عمری گذشت و دگر، دل جوان نبوداو را به کنجِ امنیتی، آشیان نبوداشعار عاشقانه‌ی دیوان شاعرانمی‌خوانْد ز

عمری گذشت و دگر، دل جوان نبوداو را به کنجِ امنیتی، آشیان نبوداشعار عاشقانه‌ی دیوان شاعرانمی‌خوانْد زیر لب اما عیان نبوداز فتنه‌ی غزالِ طبیبی، شراره‌ایسوزاند جانش و او را امان نبودناگاه روشنای نهان آمدش پدیدپیدا شدش بهار و نشان از خزان نبوداز همّت همای، حیاتی دوباره یافتسرمستِ رطل شد اگرچه گران نبودآرام چهره‌ی پیش از خروش داشتگم شد درون خویش و دگر در زمان نبودپیمانه‌های عشق، پیاپی به کام کردرو سوی قبله کرد و زمانِ اذان نبودپروانه‌ای گزارْد صلاتِ سماع رااز سوز شمع برایش زیان نبودمی‌خواست فاش بگوید مگوی دلآغاز کرد و پاسخِ آن ، مهربان نبود«تنها»! چه گونه است که جان را نباختی؟!«ما را به سخت‌جانی خود، این گمان نبود»#محمدحسن_تنها۱۴۰۳/۰۴/۰۹‌‌‎‌‌‎‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‎‌‌‎‌‌‍‌‍‌‍‌‎‌‌‎‌@Ghazallkadeh━🌺🍃🌸🍃🌺━