آنکه جز نام نیابند نشان از دهنشبر زبان کی گذرد نام یکی همچو منشراستی را که شنیدست بدینسان سرویکه دمد سنبل سیراب ز برگ سمنشهرکه در چین سر زلف بتان آویزدآستین پر شود از نافهٔ مشک ختنشگر چه از مصر دهد آگهی انفاس نسیمبوی یوسف نتوان یافت جز از پیرهنشهر غریبی که مقیم در مه رویان شدتا در مرگ کجا یاد بود از وطنشکشتهٔ عشق چو از خاک لحد برخیزدچو نکوتر نگری تر بود از خون کفنشمن نه آنم که بتیغ از تو بگردانم رویشمع دلسوخته نبود غم گردن زدنشدوش خواجو سخنی از لب لعلت می‌گفتبچکید آب حیات از لب و ترشد سخنش#خواجوی_کرمانی- غزلیات- غزل شمارهٔ ۵۵۷@ghaz2020