چه دانی تو که در باطن چه شاهی همنشین دارمرخ زرین من منگر که پای آهنین دارمبدان شه که مرا آورد کلی رو

چه دانی تو که در باطن چه شاهی همنشین دارمرخ زرین من منگر که پای آهنین دارمبدان شه که مرا آورد کلی روی آوردموزان کو آفریدستم هزاران آفرین دارمگهی خورشید را مانم گهی دریای گوهر رادرون عز فلک دارم برون ذل زمین دارمدرون خمره عالم چو زنبوری همی‌گردممبین تو ناله‌ام تنها که خانه انگبین دارمدلا گر طالب مایی برآ بر چرخ خضراییچنان قصری است حصن من که امن الؤمنین دارمچه باهول است آن آبی که این چرخ است از او گردانچو من دولاب آن آبم چنین شیرین حنین دارمچو دیو و آدمی و جن همی‌بینی به فرمانمنمی‌دانی سلیمانم که در خاتم نگین دارمچرا پژمرده باشم من که بشکفته‌ست هر جزومچرا خربنده باشم من براقی زیر زین دارمچرا از ماه وامانم نه عقرب کوفت بر پایمچرا زین چاه برنایم چون من حبل متین دارمکبوترخانه‌ای کردم کبوترهای جان‌ها رابپر ای مرغ جان این سو که صد برج حصین دارمشعاع آفتابم من اگر در خانه‌ها گردمعقیق و زر و یاقوتم ولادت ز آب و طین دارمتو هر گوهر که می بینی بجو دری دگر در رویکه هر ذره همی‌گوید که در باطن دفین دارمتو را هر گوهری گوید مشو قانع به حسن منکه از شمع ضمیر است آن که نوری در جبین دارمخمش کردم که آن هوشی که دریابد نداری تومجنبان گوش و مفریبان که چشمی هوش بین دارم#مولانا - دیوان شمس- غزلیات- غزل شمارهٔ ۱۴۲۶@ghaz2020