کلاس اول ابتدایی را در محله‌ای پایین‌دست سپری کردم، تا کار ساختمان خانه‌مان تمام شود و به محله‌ی بال

کلاس اول ابتدایی را در محله‌ای پایین‌دست سپری کردم، تا کار ساختمان خانه‌مان تمام شود و به محله‌ی بالادست برگردیم. یک‌سال در آن محله زیستیم. جنایت درش تقریبن امری هر روزه بود. عادی بود زنگ تفریحی که از پنجره‌ی مدرسه، جوی خون جاری از زیر در قهوه‌ای رنگ بزرگ خانه‌ی روبروی مدرسه را با هراس دید بزنیم: مردی اعضای خانواده‌اش را قتل‌عام کرده بود. عادی بود سکینه هم‌کلاسی‌ام هیچ نداند حمام چیست، و کتاب ریاضی‌اش در جوی کثیف محله بیفتد و بدویم دنبال جریان آب، تا کتابش را بکشیم بیرون، و برسیم به اجرای سنگسار زنی در میدان محله، که دور تا دورش زنان و مردانی، با چشمانی از شهوت خشونت و لذت سرخ، به درد کشیدن زنی ارضا می‌شدند که تا گردن در سنگلاخ فرو شده بود. دزدی، قتل، جنایت همگی عادی بودند. از مردمانی که آن روز تماشاگر سنگسار زنی بودند، احتمالن کسی نمی‌پرسید چرا همه‌چیز این‌قدر عادی‌ست. چرا کشتن انسان این‌همه عادی‌ست، چطور تماشای قتل، این همه عادی‌ست. آن‌ها جزو چرخ‌دنده‌ی عظیم شرارتی بودند که برشان تحمیل شده بود. زیست نکبت‌باری که صبح‌ها با تماشای زنجیر پاره‌کردن پهلوان محل، و نفری چند تومان آن زمان بذل در کلاه شاپویش آغاز می‌شد، به تحمل از سر نااگاهی حمالی روزانه قد می‌داد، و به تماشای عصرگاهی اعدام و سنگسار در ملا عام ختم می‌شد. همگی دست‌اندرکار نمایشی خونین، دردآور، شرور، و جهالت‌بار بودند. این نمایش ضد تمدن، به دور از انسانیت و بربر، همچنان ادامه دارد. دو نفر، مادر و سه دخترش را به‌ خاطر طلا می‌کشند، و مدتی بعد، یکی‌شان میان جمعیتی پرشمار با جرثقیل اعدام می‌شود و دیگری در زندان. جمعیت سوت می‌کشد، دست می‌زند، کاربران با هیجان به مجری «قانون» دستمریزاد می‌گویند، کف و تف شادی از دهان‌ها می‌ریزد، مهمانی دسته‌جمعی به صرف تماشای درد و گردن شکسته و نفس آخر به پایان می‌رسد، جمعیت به خانه می‌رود، بچه‌ها شاهد لایو صحنه‌ای بوده‌اند که اگر شانس بیاورند، خودشان قربانی بعدی‌اش نخواهند بود.رژیسور نمایش طبق معمول از نظرها غایب است: راس هرم، آن‌جا که باید، باید، باید برای رفاه عمومی، فرهنگ‌سازی، آموزش، تمدن، نظام سلامت، تولید کار، بیمه، تفریح عمومی، و تمامی اسباب و لوازم زندگی درست مردم کار کند، خودش تا خرخره در لجن و فساد و خون فرو رفته است، نه که فرو رفته باشد، خودش، تمامی سیستم، نماینده‌ی رذالت است. نه آن‌کسی که به‌خاطر طلا آدم می‌کشد قاتل بالفطره است، نه آن‌کسی که از تماشای اعدام و خون لذت می‌برد تقصیری در جهالتش دارد. تمامی این‌ها گرد عفونتی می‌چرخند که مسبب‌اش نیستند.