تا به تسلیم و رضا قانع دل خودکام شدموجه بیتابی من لنگر آرام شدکعبه جویان را اگر گردید بی چشمی حجابدی

تا به تسلیم و رضا قانع دل خودکام شدموجه بیتابی من لنگر آرام شدکعبه جویان را اگر گردید بی چشمی حجابدیده ما را سفیدی جامه احرام شدبرد اوج اعتبار آرام و آسایش ز منخواب شیرین تلخ بر من زین کنار بام شدروی سرخ خویش را کرد از تهی مغزی سیاهچون عقیق ساده دل هر کس که صاحب نام شدآتش آسوده می گردد ز دامن شعله وراشتیاق من فزون از نامه و پیغام شدغافل ای خورشید طلعت از سیه روزان مشوچون زخط صبح بناگوش تو خواهد شام شدمی کند وحشت سگ لیلی همان از سایه اشگرچه هر جا بود آهویی به مجنون رام شدشد مهیا نقل شیرین و شراب تلخ منتا لب شکر فشان یار خوش دشنام شدپاس وقت از تیغ خونریزست حصن عافیتغوطه در خون می زند مرغی که بی هنگام شداز سفر هر چند گردد پخته هر خامی که هستنفس سرکش از دویدنهای بیجا خام شددشمنان خویش را خوش وقت کردن سهل نیستکامیاب از عمر گردد هر که دشمنکام شدبر نمی آید ز فکر صید، باز بسته چشممی خورد در خواب خون چشمی که خون آشام شدمشت خاکی کز سرکوی تو بر سر ریختیمخشکی سودای ما را روغن بادام شدعلم رسمی گشت صائب مانع پرواز مننقش بر بال و پرم از ساده لوحی دام شد#صائب_تبریزی - دیوان اشعار- غزلیات- غزل شمارهٔ ۲۴۲۴@ghaz2020