«آسمانی شدن»، بدترین انتخاب برای تعریف کسی است که جان‌‌اش را برداشته، به خیابان رفته و کشته شده است. در آسمانی شدن هیچ ارزش والایی نهفته نیست. رمانتیسیزم بی‌جایی‌ست در این معنا. هیچ‌جای این فاجعه هیچ رمانتیک نیست. انسان کشته شده، حق مسلم داشته بر این خاک زیستی در خور و شایسته داشته باشد، که در نبردی میان خیر و شر، به هولناک‌ترین شکل ممکن از او دریغ شده، از او ستانده شده است. بهای طلب‌ بدیهی‌اش از زندگی را با شلیک مستقیم گلوله‌ی جنگی به پیشانی و قلب‌اش پرداخته است؛ تصور این‌که پس از مرگی چنین غیرقابل تصور راهی آسمان می‌شود، صرفن از تفکری مذهبی برمی‌آید. همان تفکری که فرم رادیکالش همان انسان را از زیست درخور بر زمین، همین زمین محروم کرده است. انسان کشته شده، طالب رفتن به آسمان نبوده و به همین معنا شهید نیست. به صریح‌ترین و عریان‌ترین زبان ممکن، کشته شده است چون حق زیستنی سزاوار داشته است.