آن که پامال جفا کرد چو خاک راهمخاک می‌بوسم و عذر قدمش می‌خواهممن نه آنم که ز جور تو بنالم حاشابنده م

آن که پامال جفا کرد چو خاک راهمخاک می‌بوسم و عذر قدمش می‌خواهممن نه آنم که ز جور تو بنالم حاشابنده معتقد و چاکر دولتخواهمبسته‌ام در خم گیسوی تو امید درازآن مبادا که کند دست طلب کوتاهمذره خاکم و در کوی توام جای خوش استترسم ای دوست که بادی ببرد ناگاهمپیر میخانه سحر جام جهان بینم دادو اندر آن آینه از حسن تو کرد آگاهمصوفی صومعه عالم قدسم لیکنحالیا دیر مغان است حوالتگاهمبا من راه نشین خیز و سوی میکده آیتا در آن حلقه ببینی که چه صاحب جاهممست بگذشتی و از حافظت اندیشه نبودآه اگر دامن حسن تو بگیرد آهمخوشم آمد که سحر خسرو خاور می‌گفتبا همه پادشهی بنده تورانشاهم#حافظ - غزلیات- غزل شمارهٔ ۳۶۱@ghaz2020