به یک پیمانه با ساقی چنان بستیم پیمان راکه تا هستیم بشناسیم از کافر مسلمان رابه کوی می‌فروشان با هزا

به یک پیمانه با ساقی چنان بستیم پیمان راکه تا هستیم بشناسیم از کافر مسلمان رابه کوی می‌فروشان با هزاران عیب خوشنودمکه پوشیده‌ست خاکش عیب هر آلوده دامان راتکبر با گدایان در میخانه کمتر کنکه اینجا مور بر هم می‌زند تخت سلیمان راتو هم خواهی گریبان چاک زد تا دامن محشراگر چون صبح صادق بینی آن چاک گریبان رانخواهد جمع شد هرگز پریشان حال مشتاقانمگر وقتی که سازد جمع آن زلف پریشان رادل و جان نظر بازان همه بر یکدیگر دوزدنهد چون در کمان ابروی جانان تیر مژگان راکجا خواهد نهادن پای رحمت بر سر خاکمکسی کز سرکشی برخاک ریزد خون پاکان راگر آن شاهد که دیدم من ببیند دیدهٔ زاهدنخست از سرگذارد مایهٔ سودای رضوان رامن ار محبوب خود را می‌پرستم، دم مزن واعظکه از کفر محبت اولیا جستند ایمان رادمی ای کاش ساقی، لعل آن زیبا جوان گرددکه خضر از بی‌خودی بر خاک ریزد آب حیوان رافروغی، زان دلم در تنگنای سینه تنگ آیدکه نتوان داشت در کنج قفس مرغ گلستان را#فروغی_بسطامی - دیوان اشعار- غزلیات- غزل شمارهٔ ۲۸@ghaz2020