در هیاهوی سکوتِ بی کسی جا مانده دلبا غم دیرآشنای خویش تنها مانده دلیخ زده شریانِ شوق و جان رسیده بر لبشکنج دلتنگی بدون یار و مأوا مانده دلدر میان درّه ی احساس در چنگ هبوطآدمک سان در هوای عشق حوّا مانده دلپشت ابر تیره، لبخند امیدش، اشک شدآرزویش خیس از شرم تمنّا مانده دلمثل یک تبعیدی از یادِ دوران رفته ایگوشه ای در انزوای سرد غم، وا مانده دلپنبه در گوش فلک کرده است دست سرنوشتدرد تنهایی نهان از چشمِ تن ها مانده دلقلب این متروکه کم کم خواهد افتاد از طپشزیر پای وعده ی امروز و فردا مانده دلبی مخاطب، درد فریادش چو پیری رو به مرگبی رمق، مبهوت دست سرد یغما مانده دلنیست غیر از بی کسی همدم نصیبش هر که او بی خدا در ناکُجا آبادِ دنیا مانده دل#حامد_بیدل‌‌‎‌‌‎‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‎‌‌‎‌‌‍‌‍‌‍‌‎‌‌‎‌@Ghazallkadeh━🌺🍃🌸🍃🌺━