ که در دلِ خسته توان درآید بازبیا که در تنِ مُرده رَوان درآید بازبیا که فُرقَتِ تو چشمِ من چُنان در بستکه فتحِ بابِ وصالت مگر گشاید بازغمی که چون سپهِ زنگ، مُلکِ دل بگرفتز خیلِ شادیِ رومِ رُخَت زُدایَد بازبه پیشِ آینهٔ دل هر آن چه می‌دارمبجز خیالِ جمالت نمی‌نماید بازبدان مَثَل که شب آبستن است روز از توستاره می‌شِمُرَم تا که شب چه زاید بازبیا که بلبلِ مطبوعِ خاطرِ حافظبه بویِ گُلبَنِ وصلِ تو می‌سُراید باز#حافظ - غزلیات- غزل شمارهٔ ۲۶۱@ghaz2020