به غم خویش چنان شیفته کردی بازمکز خیال تو به خود نیز نمی‌پردازمهر که از نالهٔ شبگیر من آگاه شودهیچ ش

به غم خویش چنان شیفته کردی بازمکز خیال تو به خود نیز نمی‌پردازمهر که از نالهٔ شبگیر من آگاه شودهیچ شک نیست که چون روز بداند رازمگفته بودی: خبری ده، که ز هجرم چونی؟آن چنانم که ببینی و ندانی بازمعهد کردی که: نسوزی به غم خویش مراهیچ غم نیست، تو می‌سوز، که من میسازمبعد ازین با رخ خوب تو نظر خواهم باختگو: همه شهر بدانند که: شاهد بازمآن چنان بر دل من ناز تو خوش می‌آیدکه حلالت نکنم گر نکشی از نازماگر از دام خودم نیز خلاصی بخشیهم به خاک سر کوی تو بود پروازماوحدی گر نه چو پروانه بسوزد روزیپیش روی تو چو شمعش به شبی بگدازم#اوحدی - دیوان اشعار- غزلیات- غزل شمارهٔ ۵۲۷@ghaz2020