روشنفکر مطلقن او نیست که صبح آرام بیدار می‌شود، قهوه‌اش را می‌نوشد، پشت میز کارش سونات شماره ۱۴ بتهو

روشنفکر مطلقن او نیست که صبح آرام بیدار می‌شود، قهوه‌اش را می‌نوشد، پشت میز کارش سونات شماره ۱۴ بتهوون گوش می‌کند ‌و چند خط درباره‌ی لزوم مهار خشم می‌نویسد. هر جمله‌ی انگیزشی توهین به شعور کسانی‌ست که پی‌درپی یکی پس از دیگری سنگ بر مزار عزیزشان می‌گذارند. روشنفکر کشوری که هزاران هزار انسان در خیابان‌هایش با تیر جنگی کشته شده‌اند، باید خشمگین باشد. نمی‌دانم چند روشنفکر باقی مانده‌اند که دفاعشان از حقیقت، انتخابی نباشد. از همان عده، اگر کسی باقی‌ست، الان موقع واکنش است، نه کلاس درس اخلاق و عرفان شرقی. حالا وقت آن است که روشنفکران نه از بالاترین برج‌ها‌ با پنجره‌های وسیع رو به رودخانه‌ها و دریاها، بلکه از همین پایین، از کنار خون‌های شتک زده بر دیوار و میدان، با مردم سخن بگویند، با مردمی که سال‌ها از روشنفکران خود جلوتر بوده‌اند.«بی‌طرفی و سکوت، خود همدستی است.» این را هم آرنت گفت؛ همان‌که از کل فلسفه‌اش، بی‌خطرترین‌ها را محض آوردن فکت در ارتکابات قلمی خود لحاظ می‌کنید.