طرزی که مردم را کشتند، طوری که پیکر مجروحان را رها کردند تا جان دهند، تیرهای خلاصی که شلیک کردند، حم

طرزی که مردم را کشتند، طوری که پیکر مجروحان را رها کردند تا جان دهند، تیرهای خلاصی که شلیک کردند، حملاتشان به بیمارستان‌ها، پیکرهایی که دزدیدند، پول تیری که از خانواده‌ها طلب کردند، ممانعتی که در برگزاری مراسمی شایسته برای کشتگان ورزیدند، یورش‌های وحشیانه‌شان به دستگیرشدگان؛ همگی مطابقت صددرصدی دارند با شرح نبردهایی که از صدر صدور مذهب رحمانی‌شان در کتاب‌های دینی نوشته بودند. در عالم کودکی خواندن آن‌همه شرح شمشیر و خون و جهاد و فتوا و کشتار هولناک بود. نسل حاضر در نکبت ۵۷ اما آن‌چنان کر و کور بود که اعمال اجباری این‌همه خشونت در روان کودکان را لابد روا می‌دانست. آیندگان اما از حق داشتن روانی شاد و سالم برخوردارند. ممنوعیت تمامی خرافات در عرصه‌ی عمومی از عاشورا تاسوعا و قمه و شمشیر، تا همه‌ی نمایش‌های خشونت‌بار دیگر، از جمله کشتن حیوانات برای عید قربان، و تمامی دیگر ملزومات بقای شیعه، ضرورتی بی‌بحث است. از ما گذشت، به کودکان فردا نباید چنین بگذرد.